|
08/10/2003
 Ενας καλός άνθρωπος...
Σαββατοκύριακο «έφυγε» από τη ζωή ο συνταξιούχος γυμνασιάρχης Γιάννης Τάτσης και όπως συμβαίνει πάντα τα Σαββατοκύριακα, κάποιοι δεν το πήραμε χαμπάρι. Και λυπηθήκαμε, που δεν το μάθαμε, γιατί σε κάποιους ανθρώπους που φεύγουν θεωρούμε υποχρέωσή μας να τους αποχαιρετήσουμε... Μια υποχρέωση που «βγαίνει» από μέσα μας, επειδή τους αγαπούσαμε, τους σεβόμασταν και τους τιμούσαμε.
Ενας απ΄αυτούς λοιπόν ήταν και ο κυρ―Γιάννης, που, χωρίς περιττά κολακευτικά επίθετα, που πολλές φορές δεν είναι και αληθινά, θα τον χαρακτηρίζαμε έναν καλό άνθρωπο. Και νομίζω ότι ένας τέτοιος χαρακτηρισμός τα καλύπτει όλα. Θεολόγος, καθηγητής θρησκευτικών και άνθρωπος του θεού, όσα χρόνια έζησε, δεν ξέφυγε από την ευαγγελική ρήση «αγάπα τον πλησίον σου ως σεαυτόν». Ηταν παράδειγμα προς μίμηση αλλά πόσοι μπορούσαμε να τον μιμηθούμε...
Τις καλύτερες αναμνήσεις για τον κυρ- Γιάννη, θα έχουν και οι κατά καιρούς μαθητές και μαθήτριές του, αφού «εκμεταλλεύονταν» αυτή την καλοσύνη του... Ο κακομοίρης και όταν νευρίαζε- γιατί άνθρωπος ήταν...- με τα καμώματά τους και πάλι δεν μπορούσε να του «βγει» έστω μια ελάχιστη «κακία». Τον είχαν του «χεριού» τους, αφού πάντα προσπαθούσε με ήπιο και γλυκό τρόπο να τους συνετίσει. Θυμάμαι μια φορά που τον είχαν «μπλέξει» για κάποια κληρονομικά στα Δικαστήρια, ότι τη ζωή του δεν την ήθελε. Το φυσούσε και δεν κρύωνε...
Στο καλό κυρ- Γιάννη και σ’ ευχαριστούμε για την αγάπη σου. Θα μας λείψεις. Πάντως εμείς θα σε θυμόμαστε σαν έναν καλό άνθρωπο!
ΔHMHTPHΣ ΦPEZOYΛHΣ
|
ΑΛΗΘΕΙΑ
/ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ
