Χίος, Παρασκευή 19 Ιανουαρίου

Αλέξης ο "ελαφροχέρης"

Παρ, 24/11/2017 - 17:16

Η συγχωρεμένη η γιαγιά μου (Κατίνα Μάρκου Κυλαδίτου), ήταν φιλάσθενη. Έπασχε από βρογχικά. Γι' αυτό, κατά διαστήματα, περνούσε ενέσεις. Τότε, στην περιοχή μας, τρεις έβαζαν ενέσεις:-Ο (συγχωρεμένος) Φίλιππας (Κόβας) που γυρνούσε με τη μοτοσικλέτα του, η Ζέννα (Ζηνοβία Νικ. Κάβουρα σήμερα 90 ετών) και η Δώρα (Θεοδώρα Νικ. Μαμουζέλου επίσης 90 ετών).  Τί πιο φυσικό, μια γριούλα (και μάλιστα ντροπαλή), να προτιμά γυναίκα για να της βάζει τις ενέσεις; Κι όμως. Η γιαγιά ήθελε το Φίλιππα! Και μου το εξηγούσε όταν τη ρωτούσα σχετικά:-Γιατί γιούκα μου έχει λαφρύ χέρι και δεν πονώ. Και με τα χωρατά που μου λε, ούτε που νιώνω τη βελονιά...  Βέβαια, η γιαγιά, στα λίγα δευτερόλεπτα της “βελονιάς”, μπορεί να μην ένοιωθε πόνο, όμως, το έντονο και πολύωρο τσούξιμο, ερχόταν μετά, μιας και το φάρμακο πάντα πονούσε.  Αυτές οι εικόνες μου έρχονται στο μυαλό τα (περίπου) τρία τελευταία χρόνια που, τις “βελονιές”, τις δεχόμαστε από τον “(ε)λαφροχέρη” τον Αλέξη ο οποίος, ταυτόχρονα, μας “λέει και όμορφα λόγια”.  Βέβαια, η λέξη “ελαφροχέρης”, στα λεξικά, μεταφράζεται ως “επιδέξιος πορτοφολάς”. Θα μπορούσε λοιπόν να το δει κανείς και έτσι:-Το “λαφρύ χέρι” του Αλέξη να αρπάζει “επιδέξια” τα πορτοφόλια μας...΄Ομως, εγώ τον βλέπω σαν άλλο Φίλιππα, να μας βάζει ενέσεις (για το καλό μας) και εμείς, ούτε που νοιώθουμε τον πόνο. Το “τσούξιμο” βέβαια θα ακολουθήσει. Και θα είναι πολύχρονο και οδυνηρό. Κυρίως για τους (οικονομικά) μικρομεσαίους.  Κατά που ομολογούμε όλοι, αυτό που ζούμε, είναι εντυπωσιακό. Τους προηγούμενους “νοσοκόμους” (2010-2014), μόνο που δεν τους λιντσάραμε (κυριολεκτικά εννοώ). Οι “ενέσεις” τους όντως πονούσαν.  Γι αυτό και κυνηγήθηκαν (με λόγια, κραυγές και πράξεις) σε δρόμους και πλατείες, σε αίθουσες ομιλιών και σε ταβέρνες, σε γήπεδα και παρελάσεις. Δεν μπορούσαν να σταθούν πουθενά. Μέχρι που πολιτικά, καταποντίσθηκαν. Κάπως έτσι, “επήλθε πολιτική αλλαγή”!!  Σήμερα, αποσβολωμένοι και αποκαμωμένοι, δείχνομε πλήρως παραδομένοι. Αποδεχόμαστε καρτερικά τα πάντα. Από “βελονιές” και προσβολές μέχρι αδιάντροπο “ξάφρισμα” των λίγων που μας έμειναν.  Ένα “ξάφρισμα” που δείχνει να μην έχει τέλος όπως τουλάχιστον φανερώνουν ο νέος Κρατικός Προϋπολογισμός αλλά και τα προψηφισμένα μέτρα για τα επόμενα τρία (3) χρόνια που περιλαμβάνουν νέες μειώσεις συντάξεων, νέα αύξηση φόρων, αύξηση ασφαλιστικών εισφορών, κατάργηση επιδομάτων και εξαφάνιση δίκαιων φοροαπαλλαγών.  Βέβαια όλα αυτά προκαλούν μια “βουβή” αντίδραση, μια “κουφόβραση” όπως θα έλεγε και η γιαγιά μου. Προκύπτει από τις συζητήσεις ό,που και ό,ποτε αυτές γίνονται. Έστω και αν, ακόμη και σήμερα, υπάρχουν οι “φανατικοί” της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που, κυρίως από κομματικό ή προσωπικό εγωϊσμό, δεν θέλουν να δουν κατάματα την πραγματικότητα.  Μόνη τους πλέον δικαιολογία το γνωστό “μήπως οι προηγούμενοι ήταν καλύτεροι;” Τί διαφορετικό κάμνουν οι τωρινοί;”   Μα φίλοι μου, αν ήταν και οι σημερινοί να κάνουν ό,τι και οι προηγούμενοι (συχνά μάλιστα με πιο σκληρό και ανάλγητο τρόπο) προς τί η Κυβερνητική αλλαγή;  Για να έχομε να λέμε ότι, σήμερα, όλα γίνονται τόσο αριστοτεχνικά από τον “λαφροχέρη” τον Αλέξη, ώστε “δεν ανοίγει πλέον ρουθούνι;” Αυτή είναι η ουσία και όχι το ότι οι πάντες (κυρίως οι μικρομεσαίοι) αργοπεθαίνουν και σβήνουν οικονομικά, κοινωνικά, ηθικά;) Χωρίς όμως αυτούς, χωρίς τη λεγόμενη “μεσαία τάξη”, την διαχρονική “ραχοκοκκαλιά” της Πατρίδας μας, πώς μπορεί να υπάρξει αύριο για τούτη τη Χώρα που περιβάλεται από άσπονδους και φανατισμένους εχθρούς;  Δημογραφικά πάμε από το κακό στο χειρότερο. Με επίσημα πρόσφατα στοιχεία, η Ελλάδα, την τελευταία εφταετία, ΕΧΑΣΕ 470.000 νέους και νέες κυρίως με  Πανεπιστημιακή μόρφωση που έφυγαν στο εξωτερικό.  Οι νέοι και οι νέες μας, χωρίς εργασία ή με “μισθούς φτώχιας”, δεν μπορούν να στήσουν νέα σπιτικά, νέα νοικοκυριά.  Τα προβλήματα αυτά πρέπει να μας απασχολούν και όχι αν το “χέρι του Αλέξη είναι λαφρύ” ή αν μας λέει ανούσια γλυκόλογα.  Αν όντως θέλουν το καλό της Πατρίδας μας οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ας δημιουργήσουν τάχιστα συνθήκες προσέλκυσης επενδύσεων και εξωστρεφούς ανάπτυξης. Τα ερωτήματα πλέον είναι δύο-Αυτό το θέλουν; Και αν το θέλουν, το ΜΠΟΡΟΥΝ; Ο επόμενος χρόνος θα δείξει. 

Άλλες απόψεις: του Αριστείδη Ζαννίκου