03/02/2005

Σαπίλα...
Βρε τι γίνεται στη μικρή Ελλαδίτσα μας και οι περισσότεροι, για να μην πω όλοι μας σχεδόν, έχουμε μαύρα μεσάνυχτα... Από λίγο ως πολύ, κατά καιρούς στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις μας κουβεντιάζαμε τα «άπλυτα» κάποιων τρίτων που μαθαίναμε, αλλά μη μου πείτε ότι μπορούσαν να περάσουν από το μυαλό μας, όλα όσα ακούμε και μαθαίνουμε τον τελευταίο καιρό. Λειτουργοί της Δικαιοσύνης και της Εκκλησίας, που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να είναι υπεράνω πάσης υποψίας, μας γκρεμίζουν καθημερινά, που λέει ο λόγος, την αντίληψη που είχαμε γι αυτούς. Δωροδοκίες, αρχαιοκαπηλίες, κιναιδισμοί, «ανοίγματα λάκκων» από έναν ιερό πατέρα σε έναν άλλο, μας κάνουν και φρίττουμε... Και μη μου πείτε ότι δε θα δικαιολογούνταν τα παιδιά μας να μας τραγουδούν εκείνο το παλιό τραγουδάκι «σε τι κόσμο μπαμπά με έχεις φέρει να ζήσω»...
Γίνεται βέβαια μια φιλότιμη προσπάθεια από τις κορυφές της Εκκλησίας και της Δικαιοσύνης, όπως έχουν υποχρέωση, να μας πουν ότι είναι μεμονωμένα περιστατικά. Πώς να το πιστέψεις όμως, όταν και στο παρελθόν είχαν παρουσιαστεί παρόμοια φαινόμενα; Έστω όμως και μεμονωμένα να είναι, μπορούν να δικαιολογηθούν έστω κατ’ ελάχιστο;
Όποτε διαβάζουμε ή ακούμε τέτοια σημεία και τέρατα, αναρωτιόμαστε με τη γυναίκα μου τι άλλο θα ακούσουμε και βέβαια από τώρα και στο εξής τίποτα πια δεν μπορεί να μας κάνει κατάπληξη. Άραγε μπορεί πια να μας εντυπωσιάζει τίποτα όσο υπερβολικό κι αν είναι; Η σαπίλα, όπως αποδεικνύεται στην πράξη, είναι τέτοια που πολύ φοβόμαστε ότι δε θα μπορούμε τώρα πια να εμπιστευθούμε ούτε τους εαυτούς μας. Βρε, πού καταντήσαμε...
Του Δημήτρη Φρεζούλη
dimfre@yahoo.gr

» ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ (02/02/2005)

» ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ (01/02/2005)

» ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ (31/01/2005)

» ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ (29/01/2005)

» ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ (28/01/2005)