|
07/07/2003
 Το "καταφύγιο"...
Σαν χτες, το 1996 έφευγε οριστικά και αμετάκλητα από το μάταιο τούτο κόσμο, ένας βουλευτής που σημάδεψε ανεξίτηλα με την παρουσία του τα μεταπολεμικά χρόνια το νησί μας. Ο Νίκος Ζορμπάς, τον οποίο οι πιο παλιοί θυμούνται ακόμη και σήμερα, αφού μαζί με τον Μπουρνιά ήταν οι πολιτικοί που κυριάρχησαν τις δεκαετίες του ‘ 50 και του ‘ 60. Και περίεργο, ακόμη κι αν πέρασαν τόσα χρόνια, δεν θυμάμαι ποτέ να άκουσα μια κακή κουβέντα για τον πάλαι ποτέ βουλευτή του Κέντρου. Αντίθετα, όλοι, ακόμα και αντίπαλοι είχαν να πουν έναν καλό λόγο για τον Νίκο Ζορμπά. Η γενιά μου, μπορεί να ήμασταν παιδιά και έφηβοι τον καιρό που μεσουρανούσε ο Ζορμπάς αλλά θυμόμαστε με πόση αγάπη και συγκίνηση μιλούσαν όλοι τότε για τον βουλευτή. Και όχι μόνο οι οπαδοί και ψηφοφόροι του Κέντρου αλλά και οι αριστεροί ακόμη και οι τότε δεξιοί. Τον θεωρούσαν σαν ένα καταφύγιο και εκείνος ποτέ δεν τους διέψευσε. Και βέβαια η εντύπωση που έχουμε όλοι μας, είναι ότι μαζί με τον Ζορμπά πέθανε και εκείνη η γενιά των πολιτικών, που μπορεί να είχε πολλά μειονεκτήματα, όμως είχε και μια ντομπροσύνη που δεν βρίσκεις σήμερα. Εικόνισμα είχαν τον Ζορμπά σε πολλά σπίτια κι έπιναν νερό στο όνομά του. Η αγάπη του κόσμου ήταν κάτι το πρωτοφανές και μάλιστα μια αγάπη που διαρκούσε πολλά χρόνια. Με την ευκαιρία αυτή, αύριο θα σας μεταφέρω κάτι που βρήκα σκαλίζοντας τις εφημερίδες του παρελθόντος και αναφέρεται στο Ζορμπά. Είναι γραμμένο το 1953 και αξίζει τον κόπο να το ξαναθυμηθούμε, έστω και σαν ένα λιτό μνημόσυνο στη μνήμη του...
ΔHMHTPHΣ ΦPEZOYΛHΣ
|
ΑΛΗΘΕΙΑ
/ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ
