01/04/2005

Για μια τυρόπιτα...

Το συνάντησα μπροστά μου στην Αφών Ράλλη προχτές το μεσημέρι. Μου «κόλλησε», προσφέροντάς μου ένα πακετάκι χαρτομάνδηλα. Ένα πιτσιρίκι που θα ήταν 11- 12 χρόνων, μπορεί και μικρότερο. Όπως πολλά που συναντάμε στο δρόμο μας ή μας επισκέπτονται στα γραφεία μας και μας γίνονται κολλητσίδα, μέχρι να μας καταφέρουν να πάρουμε κάτι. Τις περισσότερες, για να μην πω όλες τις φορές, τα αποπέμπουμε με ένα βαριεστημένο ύφος, αφού μας χαλούν και τη ζαχαρένια μας. Έχουμε τα δικά μας, να έχουμε πονοκέφαλο και για τα προβλήματα των άλλων; Κάπως έτσι σκεφτόμαστε πάντα...
Πήγα να το προσπεράσω, λοιπόν, το συγκεκριμένο αγοράκι, όταν μου είπε ότι θέλει να πάρει να φάει μια τυρόπιτα... Εκεί με κώλωσε. Είναι δυνατόν να θέλει να φάει μια τυρόπιτα και να μην μπορεί να την αγοράσει; Σκέφτηκα. Ωραία του είπα. Θα πάμε μαζί να σου αγοράσω την τυρόπιτα. Και ω του θαύματος δέχτηκε, κάτι που δεν περίμενα, αν και μου είχε τύχει άλλες δυο φορές που κάποια άλλα πιτσιρίκια ήθελαν να φάνε έναν γύρο. Πήγαμε λοιπόν σε ένα μαγαζάκι στη Δαμαλά, του αγόρασα την τυρόπιτα και βέβαια την έκανε να...
Γιατί τα έγραψα όλα τα παραπάνω; Μα για να δείξω πόση δυστυχία υπάρχει ακόμη και σήμερα στην εποχή της υποτιθέμενης αφθονίας. Για να σας ευαισθητοποιήσω ότι δεν πρέπει να αντιμετωπίζουμε κάποια παιδιά με μια βαριεστημένη κίνηση. Για να σας πω να δοκιμάζετε αυτό το «κόλπο» που μπορεί να πιάνει μπορεί και όχι. Μπορούμε να φανταστούμε ένα παιδάκι πεινασμένο να λαχταρά να φάει μια τυρόπιτα και να μην μπορεί να την αγοράσει; Να μην του χαλαλίσουμε μια τυρόπιτα;


Του Δημήτρη Φρεζούλη
dimfre@yahoo.gr

» ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ (31/03/2005)

» ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ (30/03/2005)

» ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ (29/03/2005)

» ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ (28/03/2005)

» ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ (26/03/2005)