23/04/2005

Στη μικρή αυτή γωνιά, καθετί που επιθυμούμε να το μοιραστούμε αναμεταξύ μας θα είναι ευπρόσδεκτο από τον καθένα μας.
Γνώρισμα κοινό επιθυμούμε να έχουν την αγάπη για τον Κύριο και για το συνάνθρωπό μας, πάντοτε μέσα από την ορθόδοξη βιωτή της Εκκλησίας μας.
Η παρέα σύνταξης
αυτής της στήλης
Φίλες και φίλοι,
η σημερινή αγία εορτή της εγέρσεως του τεταρταίου Λαζάρου, αποτελεί τη διάβαση από το ασκητικό πέλαγος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, στο προοίμιο της σωτηρίας, στον τύπο της Αναστάσεως του Χριστού, αλλά και της κοινής αναστάσεως του συνόλου των ανθρώπων. Τούτο μαρτυρεί και ο θριαμβευτικός χαρακτήρας της υμνολογίας της αυτής ημέρας. Οδηγεί σε εκείνο που θα ακολουθήσει, το σωτηριώδες Πάθος που πλησιάζει. Το σημερινό θαύμα είναι η προεικόνιση του πληρώματος του σχεδίου της Θείας οικονομίας.
Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να προσέξουμε, στα λόγια του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου (κεφ. ια΄, στιχ. 1-46), τις ενέργειες των δύο φύσεων του Χριστού, της ανθρωπίνης και της Θείας. Ως άνθρωπος, ο Χριστός, συνάπτει φιλία με το Λάζαρο και τις αδελφές αυτού. Συγκρατεί την εσωτερική συγκίνηση της ψυχής Του, όταν συναντά την αδελφή του Λαζάρου, Μαρία, συντετριμμένη για το χαμό του αδελφού της. Δακρύζει, καθώς αντικρίζει στο μνήμα του αγαπημένου του φίλου, τις συνέπειες της αμαρτίας, τη φθορά και τον θάνατο.
Είναι όμως και Θεός. Κύριος της ζωής και του θανάτου, δοτήρας όλων των χαρισμάτων, δημιουργός απάσης της ορατής και αοράτου κτίσεως εκ του μηδενός. Παρά ταύτα δεν ενεργεί αμέσως το θαύμα. Προστάζει να κυλίσουν το λίθο που κλείνει την είσοδο του μνήματος, παρά την υπερβολική δυσωδία που εξέχεε αυτό και παρά τις διαμαρτυρίες της Μάρθας, ώστε να δείξει, ότι η εμπιστοσύνη προς τη δύναμη του Θεού προηγείται κάθε θαύματος. Κατόπιν, στρέφοντας τους οφθαλμούς Του προς τον ουρανό, προσεύχεται ευχαριστώντας τον Πατέρα Του ότι εισακούεται απ’ Αυτόν. Η προσευχή τούτη αποσκοπεί, να φανερώσει στους παρευρισκομένους, ότι ο Χριστός είναι απεσταλμένος του Θεού και συνεπώς κάθε του ενέργεια είναι η βούληση του Θεού Πατέρα. Ο Χριστός, ως Υιός και Λόγος του Θεού και Θεός, προσευχόμενος δεν έχει να ζητήσει κάτι από τον Θεό, αλλά θέλει να αποκαλύψει ότι είναι ο αγγελιαφόρος της βούλησης του Yψίστου. Και τότε ενεργεί το θαύμα.
"Λάζαρε δεύρο έξω", διότι δεν είναι δυνατόν ο θάνατος να μην υπακούσει στην αυτοζωή. Δεν είναι δυνατόν οι πύλες του Άδου να μένουν κλειστές, στο πρόσταγμα του Θεανθρώπου. Παρευθύς ο ανεστημένος Λάζαρος, εξέρχεται δεμένος στα χέρια και στα πόδια με τα εντάφια σάβανα, με καλυπτόμενο το πρόσωπό του από λεπτό ύφασμα, όπως ακριβώς ετάφη. Προτρέπει δε τους Ιουδαίους να τον λύσουν με τα ίδια τους τα χέρια.
Τούτο το θαύμα είναι και η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι του φθόνου. Ο φθόνος πλέον τόσο έχει πλημμυρίσει τις πέτρινες καρδιές των Φαρισαίων, ώστε είναι αδύνατον στο πρόσωπο του Χριστού να διακρίνουν το Βασιλέα του παντός, την ίδια την αγάπη, την οδό της δικής τους σωτηρίας, χαρακτηριστικά, που όμως θα διαπιστώσει λίγο αργότερα ο ληστής επί του Σταυρού. Έτσι οι Αρχιερείς και οι Φαρισαίοι, ως μαινόμενα αρπακτικά, θέλουν να θανατώσουν όχι μόνο το Χριστό, αλλά και το Λάζαρο, διότι ο δεύτερος είναι η ζωντανή απόδειξη της δυνάμεως του Θεού. Διά τούτο, ο μεν Κύριος με τους μαθητές του αναχωρεί για μια πόλη κοντά στην έρημο, τη λεγομένη Εφραίμ, ο δε Λάζαρος διαφεύγει στην Κύπρο, όπου αργότερα θα χειροτονηθεί Αρχιερέας στην πόλη των Κιτιαίων. Λέγεται ακόμη ότι η Παναγία έφτιαξε για το Λάζαρο ένα ωμοφόριο το οποίο η ίδια παρέδωσε αυτοπροσώπως. Ζώντας τριάντα χρόνια από της αναβιώσεως του, πολιτεία Θεάρεστη, εκοιμήθη και πάλι και απήλθε προς τον Κύριο που τόσο πολύ αγάπησε. Ενταφιάσθηκε κοντά στην πόλη του Κιτίου, όπου σημειώθηκαν πάρα πολλά θαύματα.

» ΕΙΤΕ ΒΡΑΔΥΑΖΕΙ ΕΙΤΕ ΦΕΓΓΕΙ ΜΕΝΕΙ ΛΕΥΚΟ ΤΟ ΓΙΑΣΕΜΙ (16/04/2005)