Χίος, Τετάρτη 17 Ιανουαρίου

Αναζητώντας την ουτοπία μέσω της γνώσης

Δευ, 06/11/2017 - 11:34

Η περίοδος της δεκαετίας του 1970 θεωρώ πως ήταν για το προοδευτικό κίνημα - τουλάχιστον όσον αφορά τη γενιά μας - ένα σχολείο που δεν είχε θρανία ̇ καθώς οι πολιτικές ζυμώσεις γινόταν στο δρόμο, στις συγκεντρώσεις, με απλούς καθημερινούς φίλους - κυρίως φοιτητές & ανθρώπους των γραμμάτων.
Τις ζυμώσεις αυτές τις προκαλούσαν οι διάφορες απαγορεύσεις και κυρίως αυτή της αγοράς αριστερών εφημερίδων - και όχι μόνο - γιατί και οι δεξιές εφημερίδες αντιδρούσαν σε επιλογές της «Εθνικής Κυβέρνησης» - ανάλογα με τα συμφέροντα που αυτές εκπροσωπούσαν τη δεδομένη περίοδο. Όταν αυτές έφταναν στα περίπτερα και αν το περιεχόμενο ή και μόνο ο τίτλος, θεωρούνταν αντίθετος με τις επιλογές της κυβέρνησης, αυτές τις έκρυβαν και απαγόρευαν να κυκλοφορηθούν.
Η διάσπαση του Κ.Κ.Ε. ήταν νωπή ̇ οι ζυμώσεις και αντιπαραθέσεις στην Αριστερά συνεχείς που πολλές φορές γινόταν οξείες και κάθετες. Ήταν η περίοδος που το Κ.Κ.Ε. είχε ακόμα την αντιστασιακή του ορμή και την αίγλη των απαγορεύσεων εις βάρος του.
Όμως οι μονολιθικές του απόψεις δεν άφηναν περιθώρια δημιουργίας ενός ευρύτερου προοδευτικού πόλου που θα συγκέντρωνε και θα εκπροσωπούσε ευρύτερες αριστερές αντιδικτατορικές δυνάμεις. Ωστόσο είναι ανάγκη να γίνει κατανοητό πως κάθε πολιτική αλλαγή πρέπει να στηρίζεται όχι μόνο στη συμβολή, αλλά να ανοίγει το δρόμο για τη δημιουργία νέου συσχετισμού δυνάμεων που θα δείχνει την αναγκαιότητα της συνεργασίας «ευρύτερων λαϊκών μαζών», μακριά από αγκυλώσεις και προκαταλήψεις για «καθαρότητα του σκοπού» που ουσιαστικά οδηγούν στον απομονωτισμό μέσα από μια «τίμια πολιτική στάση».
Επί του προκειμένου ζητώ την επιείκεια των αναγνωστών όσον αφορά τις προσωπικές αναφορές και εκτιμήσεις.
Η δημοσίευση δυο προηγούμενων κειμένων μου - και όχι μόνο - πιθανό να έχει δημιουργήσει στους άσχετους ή σε αυτούς που δεν ασχολούνται με την πολιτική και ιδιαίτερα τη λεγόμενη προοδευτική δημοκρατική ή αν θέλετε αριστερή πολιτική, ενστάσεις ή και αμφισημίες ως προς τα γραφόμενα μου τουλάχιστον όσον αφορά τα καθαρώς πολιτικά γραφτά μου.
Παρ’ όλα αυτά θα συνεχίσω την ίδια «προκλητική» τακτική γιατί πιστεύω πως η πολιτική που δεν αφορά ή δεν αντανακλά την ίδια τη «φύση του ανθρώπου» είναι εγωιστική, επηρεάζεται από τα ένστικτα και καθορίζει ως ένα βαθμό την πολιτική και κοινωνική του δράση. Όμως η πολιτική αυτή δεν σημαίνει ότι μπορεί ή είναι εύκολο να μην αναγνωρίσει την άδολη αυτοθυσία των απλών αγωνιστών της αριστεράς, των ιδεολόγων πατριωτών που έδωσαν τη ζωή τους, που υπέφεραν, βασανίστηκαν, αλλά δεν πρόδωσαν , γιατί πίστευαν ότι μια ουτοπία στο τέλος θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα.
Αν και σε προηγούμενα γραφτά μου εκτιμώ την επικράτηση του καπιταλισμού ως δεδομένη, αυτό δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να αγωνιζόμαστε για την ανατροπή του, τουλάχιστον τα κόμματα που πιστεύουν σε ένα άλλο σύστημα πιο ανθρώπινο και δίκαιο.
Όμως μια τέτοια ανατροπή - όπως και κάθε ανατροπή - θέλει οργάνωση και αγώνα. Αγώνα όμως που θα δοθεί με τιμιότητα και ειλικρίνεια.
Σήμερα πολύς κόσμος - και όχι μόνο της αριστεράς - πιστεύει πως το μόνο ικανό κόμμα από τα κόμματα της αριστεράς που είναι ικανό να οργανώσει τίμια έναν τέτοιο αγώνα, είναι το Κ.Κ.Ε.
