23/07/2004

«Επιτέλους, τέλος!»
Για μια ακόμη φορά, σήμερα ειδικά, οι αναμνήσεις ξαναγυρίζουνε και μας θυμίζουνε τα περασμένα... Περασμένα, αλλά όχι ξεχασμένα, κι ας πέρασαν κιόλας από εκείνη την 23η Ιουλίου του 1974, τριάντα ολόκληρα χρόνια. Τρεις δεκαετίες από τη μέρα που ένας στεναγμός ανακούφισης βγήκε από τα στήθη μας και όλοι, σχεδόν, είπαμε «επιτέλους, τέλος»... Ένα τέλος που άργησε να έρθει, αφού κατά τη διάρκεια της επτάχρονης χούντας χάθηκαν, φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν, βασανίστηκαν τόσοι και τόσοι...
Πώς να ξεχάσεις μια τέτοια μέρα; Από πολύ νωρίς το πρωί ήταν φανερό ότι κάτι θα άλλαζε. Κι αυτό το κάτι, συνοδευόταν βέβαια με την τραγωδία της Κύπρου, αλλά και με εκείνη την επιστράτευση, που είχε καταντήσει γελοία μιας και οι συνταγματάρχες τα είχαν κάνει όλα ρημαδιό. Υπηρετούσα τότε ναύτης στο Ναυτικό Νοσοκομείο Κρήτης, λόγω κοινωνικών φρονημάτων, και δε θα ξεχάσω ποτέ, πόσο είχαν λουφάξει όλα τα «πιλάφια», αφού έβλεπαν ότι η παντοκρατορία τους τελείωνε. Ήταν και η μοναδική φορά που είχαμε ανοικτό ένα μικρό ραδιοφωνάκι, ακούγοντας "Μπι-Μπι-Σι» και «Ντόϊτσε Βέλε» και κανείς μας δεν κινήθηκε να το κλείσει, όταν έκαναν την εμφάνισή τους στα Εξωτερικά Ιατρεία όπου ήταν το «στέκι» μας...
Βέβαια είχαμε απογοητευτεί, οι πιο πολλοί τότε, με την επιστροφή του Καραμανλή, από τον οποίο δεν είχαμε και καμιά καλή ανάμνηση, αφού είχαν προηγηθεί τόσα και τόσα. Όμως η χαρά όλων μας ήταν τόσο μεγάλη με την πτώση της Χούντας, που δε δώσαμε ιδιαίτερη σημασία. Τριάντα χρόνια πριν, και λες και ήταν χτες. Όταν κάναμε όνειρα για μια πραγματική αλλαγή, αλλά δε μας «κάθισαν» στη συνέχεια...
του
Δημήτρη Φρεζούλη
difrez@mail.gr

» ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ (20/07/2004)

» ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ (19/07/2004)

» ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ (17/07/2004)

» ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ (16/07/2004)

» ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ (15/07/2004)