Χίος, Τρίτη 17 Ιουλίου

Πολιτιστικό γιορτινό πρόγραμμα με το… τίποτα

Τρί, 02/01/2018 - 07:03
Πολιτιστικό γιορτινό πρόγραμμα με το… τίποτα

Εκ της φύσης της αποστολής μας δυστυχώς είμαστε φειδωλοί στο καλό, επικεντρώνοντας κυρίως στα προβλήματα, όμως ένα κλασσικό λαϊκό ρητό σημειώνει ότι «το καλό πρέπει να λέγεται». Συνεπώς λέμε να το ακολουθήσουμε, στο αποτέλεσμα των γιορτινών πολιτιστικών εκδηλώσεων, που διοργάνωσε ο Δήμος Χίου.

Παρακάμπτουμε το γεγονός του εορταστικού διάκοσμου της Πόλης, όπου κυριάρχησε η λιτότητα, το γούστο, εν αντιθέσει με κάποια σπίτια, εκεί πιά δεν μπορείς παρά να κλείνεις τα μάτια όπου κυριάρχησε το καρακιτσαριό. Αν ο διάκοσμος έμπαινε σε μη εργάσιμες ώρες, ο Δήμος θα έπαιρνε άριστα.

Αυτό όμως το παίρνει στις εκδηλώσεις. Όχι γιατί διέθεσε χρήματα, που δεν έχει, αλλά γιατί κατάφερε να δώσει μια γιορτινή ατμόσφαιρα κυρίως στην Πόλη με το «τίποτα».

Τα εισαγωγικά μπήκαν, γιατί το να κινητοποιείς τον κόσμο και να τον κάνεις συμμέτοχο, κάθε άλλο παρά τίποτα είναι. Εκεί νομίζουμε ότι κερδήθηκε και το στοίχημα, αποτελώντας παρακαταθήκη για το μέλλον.

Τι έκανε δεκάδες συμπολίτες να φτιάχνουν… Καλικατζαράκια; Τι έκανε μικρά παιδιά αλλά και πολλαπλάσια μεγάλα… παιδιά να πλημμυρήσουν τον Βροντάδο, λέγοντας παινέματα και χορεύοντας του καλού καιρού, μέσα στο κρύο;

Η απάντηση δεν είναι δύσκολη. Η δίψα για συμμετοχή. Η μόδα του Facebook θα τελειώσει, η απομόνωση του υπολογιστή έχει τέλος ή σε πρώτη φάση τώρα, αναζητεί χαλάρωση και αυτή δεν είναι παρά η συμμετοχή. Ο Δήμος Χίου έκανε συμμέτοχους τους πολίτες φέτος στις γιορταστικές εκδηλώσεις γι’ αυτό και πέτυχε. Κέρδος για το σήμερα και κέρδος για το μέλλον.

Κέρδος θα είναι, άσχετο αυτό με τις πολιτιστικές εκδηλώσεις, αν απαλλαγούμε το 2018 από την πλαστική σακούλα. Με δεδομένη βεβαίως την νοοτροπία του Ελληνα, ουδείς θα ήταν τόσο χάνος να καρφώνεται για το εισόδημα του, εσαεί φοροσφαλιάρας, αγοράζοντας ακόμα και τσιγάρα με πλαστικό χρήμα, για να μπεί στη… λοταρία, τα 4 λεπτά της σακούλας, μπορεί να μην του πούν και τίποτα, γιατί αν του έλεγαν περιβαλλοντικά, από μόνος του θα σταματούσε να δολοφονεί το περιβάλλον, χωρίς να του το επιβάλλουν με φόρο. Συνεπώς με την λογική αυτή αν θέλουμε αποτελέσματα, η πλαστική σακούλα, έπρεπε να χρεώνεται… 1 ευρώ.

 

Υ.Γ. Χρόνια πολλά, μπορεί και είκοσι, θυμάμαι το θείο μου να αγοράζει καθημερινά τα ψώνια του από την Χώρα σε ένα διχτάκι, που χώραγε στην τσέπη του. Εφυγε απ’ την ζωή και μας άφησε εκτός τις καλές συμβουλές του και το… διχτάκι.  

 

 

 

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Κυρ, 15/07/2018 - 21:42
αρχείο

Θα γίνουν δεν θα γίνουν εκλογές; Πόσες θα είναι οι κάλπες και ποιές;

Πιάνομε μόνο την πολιτική πρεμούρα γιατί προφανώς υπάρχουν και άλλες.

