Χίος, Τετάρτη 25 Απριλίου

30 χρόνια ράδιο – αλήθεια

Γιάννης Τζούμας
Τρί, 13/03/2018 - 19:05
Ράδιο - αλήθεια

Δε τα πάω τα επετειακά άρθρα. Μου βγάζουν κάτι το στημένο και αυτό δεν βοηθά στο άπλωμα της σκέψης. Είναι όμως στημένη μια ολόκληρη ζωή παρέα στα ερτζιανά;

Είναι εύκολο να περάσουν έτσι απλά 30 χρόνια αμφίδρομης δημιουργίας και επαφής;

Γατί το Ράδιο – αλήθεια είναι αυτό ακριβώς το πράγμα. Μια συνεχής επαφή πομπού και δέκτη με ανάμεικτα συναισθήματα μιας σχέσης, που δεν περιγράφεται, που δεν χωρά σε κάποιες γραμμές. Είναι το συναίσθημα της αρχικής τρέλας. Γιατί αυτό ήταν το πρώτο βήμα του Ράδιο –αλήθεια, εκτός λογικής, σε μια εποχή που στους ραδιοφωνικούς δέκτες ακούγονταν δύο κρατικοί μόνο σταθμοί, άπειροι τουρκικοί και μερικοί ερασιτεχνικοί χαμηλού επιπέδου.

Και όμως αυτή η τρέλα έγινε καθημερινή επαφή, δυνατότητα προβληματισμού, σωστής ενημέρωσης, με δυναμισμό, χωρίς υπερβολές και κυρίως εγκυρότητας.

Τα επόμενα βήματα τα κάναμε μαζί, με τα λάθη μας, τα μόνα που μπορούν να διδάξουν, με τις επιτυχίες μας, τις μόνες που μπορούν να γίνουν εφαλτήρας συνέχειας, με την προβολή προβλημάτων, με την ικανοποίηση της λύσης τους, με την δυνατότητα έκφρασης και δημιουργίας, με την εκφορά σωστού και ποιοτικού λόγου, με τη σωστή χρήση της γλώσσας, με το άκουσμα ποιοτικών μουσικών εκπομπών, με προβολή της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.

Στο διάστημα των 30 χρόνων πολλοί απ’ την παρέα μας έφυγαν για το μεγάλο ταξίδι, πολλοί άλλοι γεννήθηκαν μαζί με το Ράδιο – αλήθεια.

30 χρόνια είναι μια ολόκληρη ζωή. Ολο αυτό το διάστημα το Ράδιο –αλήθεια είναι η αμφίδρομη επικοινωνία όλων των Χιωτών, είναι ο ομφάλιος λώρος των ξενιτεμένων μας και των ναυτικών μας στις θάλασσες της οικουμένης, είναι η έγκυρη φωνή ενημέρωσης σε ώρες ανάγκης, είναι η ψύχραιμη αντιμετώπιση σοβαρών γεγονότων, είναι η ραδιοφωνική αποτύπωση της καθημερινότητας, είναι η απαντοχή για την προβολή κάθε ατομικού και συλλογικού προβλήματος.

Από το μικρόφωνο του πέρασαν πολλοί δημοσιογράφοι και παραγωγοί, μερικοί συνεχίζουν και σήμερα, πέρασε ένας Νίκος Γιαλούρης, το σήμα του ακούγεται με την φωνή ενός Αντώνη Πυλιαρού, η μουσική του σ’ αυτό είναι μια διασκευή του Πυργούσικου φτιαγμένη από έναν Γιώργη Μισετζή, το σχήμα του είναι αυτό της Χίου, πάλλεται στην καρδιά των προβλημάτων της.

Το ραδιόφωνο παρά τις σύγχρονες αλλαγές, παραμένει το μοναδικό κλασσικό μέσο ενημέρωσης, αφού είναι το ταχύτερο όλων και το μοναδικό, που λόγω της ανθρώπινης ανατομίας, επιτρέπει στο αυτί να ακούει, ενώ ταυτόχρονα το υπόλοιπο σώμα εκτελεί άλλες λειτουργίες χωρίς να επηρεάζεται.

Το Ράδιο – αλήθεια με την εμπειρία πιά των 30 χρόνων λειτουργίας του, συνεχίζει όσο υπάρχουν οι άνθρωποι που το υπηρετούν με την ίδια συνέπεια και τις ίδιες αρχές και όσο υπάρχουν άνθρωποι που ξυπνούν και κοιμούνται με την ανάγκη έγκυρης και σοβαρής ενημέρωσης.

Είναι πιά μια αμφίδρομη σχέση σμιλεμένη με το δυσκολότερο και πιο δοκιμασμένο πράγμα στον κόσμο, τον χρόνο. Χρόνια πολλά Ράδιο – αλήθεια.

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Τρί, 24/04/2018 - 07:59
Ανθιμος Τσουκάρης

Τον Ανθιμο τον ήξερα σαν εργαζόμενο χρόνια στο Γάλα Χίου, μια από τις ψυχές της επιχείρησης, την έζησε από τα πρώτα βήματα της μέχρι το τέλος της, με χαρές και με πίκρες.

Τον ήξερα ακόμα ως ΕΚΑΒίτη να κάνει συνειδητά την δουλειά του και να μας μιλάει για προβλήματα του κλάδου του.

