Η είδηση του θανάτου του Κωνσταντίνου-Μάριου Ξύδα βάρυνε περισσότερο στους ώμους των μαθητών του, των ανθρώπων που μύησε στη θεατρική τέχνη. Η Άννα Καμπά ανήκε σε αυτούς και έχει πολλά να θυμηθεί από τη διαδρομή του «δασκάλου» από τα πρώτα χρόνια που ήλθε στο νησί αλλά και αργότερα.
Ήταν περίπου το 1987 οπότε και χήρευσε η θέση του διευθυντή του «Ομηρείου», την οποία και κατέλαβε ο Κωνσταντίνος Μάριος. Αυτός ήταν και ο λόγος που είχε έλθει στη Χίο. Ήδη στο μυαλό του υπήρχε ένα όραμα για το θέατρο στη Χίο…
«Τον γνώρισα όταν έκανε το «Θεατρικό Εργαστήρι». Ο Κωνσταντίνος ήταν ο άνθρωπος του θεάτρου. Στην Αθήνα είχε ιδρύσει το δικό του θέατρο. Από την αρχή μάς έλεγε «θα σας κάνω επαγγελματίες». Ήθελε αυτό που έκανε να είναι επαγγελματικό. Ήθελε να αντιμετωπίζουμε το θέατρο σαν κάτι σοβαρό. Είχε απαιτήσεις. Ήταν αυστηρός…» μάς είπε η Άννα Καμπά.
Ως δάσκαλος προσπάθησε και έφερε στην Χίο σπουδαίους καλλιτέχνες από τη Αθήνα για να διδάξουν τους εκκολαπτόμενους ηθοποιούς. Είχε κρατήσει για τον εαυτό του το θεατρικό παιχνίδι. Το πρόγραμμά του ήταν και από πλευράς χρόνου πολύ απαιτητικό. Η Άννα Καμπά και η ομάδα που παρακολουθούσε τα μαθήματά του πήγαινε 3 φορές την εβδομάδα από 5 ώρες. Δεν ήταν τυχαίο άλλωστε ότι από τους 40 περίπου που ξεκίνησαν στο θεατρικό εργαστήρι έμειναν 16! Τρεις κύκλοι μαθημάτων ολοκληρώθηκαν παραδίδοντας στη χιώτικη κοινωνία ένα σημαντικό έμψυχο δυναμικό. Παράλληλα δημιούργησε και τη θεατρική υποδομή. Έτσι –όπως θυμάται η Άννα Καμπά - με πρότασή του προς τον τότε Δήμαρχο Γιάννη Μπουμπάρη ιδρύεται το Δημοτικό Θέατρο του Δήμου Χίου που ξεκίνησε με προίκα 10 εκατ. δραχμών. Το ξεκίνημα δεν ήταν εύκολο. Υπήρξαν αντιδράσεις από ερασιτέχνες αλλά και τα χρήματα δεν ήταν αρκετά για να προχωρήσει το νεογέννητο θέατρο. Σε μια συνάντηση με τον τότε Υπουργό Πολιτισμού Θάνο Μικρούτσικο για να ζητήσει χρηματοδότηση, ο Κωνσταντίνος- Μάριος ρίχνει την ιδέα για τη δημιουργία ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Β. Αιγαίου με έδρα τη Χίο.
Οι επιλογές των έργων που ανέβασε ο Κωνσταντίνος-Μάριος ήταν πάντοτε ποιοτικές. Ενώ ακόμη οι σπουδαστές που ήταν κοντά του στο θεατρικό εργαστήρι δεν είχαν ολοκληρώσει τις σπουδές τους ανέβασε το έργο «Ιβανώφ» του Τσέχωφ, τον «Ταρτούφο» του Μολιέρου, ενώ επί των ημερών του Δημοτικού Θεάτρου ανέβασε τις «Θεσμοφοριάζουσες», την «Ηλέκτρα», τον «Ορέστη» με τον ίδιο στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Ατελείωτες οι μνήμες από τις παραστάσεις που σκηνοθετικά υπέγραφε ο Κωνσταντίνος Μάριος. Πιο πολύ όμως μετρά ο χαρακτήρας του και η σχέση που είχε καλλιεργήσει με τους μαθητές του. «Ήταν ένας εργάτης του θεάτρου, επίμονος παρά το ότι ήταν ουτοπικά αυτά που μας έλεγε, μας έκανε να τα πιστεύουμε κι εμείς. Μετέδιδε αυτό που πίστευε γιατί τ’ αγαπούσε. Ήταν ευαίσθητος και απόλυτος. Έρχονταν σε σύγκρουση λόγω της απολυτότητάς του. Ένιωσε προδομένος και έφυγε. Είχε μείνει μόνος…» είπε η Άννα Καμπά και συμπλήρωσε: «Για όλους που περάσαμε από κοντά του ήταν κεφάλαιο. Αν έμενε στη Χίο θα είχε να προσφέρει πάρα πολλά. Τον λέγαμε «Κωνσταντίνος ο δάσκαλος»…»
Ευγ. Κ.