23/07/2004

Δέσποινα Σύλλα: «Ένιωσα απογοήτευση όταν έφυγε η Φλόγα»


Μια ολόκληρη ζωή δίπλα στον Ολυμπιονίκη Νίκο Σύλλα. Πέρασε μαζί του τις χαρές και τις λύπες, την επιτυχία αλλά και την ώρα της αποχώρησης από την ενεργό δράση. Η Δέσποινα Σύλλα θεωρούσε ως αυτονόητο ότι η Ολυμπιακή Φλόγα θα περάσει από το χωριό του Χιώτη Ολυμπιονίκη, αλλά λογάριαζε χωρίς την Οργανωτική επιτροπή. Το ερωτηματικό παραμένει μετέωρο αφού η απάντηση «δεν προλαβαίναμε» σίγουρα δεν ικανοποιεί. Άλλη μια απογοήτευση από την Πολιτεία, μακάρι αυτή να ήταν η μόνη.
Δε μένει εκεί όμως. Άλλωστε ο ίδιος ο Νίκος Σύλλας με τη στάση ζωής του δεν περίμενε ποτέ τίποτα κι από κανέναν. Αυτή τη στάση ζωής θυμηθήκαμε, το ξεκίνημα το Χιώτη Ολυμπιονίκη, το συνδέσαμε με το σήμερα και το αύριο του χιώτικου αθλητισμού, με τις συμβουλές της για το Χριστόφορο Μερούση και κάθε Χιώτη αθλητή.

