|
30/12/2004
Στην Αθήνα...
Όταν δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό, πάει το βουνό στο Μωάμεθ... Στην Αθήνα βρίσκομαι από το πρωί της Δευτέρας, από ανάγκη θα έλεγα, αφού τα παιδιά, λόγω του Σαββατοκύριακου που έπεσαν οι αργίες, δεν μπορούσαν να έρθουν στη Χίο. Έτσι, για να μην περάσουμε με τη γυναίκα μου σαν μαγκούφηδες μέρες που είναι, αλλά και την Πρωτοχρονιά, αποφασίσαμε να πάμε στο Κλεινόν ΄Aστυ, για να είμαστε όλοι μαζί...
Και βέβαια, όπως καταλαβαίνετε, βγήκαμε και μια βόλτα για να δούμε την εορταστική Αθήνα, την οποία πολύ μας παινεύουν τα κανάλια μας, τα οποία όπως μας τη δείχνουν, μοιάζει φαντασμαγορική. Περίμενα κι εγώ να δω το όγδοο θαύμα... Και τι είδα; Μετά συγχωρήσεως, τρίχες... Εντάξει, δεν μπορώ να πω, εντυπωσιακά είναι τα δέντρα στο Σύνταγμα και στην Κοτζιά, αλλά τα περίπτερα που έχουν στηθεί, όχι πια πως είναι και τίποτα το ιδιαίτερο. Καλά είναι και τα «Καρουζέλ», δύο «τροχοί» που περιστρέφονται με παιδάκια να κάθονται πάνω στα αλογάκια, αλλά όχι πως είναι και κάτι το εξαιρετικό. Βλέπεις και κάποιους κλόουν ή κάποια «ζωντανά» αγάλματα και αρκετούς πλανόδιους μουσικούς και αυτό είναι όλο...
Φυσικά βλέπεις και κόσμο, πολύ κόσμο, αλλά και πώς τον βλέπεις; Άγνωστος σου είναι και παραμένει άγνωστος... Τι να τον κάνεις; Μέρες που είναι θέλεις να βλέπεις κόσμο, αλλά δικούς σου και γνωστούς σου ανθρώπους. Όπως φερ’ ειπείν στην Απλωταριά ή στο Βουνάκι. Ανθρώπους με τους οποίους θα ανταλλάξεις ένα χαμόγελο, θα τους σφίξεις το χέρι, θα δώσεις και θα πάρεις ευχές. Ειλικρινά πολύ νοσταλγώ αυτές τις μέρες τη Χίο μας, εσάς όλους. Παρ’ όλα αυτά, Καλή Πρωτοχρονιά να έχουμε και βέβαια έναν καλό χρόνο!
Του Δημήτρη Φρεζούλη
dimfre@yahoo.gr
|