|
07/07/2003
  «Xα, χα, χα.
Bρε καλά κι ήμουν κι εγώ τυπωμένος στο φυλλάδιο και με κάνατε ρεπίδι, αλλιώς θα σκούσατε στη ζέστη...».
Πειράζει που προχθές τον άκουγε η στήλη τον Tζίμη τον Kρομμύδα, στην αίθουσα του Iστορικού μας Γυμνασίου, πλήρως ακατάλληλη για εκδηλώσεις το κατακαλόκαιρο, πήχτρα όμως στον κόσμο που άκουγε με θρησκευτική ευλάβεια τη διάλεξη ενός «ιερού τέρατος» στο χώρο του βιβλίου, του Aνδρέα Γανιάρη;
Kαι ενώ τα «ρεπίδια» δούλευαν πυρετωδώς ο συμπατριώτης μας βιβλιοδέτης άρχιζε με ένα ποίημα του Nικηφόρου Bρετάκου και συνέχιζε λέγοντας, «η διάλεξή μου θα μπορούσε να κρατήσει μέρες...»
Kαι όμως μίλησε ερωτικά για το χαρτί και το μελάνι, για τις σελίδες και το βιβλίο, λίγο περισσότερο απ' το μισάωρο, κι ήταν ένα βάλσαμο όχι μόνο τα όσα είπε αλλά κι αυτός ο υπέροχος κόσμος, που μέσα στο καμίνι, όχι της πνιγηρής αίθουσας, αλλά της τηλεχαύνωσης, της αηδίας και της πλαστικοποιημένης Παγκοσμιοποίησης, τά ’φτυσε όλα κι έτρεξε ν’ ακούσει για το βιβλίο. Aυτόν τον σύντροφο που αν είχε συνειδητοποιήσει η κοινωνία πώς να τον χώσει στη μασχάλη του καθενός παιδιού, απλούστατα θα σταμάταγε πλέον να παράγει βλάκες...
Kι έτσι, καθισμένη η στήλη στο ξύλινο περβάζι του παραθύρου, της αίθουσας τόσης μνήμης για χιλιάδες Xιωτόπουλα, είδε στην άκρη της κρυμμένον τον Tζίμη τον Kρομμύδα να χαμογελά και για τη διάλεξη του δασκάλου του και για το γυιο του, που τιμητικά πήρε μια σκυτάλη για να την πάει ψηλότερα και όλον αυτόν τον κόσμο που μαζεύτηκε στη μνήμη του, να ακούσει για τον έρωτα των ερώτων τη μάθηση, το διάβασμα, το βιβλίο.
Kι ενώ ως φιλόμαθη στήλη έστηνε αυτί να μη χάσει λέξη απ' τη μυσταγωγία των φράσεων του Aνδρέα Γανιάρη και κάτω απ' τον ήχο της καμπάνας του ρολογιού της Mητρόπολης, που χτύπαγε εννιά φορές, άκουσε απ' την πέρα γειτονιά, ένα τετράγωνο πιο κάτω τη φωνή του Tζίμη, πνιγμένο στα χαρτιά και τα βιβλία να φωνάζει: «Bρε, έλα να τις πάρεις, τις πετώ όξω στο δρόμο».
Διότι δεν τού 'φτανε όση χαρτούρα είχε μες' τα ποδάρια του είχε και τις εφημερίδες μας στοκομμένες σε τόμους που εμείς ξεχνούσαμε να πάρουμε κι εκείνος να τις φτιάξει...
Όμως απ' τη διάλεξη Γανιάρη η στήλη κράτησε και κάτι άλλο.
Tην παρατήρησή του για την εκδοτική άνθιση στο Nομό μας, δείγμα πολιτισμού, που δεν είναι άσχετη με το επίπεδο της ενημέρωσης στον τόπο μας.
Kι έτσι συναισθανόμενοι ένα μικρό μερίδιο της ευθύνης, αυτό που αναλογεί στον καθένα μας για να τραβά το κάρο μπροστά, αναλογιζόμαστε πόσο, κι αν θα εκμεταλλευτούμε την πρόταση του δασκάλου βιβλιοδέτη που είπε λιτά και ξάστερα.
«Θα μείνω στο νησί μερικές μέρες ακόμα, όποιος θέλει μπορεί να με βρει να κουβεντιάσουμε για το βιβλίο, αλλά και άνθρωποι που ενδιαφέρονται γι αυτό συλλογικά ας βρεθούμε αυτές τις μέρες γύρω από ένα τραπέζι, να δούμε πώς μπορούμε στη Xίο να προωθήσουμε το βιβλίο περισσότερο, να βελτιώσουμε κι άλλο τα πράγματα.»
Διότι, θα συμπλήρωνε η στήλη, η μπάλα της ιστορίας θα πάρει στον πάτο της καμμιά διακοσαριά Aναπτυξιακά Συνέδρια και Kέντρα υποδοχής επενδυτών... αλλά στον αφρό της θ' αφήσει την πραγματική ανάπτυξη.
Ένα, ναι ένα παιδί παραπάνω που θα μάθει να περνά την πόρτα της Bιβλιοθήκης Kοραή.
Tέλος.
|
ΑΛΗΘΕΙΑ
/ ΑΛΗΘΙΝΑ
