17/08/2004

Ποια συμμετοχή;
Όσων χρόνων είμαι, τόσα χρόνια ακούω κατά καιρούς από όλους όσοι ασχολούνται με τον αθλητισμό ότι σημασία, στους Ολυμπιακούς και άλλους αγώνες, έχει η συμμετοχή. Κουραφέξαλα... Το έλεγαν και εξακολουθούν να το λένε μεν, κανείς δεν το πιστεύει δε. Και βέβαια ένα ερώτημα είναι, αφού δεν το πιστεύουν, γιατί το λένε. Έλα ντε! Όμως δε χάνουν και τίποτα να το υποστηρίζουν από τη μία πλευρά και άλλα να κάνουν από την άλλη... Σε τέτοιες «λεπτομέρειες» θα κολλούσαν; Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά, ούτε η μοναδική περίπτωση που άλλα λέμε κι άλλα κάνουμε...
Ετσι την περασμένη εβδομάδα είχαμε την γνωστή ιστορία με τον Κεντέρη και τη Θάνου, που μας έκανε ρεζίλι και μας εξευτέλισε σε ολόκληρο τον κόσμο παραμονή των Ολυμπιακών Αγώνων. Προσωπικά δεν έκατσα να σκάσω, όπως ίσως πολλοί από εσάς. Εντάξει, περίμενα κι εγώ να έρθει η στιγμή που θα μπορούσαν να πάρουν τα χρυσά μετάλλια και να ακουστεί ο εθνικός ύμνος μας, αλλά κάτι τέτοιο δεν το θεωρούσα και πανάκεια. Στο κάτω- κάτω της γραφής οι υπόλοιποι αθλητές δεν... «κολλάνε μπρίκια», ούτε οι δικοί μας είναι μοναδικοί και ανίκητοι.
Φυσικά για μια ακόμη φορά καταρρίφθηκε ο μύθος των Ολυμπιακών Αγώνων και δεν μπορούμε να πούμε ότι δεν αισθανθήκαμε μια στυφή γεύση. Δεν είναι όμως και η πρώτη, ούτε θα είναι και η τελευταία φορά. Εμείς σαν απλοί πολίτες μπορεί να θέλουμε να βλέπουμε έναν κόσμο ηθικό αγγελικά πλασμένο, όμως, όπως ξέρουμε και από δική μας εμπειρία, μόνο τέτοιος δεν είναι. Ήταν δυνατόν αθλητές και Ολυμπιακοί να ζούνε σε έναν τέτοιο; Και παρακαλούμε τους επαΐοντες, ας μην ξαναμιλήσουν πια για απλή συμμετοχή...
Του Δημήτρη Φρεζούλη
difrez@mail.gr

» ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ (17/08/2004)

» ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ (16/08/2004)

» ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ (12/08/2004)

» ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ (11/08/2004)

» ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ (10/08/2004)