• Όταν μάθατε ότι η φλόγα θα έρθει στη Χίο τι αισθανθήκατε και φεύγοντας η φλόγα, τι σκέψεις, συναισθήματα σας άφησε;
- Όταν έμαθα ότι θα έρθει στη Χίο, ευνόητο ήταν ότι χάρηκα πάρα πολύ. Επίσης για μένα προφανές ήταν ότι θα ερχόταν και θα περνούσε από τον τόπο που γεννήθηκε και μεγάλωσε ένας Μάντικας, ένας Σύλλας και από τον τόπο εκείνο που άρχισαν την αθλητική τους καριέρα. Φεύγοντας όμως η φλόγα, η ιερή φλόγα, η Ολυμπιακή Φλόγα, ένιωσα απογοήτευση.
• Γιατί;
- Γιατί παρ’ όλες τις οχλήσεις που είχαν κάνει οι αρμόδιοι της Χίου από πριν, δεν επέτρεψαν να περάσει από τον τόπο που γεννήθηκαν δυο αθλητές, που είναι μόλις λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Χίο. Δεν άφησαν να περάσει ούτε από το χωριό του Σύλλα ούτε από το χωριό του Μάντικα. Αναρωτιέμαι, γιατί; Αθλητές με παραπάνω από 16 χρυσά μετάλλια, βαλκανιονίκες πάρα πολλές φορές, νικητές πανευρωπαϊκών αγώνων και Ολυμπιονίκες στους Ολυμπιακούς του 1936 στο Βερολίνο, να μη θελήσει κάποιος να περάσει η ιερή φλόγα της Ολυμπιάδας από τον τόπο που γεννήθηκαν και ξεκίνησαν τον αθλητισμό; Γιατί, αυτό ρωτώ όλους τους υπεύθυνους.
• Το ότι δεν τους τίμησαν όσο θα έπρεπε είναι τωρινό φαινόμενο ή υπήρξε και από τα προηγούμενα χρόνια και απλά τώρα ήταν η αποκορύφωση;
- Αν ζούσε εκείνος θα σας έλεγε πολλά. Εγώ τον γνώρισα το ‘45. Βέβαια και τότε ήταν από τους μεγάλους αθλητές και μάλιστα το ’49 που παντρευτήκαμε πήρε το μετάλλιο από τους δημοσιογράφους σαν ο καλύτερος αθλητής, αλλά... Εκείνος θα σας έλεγε πάρα πολλά για την πολιτεία πώς του φέρθηκε. Δε ζητούσε όμως τίποτα. Ποτέ δε ζήτησε. Κι όταν ακόμη του προσφέρθηκε κάτι, πάλι είπε: «Όχι. Καλά περνάω». Φτωχός μεν γεννήθηκε, φτωχός μεγάλωσε, φτωχός πέθανε και ποτέ δεν ήθελε τίποτα το ιδιαίτερο. Και ποτέ μα ποτέ, αυτό το λέω με βεβαιότητα γιατί ζήσαμε σαράντα χρόνια μαζί και το ξέρω, ποτέ δεν εκμεταλλεύτηκε τον τίτλο του Ολυμπιονίκη. Να πει είμαι Ολυμπιονίκης και θέλω αυτό. Ποτέ, μια χάρη.
• Ζήσατε πολλά χρόνια μαζί. Πόσο διαφορετικά, πόσο εύκολα ή πόσο δύσκολα ήταν τα πράγματα τότε - σε σχέση με τώρα για έναν αθλητή;
- Τότε ήταν πολύ δύσκολη εποχή. Θυμάμαι, όταν κατέβαινα στο Καλλιμάρμαρο στάδιο, εκεί που προπονούνταν οι αθλητές, είχε ένα καφενεδάκι και μετά την προπόνηση μαζεύονταν για να πιουν μια πορτοκαλάδα ή ένα γάλα. Αλλά το μπουκάλι αυτό το γάλα το μοίραζαν στα δυο γιατί δεν είχε ένας αθλητής να το αγοράσει ολόκληρο. Κι άκουγα που έλεγαν: «τι έφαγες εσύ σήμερα;», «Φασολάδα», έλεγε ο ένας. «Τι έφαγες εσύ»; ρωτούσε ο άλλος. «Γεμιστά, αλλά χωρίς κιμά βέβαια». αυτή ήταν η ζωή. Όταν πληρωνόταν από τη ΔΕΗ που δούλευε ο σύζυγος μου, μου έλεγε «κράτησε αυτά τα χρήματα, κρύψε τα, είναι τα εισιτήριά μας, του λεωφορείου, που θα κατεβούμε, γιατί την Κυριακή έχουμε αγώνες». Δεν είχαμε ούτε για τα εισιτήρια του λεωφορείου. Ούτε αυτά δεν μπορούσαν να εξασφαλίσουν οι αθλητές. Τότε ήταν δύσκολες εποχές.
• Ήταν δύσκολες μεν αλλά τα πράγματα τότε ήταν πιο καθαρά, πιο αγνά. Δεν υπήρχαν ούτε η εμπορευματοποίηση των αγώνων ούτε οι χορηγοί ούτε η διαφήμιση που είδαμε ακόμη και στην ομιλία της εκπροσώπου του 2004 στην πλατεία, όπου το μέλημά της ήταν, να μας υπενθυμίσει τους χορηγούς. Πόσο σας ξενίζει όλη αυτή η εικόνα, εσάς που ξέρετε τι σημαίνει να είσαι αθλητής και γιατί να αγωνίζεσαι;
- Ίσως αυτό να στοίχισε και στη μη απόδοση σεβασμού στους δυο Ολυμπιονίκες, στο Μάντικα και στο Σύλλα. Διότι όπως μας είπαν δεν υπήρχε ο χρόνος για να περάσει η Ολυμπιακή Φλόγα από τα χωριά τους. Ίσως κι αυτό να έπαιξε κάποιο ρόλο.