Τέλος τον έμαθα όταν με κάλεσε μια μέρα με υπερηφάνεια να μου δείξει το τυροκομείο του στον Κάμπο γιατί ήθελε να προωθήσει τα προϊόντα του.

Φόραγε μια άσπρη φόρμα για τη δουλειά, μου έδειχνε στο ισόγειο του σπιτιού του, τα μηχανήματα που είχε στήσει και τα μάτια του έλαμπαν, πιο καθαρά και από τον χώρο που τον πρόσεχε, έτσι ακριβώς όπως τα μάτια του.

Αυτά είναι τα μηχανήματα, που αγόρασα, μεταχειρισμένα αλλά αξιόλογα, έτσι πήζω το τυρί μου, έτσι βγάζω το ρυζόγαλο μου, έτσι λέω να βγάλω το γιαούρτι μου, έλα να σε πάω στην μονάδα να δεις τις αγελάδες μου.

Από την εκτροφή, την παραγωγή, την επεξεργασία, την συσκευασία, την διανομή, στην κατανάλωση, όλα μόνος του ο Ανθιμος, με την βοήθεια της λεβέντισσας γυναίκας του, της μάνα του, των παιδιών του, όλα καθαρά και αγνά, με αγνή καρδιά και τρεις δουλειές.

Μια στα χωράφια, μια στα ζώα και το τυροκομείο και τρίτη στο ΕΚΑΒ.

Και φυσικά, όπως ανταμείβει αυτή η πατρίδα τους τίμιους εργάτες της, χρεωμένος μέχρι το λαιμό, με τα κοράκια των Τραπεζών από πάνω του, με τους ληστές της Εφορίας να του έχουν μονίμως το πιστόλι στον κρόταφο.

Ετσι το πάλευε ο Ανθιμος, με στόχο τουλάχιστον να στήσει την τυροκομική μονάδα βγάζοντας ποιοτικά προϊόντα.

Ελα να σε πληρώσω, μου λέει μια μέρα στο δρόμο, η διαφήμιση αποδίδει, δεν έχω πρώτη ύλη, δεν προλαβαίνω την ζήτηση, κέρδος ακόμα δεν βγήκε.

Ας ανοίξουμε την παρένθεση αυτή, μέχρι να βρούμε άλλο τέτοιο παγκόσμιο φαινόμενο χώρας, όπου σου βγαίνει ο πάτος στη δουλειά, πας καλά, πουλάς καλά αλλά… μπαίνεις μέσα.

Ετσι ήταν η σχέση μας με τον Ανθιμο, όταν μου τηλεφώνησε μια μέρα να βρεθούμε έξω από τον Κρόνο.

Ελα να σε πληρώσω, μου λέει και σταμάτα τη διαφήμιση, έχω καρκίνο και θα πεθάνω.

Ετσι όπως ακριβώς το γράφω, χωρίς καρικατούρες, χωρίς περιττά λόγια, αντρίκια παλληκαρίσια.

Ελα ρε Ανθιμε του λέω, στητός ο Ανθιμος, ψηλός, λεβέντης, καθαρά μάτια, λάθος θάγινε, θα το παλέψεις, τη διαφήμιση εγώ δεν την σταματώ και θα τα βρούμε σε… ριζόγαλα.

Χαμογέλασε ο Ανθιμος, μα χαμογέλασε πικρά και με όλη τη φυσικότητα του κόσμου, μου πετάει ένα πριν μπει στο αυτοκίνητο.

Και όχι τίποτα είναι και οι… τράπεζες, θυμάσαι που τα λέγαμε.

Ολο αυτό το διάστημα, μην φανταστείτε παραπάνω από τρεις, τέσσερις μήνες μάθαινα ότι ο Ανθιμος το πάλευε, έβλεπα τη γυναίκα του να αγαντάρει κάνοντας τον… Ανθιμο, την μάνα του να παλεύει με τα παιδιά του στο Τυροκομείο, μέχρι που άκουσα την είδηση που τρέχει ταχύτερα από τον ήχο, τον θάνατό του.

Ετσι απλά όπως μου το ανακοίνωσε, όπως απλή είναι η ζωή, που την κάνουμε κόλαση, έτσι όπως απλά κοιμάσαι την μια μέρα και δεν σου εγγυάται κανείς ότι θα ξυπνήσεις το πρωί.

Ετσι θα μείνει και στα μάτια μου ο Ανθιμος που έφυγε, λεβέντης, παίρνοντας μαζί του πολύ δουλειά, πολλά όνειρα και πολλές πίκρες.

Οπως εγώ θέλω να κρατήσω το πρώτο και το εύχομαι στην οικογένειά του.

Να σφίξουν τα δόντια, να κάνουν τον πόνο δύναμη και να το παλέψουν λεβέντικα, παλληκαρίσια.

 

Υ.Γ. Θυμάμαι ακόμα που μου έλεγε για τους αρχιληστές των ξένων super market, που ζητούσαν για να βάλουν τα ρυζόγαλα του στα ράφια τους, τέτοιες τιμές που δεν έβγαινε ούτε το… κεσεδάκι. Αν είχαμε μυαλό μεγαλύτερο από κουκούτσι δεν περνάγαμε ούτε έξω από την πόρτα τους.