Ας πούμε της τοπικής ΕΛΜΕ, που μπορεί να μην ξέρει που πέφτει το Οικοτροφείο Οινουσσών, αλλά δεν θέλει να το ενισχύσει το υπουργείο Παιδείας, γιατί οι εφοπλιστές που τόκτισαν και το συντηρούν, για νάχει σήμερα Σχολεία η Αιγνούσσα, δίνουν ετησίως 150.000 ευρώ για την συντήρηση του, προφανώς μεγάλο… αμάρτημα, άρα να μην ενισχυθεί να πάει στο Δήμο για να κλείσει.

Λεπτομέρειες θα πεί κανείς μπροστά στον… προβληματισμό που παρακολουθείς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Προσωπική μου βέβαια άποψη ότι το ποσοστό βλακείας στη χώρα μας ήταν πάντα αυξημένο, με τη μόνη διαφορά ότι τώρα φαίνεται δημοσίως.

Όπως φαίνεται και κάτι άλλο, που προφανώς επισήμως τουλάχιστον δεν απασχολεί κανένα.

Αναφερόμαστε στη χρήση της γλώσσας και αυτό δεν αφορά όσους γράφουν με λάθη.

Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι μορφωμένοι και δεν είναι αμαρτία να γράφουν με λάθη, όμως παρακολουθεί κανείς τον αυξημένο βαθμό χρήσης λατινικών χαρακτήρων και της άνεσης της … αλαμπουρνέζικης γραφής.

Πρόκειται για την σύγχρονη τύφλα στη χώρα του φωτός.

Από τους προβληματισμούς των… Αλαμπουρνέζων διακρίνει κανείς ότι πολλοί είναι και ελληναράδες και ας αγνοούν ότι η Ελλάδα είναι στην ουσία η φωτεινή πέτρα, αφού η «λάς» στη Δωρική διάλεκτο είναι η πέτρα (εξ’ ου και το λαξεύω) τόπος δηλαδή λουσμένος στο φώς.

Και εκεί που συνειδητοποιεί κανείς την εθνική μας τύφλα είναι όταν αντιλαμβάνεται πως βιώνουν τη γλώσσα μας άλλοι λαοί.

Η Μαρία, ας πούμε, δεν έχει σημασία το επώνυμο της είναι από το Κίελο της Γερμανίας και φιλοξενήθηκε στην Αθήνα στα πλαίσια του προγράμματος Θερινών Υποτροφιών Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών, ώστε ξένοι φοιτητές να μάθουν την ελληνική γλώσσα.

Η Μαρία μίλησε μάλιστα στη Βουλή και μεταξύ άλλων είπε τα εξής:

«Μη με ρωτάτε πώς μια μαθηματικός αποφάσισε να γίνει μεταφράστρια της ελληνικής γλώσσας. Δεν έχω την απάντηση και μάλλον δεν πρόκειται να τη βρω ποτέ. Θυμάμαι ότι τότε κάποιος μου είπε: κάνεις λάθος, παρόλο που είναι μια δύσκολη γλώσσα, είναι σπάνια και, αν τυχόν καταφέρεις να τη μάθεις, δεν θα μπορέσεις εύκολα να βρεις δουλειά. Ακουγόταν σαν πρόκληση. Δε σας κρύβω, ήταν το πρώτο και καλύτερο λάθος που είχα διαπράξει στη ζωή μου. Ηδη αγάπησα την ελληνική γλώσσα από το πρώτο μάθημα. Την αγάπησα για την ψυχή της, τον πλούτο της, για την ομορφιά και την εκφραστικότητά της. Και ξέρετε κάτι; Ανακάλυψα πως μόνον οι άνθρωποι με εκλεκτό γούστο μπαίνουν στη διαδικασία να μάθουν μια τόσο μοναδική ξένη γλώσσα, όπως είναι τα ελληνικά, μια γλώσσα, βαθιά σαν θάλασσα που σε καλεί να μπεις στα βαθιά νερά της. Και μπαίνεις, και μαθαίνεις να κολυμπάς μέσα στα κύματα. Μαζί με τη γλώσσα αγάπησα και τους ανθρώπους».

Αυτά είπε η Γερμανίδα Μαρία για τη γλώσσα μας, εμείς μπορεί να συνεχίζουμε να αυτοκτονούμε.

Υ.Γ. Κανένας Φιλόλογος με τον οποίο έχω κουβεντιάσει το θέμα δεν ανησυχεί. Είναι μόδα μου λένε και θα περάσει. Μακάρι να είμαι ο μοναδικός… παλαιομοδίτης, αλλά η… μόδα κοντεύει να κλείσει 20ετία.