• Aς πάρουμε λοιπόν το νήμα από την Ολυμπιάδα που ζήσατε μαζί με το Νίκο Σύλλα. Τι έχετε να μας πείτε;
- Η επόμενη Ολυμπιάδα θα γινόταν το 1940. Αλλά έγινε ο πόλεμος και δεν έγιναν οι Ολυμπιακοί αγώνες. Έπειτα έγιναν το 1948, νομίζω στο Λονδίνο και μετά στο Ελσίνκι. Πήρε μέρος στους Ολυμπιακούς αλλά βέβαια δεν ήταν τόσο νέος και δεν είχε τόσες δυνάμεις για να μπορέσει να βγει Ολυμπιονίκης.
• Πώς είχε ξεκινήσει την πορεία του;
- Από όσο συζητούσαμε και με το Μάντικα - γιατί με αγαπούσε πολύ και όταν μ’ έβλεπε ήθελε να συζητάμε «τα χιώτικα», - ο Μάντικας ξέρω ότι ξεκίνησε από παπουτσής. Ήταν παπουτσής και του είχαν πάει για να φτιάξει ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια κι από κει ξεκίνησε.
• Ο Σύλλας πώς ξεκίνησε;
- Ο Σύλλας έμεινε ορφανός από πατέρα σε ηλικία 14 χρονών. Τότε για να περνά τον πόνο του, σαν παιδί που είχε χάσει τον πατέρα του, όπως μου είχε πει ο ίδιος, έκοβε ένα κομμάτι ψωμί, τότε τα ψωμιά ήταν μεγάλα, έκοβε λοιπόν το ένα τέταρτο από το ψωμί, έπαιρνε κι ένα κομμάτι τυρί και καθόταν μέσα στους σκίνους - εκεί που σήμερα βρίσκεται το Στάδιο Καλλιμασιάς. Έτρωγε το ξερό ψωμί και το τυρί και μετά έπαιρνε μια πέτρα, ένα δίσκο (όταν κατάφερνε να βρει δίσκο) και τον πετούσε. Αλλά δεν είχε μέτρο για να μετρήσει. Του είχε κάνει δε μεγάλη εντύπωση όταν είχε κατέβει με τον Όμηρο, το σύλλογο του χωριού σε αγώνες στην πόλη και είδε τον καλύτερο δισκοβόλο της Χίου να ρίχνει το δίσκο πολύ κοντά, όπως το νόμιζε εκείνος. «Πρωταθλητής της Χίου και να ρίχνει τόσο κοντά το δίσκο; Εγώ μπορώ να τον ρίξω μακρύτερα». Μέτρο όμως δεν είχε για να μετρήσει. Πήρε ένα σπάγκο. Τον μέτρησε πάνω σε ένα ξένο μέτρο και μ’ αυτόν το σπάγκο μετρούσε τις βολές του. Κάθε μέρα που περνούσε και ανέβαιναν οι βολές. Από κει άρχισε, μπήκε στον Παγχιακό, κατέβηκε στους Πανελλήνιους και άρχισε την καριέρα του. Άρχισε λοιπόν την καριέρα του με ψωμί και τυρί κάτω από τους σκίνους.
• Το τέλος της καριέρας του πώς ήρθε;
- Κατάλαβε πια ότι βγήκαν καινούργια παιδιά και θα έπρεπε να παραδώσει τη θέση του σε άλλους.
• Ήταν εύκολη ή δύσκολη απόφαση και κατά πόσο βοήθησε τους νεότερους;
- Δεν ξέρω κατά πόσο βοήθησε τους νεότερους. Πάντως ένα πράγμα δεν μπορούσε: Να κάθεται και να παρακολουθεί αγώνες και δη αγώνες δισκοβολίας. Αυτό δεν το μπορούσε και γι’ αυτό δεν κατέβαινε στους αγώνες. Δεν μπορούσε να κάθεται εκείνος στις κερκίδες και οι άλλοι να αγωνίζονται
• Στη Χίο υπάρχει μεταξύ άλλων και ένας αθλητής στίβου ο Χριστόφορος Μερούσης που προσπαθεί να πιάσει το όριο για τους Ολυμπιακούς. Τι έχετε να του πείτε;
- Πρώτα απ’ όλα να πιστέψει σε αυτό που θέλει και που λαχταρά να κάνει. Να πιστέψει ότι μπορεί να το κάνει. Να προσέξει τη ζωή του. Είναι βασικό αυτό. Και να ΄χει και τις ελπίδες του στο Θεό.
• Θα πάτε να παρακολουθήσετε από κοντά τους Ολυμπιακούς Aγώνες;
- Θα ήθελα, αλλά πρώτα- πρώτα δε μου το επιτρέπει η υγεία μου και δεύτερον... δε θα άντεχα.

» Δήμος Aβδελιώδης: «Mια λαϊκή παράσταση σαν λειτουργία»(23/07/2004)

» Όταν οι Oμηριστές μιλούν για τον τρομονόμο… και το ποδόσφαιρο(20/07/2004)

» Στους καταπέλτες την Παρασκευή(13/07/2004)

» Ποιος θα είναι ο τουρισμός του μέλλοντος;(08/07/2004)

» Mια ζωή… μηχανογραφικό(30/06/2004)

» Eκρηκτικές οι διαστάσεις της ανεργίας των ναυτικών(28/06/2004)

» Ένας… ώριμος Δήμος(24/06/2004)

» Πιάστε τα στραγγίσματα του σκουπιδότοπου(23/06/2004)

» Όποιος πληρώνει σέβεται(23/06/2004)

» Ναι μεν… αλλά για το λιμάνι(23/06/2004)

» Tσίφτικη… υποβάθμιση για τα πηγάδια(22/06/2004)

» Nα το σκεφτούμε καλά(21/06/2004)