ΕΝΑ τροχαίο στο λιμάνι της Χίου ήρθε να μας θυμίσει τα προβλήματα που παρουσιάζονται στο συγκεκριμένο χώρο ο οποίος δυστυχώς είναι για όλες τις χρήσεις, συμπεριλαμβανομένων της πρόσδεσης και εκφόρτωσης – φόρτωσης πλοίων,  της κυκλοφορίας οχημάτων και της λειτουργίας καταστημάτων αναψυχής.

Σε χαβούζα λυμάτων ιχθυοτροφείου μετατρέπουν, καθημερινά  σχεδόν,  το χερσαίο χώρο του λιμανιού  φορτηγά μεταφοράς ψαριών.
Σύμφωνα με την καταγγελία αυτόπτη μάρτυρα, τα φορτηγά που μεταφέρουν ψάρια εκτός  από τις συνήθεις διαρροές, που θεωρούνται μέχρι ένα σημείο φυσιολογικές, τελευταία αρχίζουν και αδειάζουν το λιωμένο πάγο στο χώρο αναμονής όπου παρκάρουν ακριβώς έξω από το πλοίο, με αποτέλεσμα η δυσοσμία να απλώνεται παντού.

Όταν μπαίνεις στο καρνάγιο του Τάκη του «Παπόρια» δεν μπαίνεις σε μια επιχείρηση.  Είναι σαν να μπαίνεις σε μια εκκλησιά. Που λειτουργεί  χρόνια τώρα μια ιδιότυπη θρησκεία. Αυτή της παραδοσιακής ναυπηγικής  τέχνης που χάνεται.
Θες τα πλαστικά, θες τα συμφέροντα που επέβαλαν το «κόψιμο» των ξύλινων σκαφών τα παραδοσιακά σκάφη τείνουν στον αφανισμό.
Μόνο μια παρέα ιδιότυπων ανθρώπων είναι εκεί και επιμένουν. Να τα φτιάχνουν από την αρχή, να επισκευάζουν τα παλιά και να αγωνιούν για όλα τα εγκαταλελειμμένα που γνωρίζουν με το όνομά τους.

Στον Πάρη άρεσε από μικρός να ζωγραφίζει εντός και εκτός τοίχων. Σήμερα φοιτητής βιομηχανικού σχεδίου στη Σύρο υπογράφει μαζί με το Μιχάλη τα ωραιότερα γκράφιτι στην πόλη μας.  Ο Πάρης Ξηνταριανός και ο Μιχάλης Κοπριτέλης είναι δύο γκραφιτάδες που με τα έργα τους ομορφαίνουν γωνιές  που ήταν άχρωμες και αδιάφορες. Ο Μιχάλης προτιμά τη σιωπή· έτσι, το βάρος της γνωριμίας με το γκράφιτι και τους δύο χιώτες γκραφιτάδες πέφτει στον Πάρη.

ΛΟΓΩ βλάβης στο υδραυλικό του σύστημα, δεν έγινε ομαλά το βράδυ της Κυριακής η κάθοδος στο γνωστό παιχνίδι με τα αεροπλανάκια στο Λούνα Παρκ. Μια μητέρα και δύο παιδιά οδηγήθηκαν στο Νοσοκομείο, περισσότερο για προληπτικούς λόγους.