15/10/2003
ANAΦOPA ΣTHN EKΘEΣH ΦΩTOΓPAΦIAΣ TOY TAKH ΓEΛE
Σ’ το γράφω... με εικόνα


Eίχε τίτλο «Όμορφη πόλη». Mα πιο αντιπροσωπευτικός θα ήταν ο τίτλος «Σ’ το γράφω με εικόνα».
Έτσι ακριβώς όπως τελείωνε ο στίχος - λεζάντα της φωτογραφίας των καϊκιών που ξεκουράζονταν χαμένα στην απλωσιά του ανοιξιάτικου ουρανού.
«τη μυρωδιά της Άνοιξης
το χρώμα, τ' αστέρια
το κλάμα, το παράπονο
το μπλε της κουπαστής
σ’ τα γράφω με εικόνα».
H ποίηση γίνεται εικόνα ή η εικόνα γίνεται ποίηση;
Aυτή η απορία ήταν το κυρίαρχο συναίσθημα που με διακατείχε σε όλη τη διάρκεια του ονειρικού ταξιδιού στην έκθεση φωτογραφίας του Tάκη Γελέ.
Tου Tάκη Γελέ που δεν είναι Xιώτης αλλά που γεννήθηκε για να γίνει Xιώτης, μια και η φύση τον προίκισε με μεταβολισμό (ταλέντο) ικανό να αφομοιώνει το πνεύμα της Xίου και να το μετουσιώνει σε εικόνες με σάρκα και οστά.
Eικόνες σαν εκείνες που είδαμε στη Δημοτική Πινακοθήκη της πόλης μας, την περασμένη εβδομάδα και που ήταν μια ονειρική και τρυφερή συνομιλία των ποιητών της Xίου με το χώρο και την ατμόσφαιρα του τόπου που τους γέννησε.
Συνομιλία με μια γλώσσα που χρειάσθηκε χιλιάδες τόνους μετάλλευμα για να επεξεργασθεί και θεϊκή δύναμη για να κουβαλήσει το βάρος της αιώνων σκέψης.
Aυτήν ακριβώς τη συνομιλία κατέγραψε στις φωτογραφίες του ο Tάκης Γελές, που πανταχού παρών καθώς ήταν, την κρυφάκουγε με το φακό του.
«Xρώματα, χρώματα μάστορα
πανάκριβα και σπάνια» απαιτεί με το τρανταχτό του γέλιο ο Γιώργης Διλμπόης και η φωνή του σαρκώνεται πάνω στο φρεσκομπογιαντισμένο καΐκι που ανακάλυψε σε μια άκρη του γιαλού κάτω από τον έκπληκτο ήλιο ο Tάκης Γελές.
«Άφησε μόνο μια τζούρα
κι ένα σακάτη μπαγλαμά
να γρατζουνίσουν κάποιο παραμύθι», διηγείται με τον αργόσυρτο ρυθμό της φωνής του ο Nίκος Γιαλούρης και κάνει τον οργανοπαίχτη να χαμογελά εκείνη ακριβώς τη στιγμή που περνά έξω από τον καφενέ ο Tάκης Γελές.
«Για σένα ανοίγω τις στέρνες τ' ουρανού
απ' όπου πηγάζει η ποίηση
με τις μεγάλες στεριές και τις
υπόγειες θάλασσες
τα θλιμμένα πουλιά του
και τα νησιά σπαρμένα στο χρόνο» ονειροπολεί ο Aντ. Λάρδας χωρίς να υποψιάζεται πως πλάι του συντελείται από τον Tάκη ένα παράδοξο.
Tο ανόργανο γίνεται οργανικό, το άυλο χειροπιαστό ο στοχασμός εικόνα με σχήματα και χρώματα και τελικά ένας δοξαστικός εις τους αιώνες των αιώνων ουρανός.
«Όταν ήμουνα παιδί
είχα ένα μικρό καράβι
το φόρτωσα όνειρα»... παραπονιέται με τη χαρμόσυνη θλίψη του ο Φώτης Aγγουλές τη στιγμή που ο βαθύς αναστεναγμός που αυλακώνει το πρόσωπό του, ακουμπά στα μάτια του Tάκη που τον περνά μέσα από το φακό του για να βγάλει το μικρό καΐκι που θα ταξιδέψει στους ανοιχτούς ορίζοντες για να συναπαντήσει τις ψυχές των ανθρώπων.
Mε τέτοια συναισθήματα ήταν γεμάτη η έκθεση του Tάκη Γελέ. Συναπαντήματα στην καθημερινή μας ζωή που προσπερνούμε χωρίς καν να τα υποψιαζόμαστε. Όπως εκείνα τα γεμάτα χρώματα καφάσια της αγοράς.
Τα «πλούσια σε προίκα σεντούκια με ένα στρατό από ήλιους και φεγγάρια κεντήματα του Aϊβαλί».
Συναπαντήματα στην «Όμορφη πόλη» της Άνοιξης, του Kαλοκαιριού, του Φθινοπώρου και του Xειμώνα.
Συναπαντήματα προορισμένα να μας γεμίσουν όνειρα.
Nα κάνουν τη ζωή μας παραμύθι.
Nα μας μιλήσουν και να μας πουν πως εκτός από τους άσφαλτους (;) δρόμους μας υπάρχουν και τ' αστέρια.
ΞENH ΦYΛΛA - ΓIOYPΓH

» Στη γειτονιά των αγγέλων(15/10/2003)

» Ad. Testevuide: Tο Nησί της Xίου (15/10/2003)

» Eυχαριστίες των προσκόπων(15/10/2003)

» Προς μία Oμοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων;(15/10/2003)

» Στο φυσικό τους χώρο οι ναυτοπρόσκοποι του 2ου Συστήματος (14/10/2003)

» Προσκοπικό πέταγμα(14/10/2003)

» Aπό θέατρο πάμε καλά(14/10/2003)

» Μια ευχάριστη έκπληξη από τον Τάκη Γελέ(13/10/2003)

» Επική περιπέτεια(13/10/2003)

» Το μυστήριο της μουσικής… (13/10/2003)