Όμως μια νηφάλια ματιά αλλά και ολόκληρη η ιστορία του κόμματος αυτού, μας οδηγεί σε διαφορετική άποψη, αφού απαντήσουμε βέβαια σε ορισμένα καίρια ερωτήματα, αλλά πρώτιστα στο ερώτημα: τι κάνει παραπάνω το κόμμα αυτό από τις άλλες οργανώσεις και τα κόμματα της αριστεράς; Επί του προκειμένου γνωρίζουμε πώς οργάνωσε τον αγώνα και είδαμε την κατάληξη. Η ιστορία του είναι συνδεμένη με τόσες αποτυχίες που είναι θράσος να δίνει ακόμα ή και να εμπνέει πιστοποιητικά συνέπειας και αγωνιστικότητας. Πολύ περισσότερο όταν εμφανίζει τα άλλα κόμματα ύποπτα, πρακτορικά, μέχρι υπηρέτες του κεφαλαίου.
Η λογική σκέψη λοιπόν δημιουργεί την απορία: τί παραπάνω κάνει το κόμμα αυτό από ό,τι κάνουν τα άλλα αριστερά κόμματα στην πράξη; Κι αυτοί αγωνίζονται για καλύτερα μεροκάματα και δικαιώματα των εργαζομένων, στην υγεία, στην παιδεία, συντάξεις, ποιότητας ζωής, δικαιώματα, ελευθερίες κ.λ.π.
Οι διεκδικήσεις αυτές γίνονται μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα, που βέβαια ισχυρίζεται πως οι όποιες μικροβελτιώσεις αυτές δεν λύνουν το πρόβλημα ̇ που θα λυθεί οριστικά μόνο με την ανατροπή του καπιταλισμού και την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής που θα δώσει την οριστική λύση. Άλλο όμως να το λες και άλλο να το κάνεις. Γιατί με δύναμη γύρω 10 % και μέσα σε παντοδυναμία του καπιταλιστικού συστήματος, αλλά και με ηττημένα – διαλυμένα όλα τα πρώην «σοσιαλιστικά» καθεστώτα, αυτό ακόμα ως φαντασία είναι δύσκολο να σταθεί.
Το να πετροβολούμε την Ευρώπη των μονοπωλίων δεν σημαίνει πως θα απαλλαγούμε από αυτήν με το φευγιό, αλλά με τον αγώνα υπέρ των εργαζομένων για την πτώση του καπιταλισμού που τα δημιουργεί.
Μέχρι να γίνει αυτό, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να υπερασπιζόμαστε τα συμφέροντα των εργαζομένων περιορίζοντας την παντοδυναμία του κεφαλαίου. Οι καπιταλιστές της Ε.Ε. έφτιαξαν την Ένωση, επειδή ξέρουν καλά τη δύναμη που έχει η ενότητα. Μόνο οι δικοί μας αριστεροί δεν θέλουν να το καταλάβουν και βαδίζουν δρόμους χωριστούς. Νομίζοντας ότι με τον τρόπο αυτό θα γίνει «ο λαός νοικοκύρης στον τόπο του» .
Με το να σπηλώνεις όμως αγωνιστές ως προδότες και αντιδραστικούς (βλ. Άρης, Μάρκος, Πλουμπίδης, Παρτσαλίδης, Σιάντος, Νεφελούδης, Ζαχαριάδης …) δεν προσφέρεις τίποτα στο κίνημα, τη στιγμή μάλιστα που θεωρείς τον αργεντινό δικτάτορα Βιντέλα ως κεντρώο πρόεδρο!! για λόγους που όχι μόνο οι κομμουνιστές γνωρίζουν αλλά και κάθε προοδευτικός άνθρωπος …
Θα μου πείτε: αυτά ανήκουν στην ιστορία. Όμως το κόμμα αυτό συνεχίζει την ίδια ιστορία…
Τέτοια παραδείγματα μπορεί να βρει κάθε γνήσιος δημοκράτης αγωνιστής. Η αλλαγή όμως θα έλθει και θα κριθεί στην πράξη ̇ και αυτή θα κρίνει αν οι ιδέες είναι ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες.
Η οργάνωση λοιπόν των αγώνων για την ανατροπή του καπιταλισμού πρέπει να είναι ο μεγάλος στόχος. Αυτός όμως θα επιτευχθεί όχι όπως θέλουν ορισμένοι, αλλά με τη συνεννόηση και συνεργασία των γνήσιων προοδευτικών δυνάμεων και αγωνιστών, που θα δώσει υπεραξία στην δυνατότητα πραγματοποίησης και κατάκτησης του ονείρου!
Και κάτι τελευταίο (επί του παρόντος). Η ευτυχία των ανθρώπων, είναι μια καθημερινή κατάκτηση, που δεν ολοκληρώνεται ούτε και στο σοσιαλισμό. Ακόμα, οι θυσίες και ο ανθρωπισμός των αγωνιστών της Αριστεράς και του κομμουνισμού πάντα θα έχουν τη βαρύτητά τους, φτάνει να μην είναι σε στόχους ανέφικτους.
Λέμε λοιπόν ανοιχτά σε κάποιους «γνήσιους επαναστάτες» πώς η αναθεώρηση των στρατηγικών στόχων είναι αναγκαία κάθε φορά που η πραγματικότητα αλλάζει. Οι εξελίξεις και οι μέρες που μας περιμένουν προμηνύουν ένα ζοφερό μέλλον…
Γι’ αυτό πέφτει πολύ και βαρύ στον καθένα μας, να είναι κλεισμένος αυτάρεσκα στον γυάλινο πύργο της καθαρότητας του σκοπού.
 
Knafpl@hotmail.com

Άλλες απόψεις: Του Κ. Α. Ναυπλιώτη