|
16/07/2005
 Στη μικρή αυτή γωνιά, καθετί που επιθυμούμε να το μοιραστούμε αναμεταξύ μας θα είναι ευπρόσδεκτο από τον καθένα μας. Γνώρισμα κοινό επιθυμούμε να έχουν την αγάπη για τον Κύριο και για το συνάνθρωπό μας, πάντοτε μέσα από την ορθόδοξη βιωτή της Εκκλησίας μας.
Η παρέα σύνταξης αυτής της στήλης
AO σύγχρονος άνθρωπος, καθημερινός αποδέκτης μυρίων ερεθισμάτων και πληροφοριών, χειριστής των προηγμένων παροχών της εξελισσόμενης τεχνολογίας, αναλωμένος στις απαιτήσεις του εργασιακού και οικογενειακού του χώρου, υποχρεωμένος να φέρει διαρκώς το κατάλληλο, για την κάθε περίσταση, βαρύ προσωπείο, ώστε ν’ αντιμετωπίζει επιτυχώς τις συνδιαλλαγές του, όχι με πρόσωπα, αλλά, με άλλα προσωπεία, υπόδικους της σκληρής πραγματικότητας, τούτος ο άνθρωπος, που βιώνει στο σήμερα τον εξευτελισμό και τη γελοιοποίηση των θεσμών, προσαρμοζόμενος σε κάθε ανανέωση της ελευθέρας ηθικής, ορώμενος παντού την ασυδοσία, στηριγμένη στα προσχήματα των νόμων, καθώς και την επικράτηση του εγωισμού, ως ρυθμιστικού παράγοντα κάθε σκέψης, έχει χρέος, και ανάγκη συνάμα, ν’ αφουγκραστεί το εσωτερικό υπαρξιακό του κενό, να κατανοήσει ότι η ηδονή, είτε προέρχεται από την ύλη, είτε από τις κοινωνικές σχέσεις, αποτελεί υποκατάστατο της φυσικής αναζήτησης, για αληθινή ευτυχία, και να θέσει πλέον τα κατάλληλα ερωτήματα, το εξής ένα. Ποία η σημασία της Ορθοδόξου Εκκλησίας; Ίσως το ερώτημα να μοιάζει απλοϊκό, δίχως ουσία, σε άλλους δε ανόητο, παρ’ όλα ταύτα, ο τρόπος αντιμετώπισής του, χαράζει τον τρόπο ζωής μας.
Κάθε αντικείμενο επεξεργασίας και προβληματισμού συνίσταται, από την φαινομενικότητα αυτού, ή αν θέλετε την επιφάνεια, και από την ουσία του. Επιχειρώντας λοιπόν μία προσέγγιση στην έννοια της Εκκλησίας, θα πρέπει με την λεπίδα της καλοπροαίρετής μας θέλησης να διαρρήξουμε το φαινόμενο παραπέτασμα που στήνει γύρω της ο πολιτισμός, ώστε να διακρίνουμε καθαρά την πραγματικότητα. Τι κρύβεται στην ουσία της Εκκλησίας; Ο μοναδικός σκοπός της ανθρωπίνης υπάρξεως. Και ο σκοπός αυτός είναι πρόσωπο, και έχει όνομα. Λέγεται Χριστός. Δια τούτο η Ορθόδοξος Εκκλησία δεν ήταν, ούτε είναι ρεύμα φιλοσοφικοκοινωνικών ιδεών, ούτε είναι Θρησκεία (εκ του άνω θρώσκω). Είναι οδός. Εκκλησία, είναι η βίωση του μυστηρίου, του προσώπου του Χριστού.
Το κενωθέν μύρο, ο Υιός και Λόγος του Θεού, σαρκώθηκε από τα αίματα της Παρθένου, σταυρώθηκε και αναστήθηκε, για να κατασκευάσει την οδό Θεώσεως του ανθρώπου, την μοναδική επιλογή αναγέννησης, στην πρώτη του αξία. Ο άνθρωπος εκδιώκοντας τις εγωπαθείς διαθέσεις του και τοποθετώντας αντί αυτών, την ελπίδα και εμπιστοσύνη προς τον Χριστό, εφαρμόζοντας τις εντολές Του, και συμμετέχοντας στα μυστήρια της Εκκλησίας, γνωρίζει τον Χριστό, διδάσκεται να Τον αγαπά. Μαθαίνοντας να αγαπάς τον Θεό, μαθαίνεις να αγαπάς, σωστά τους ανθρώπους, ευτρεπίζεται η ψυχή και το Πνεύμα το άγιο, βρίσκει πρόσφορο έδαφος να εγκατασταθεί. Έτσι ενεργοποιούνται, σε αυτήν, τα χαρίσματα που είχαν σπαρθεί με το βάπτισμα, και ο άνθρωπος διαρκώς αναγεννάται, αποκτά ολοκληρωτική ευτυχία, μεταμορφώνεται. Ο Χριστός, με την Θεία μετάληψη, δηλαδή την κοινή συμμετοχή των ανθρώπων στην Σταυρική του θυσία, ενοποιεί το σύνολο, στο Σώμα του. Το Σώμα αυτό, είναι η Εκκλησία. Έξω από αυτό, η ζωή καταλήγει στο μνήμα. Μέσα στο Σώμα, ο άνθρωπος Θεώνεται και προγεύεται της μελλούσης αναστάσεως.
Υπό το πρίσμα της Εκκλησίας η έννοια της ηθικής λαμβάνει διαφορετικό περιεχόμενο, από αυτό που της αποδίδει ο κόσμος. Ηθική σήμερα είναι ένας στερεότυπος τρόπος ζωής, που διαχέει το κοινωνικό σύνολο. Αποτελεί εξέλιξη της παλαιάς ηθικής, διότι πηγάζει από τον χαρακτήρα της σύγχρονης εποχής και αποτυπώνεται παντού. Στην καθημερινότητα, στην τέχνη, στον πολιτισμό. Παράδειγμα, είναι ο ισχυρισμός πολλών, πως σημασία στην ζωή έχει, να είσαι καλός άνθρωπος. Πώς όμως ορίζεται από την κοινωνία το " καλός "; Η Εκκλησία θέλει να έχει καλούς Χριστιανούς, όχι καλούς ανθρώπους. Ηθική για την Εκκλησία είναι ό,τι αποστασιοποιείται από την αμαρτία και οδηγεί στον Χριστό. Ό,τι Tον αποκαλύπτει. Σε αυτό το σημείο, είναι αναγκαία η συσχέτιση της ηθικής με τα δόγματα της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Διότι τα δόγματα είναι αλήθειες, σταθερές και αναλλοίωτες, που θεμελίωσε η Εκκλησία, οι οποίες οδηγούν στο πρόσωπο του Χριστού, ενώ Χριστιανική ηθική είναι η πρακτική τους πλευρά, δηλαδή η βίωση και εμπειρία των αληθειών αυτών. Δηλαδή η δογματική της Εκκλησίας δεν είναι επιστημονικά πορίσματα, προερχόμενα από πείραμα και παρατήρηση της ανθρωπίνης διανοίας, αλλά απόρροια της εν Χριστώ ζωής. Γι’ αυτό και όλοι οι Θεοφόροι Πατέρες που εδογμάτισαν, ήταν άνθρωποι ασκήσεως, προσευχής, εγκρατείας, ταπεινού φρονήματος. Αυτός είναι και ο λόγος που επιβάλλει τη γνώση και μελέτη των δογμάτων.
Διότι τα δόγματα ανάγουν απευθείας στην ηθική, ήτοι στην πορεία εκμάθησης της αλληλοπεριχώρησης και αγάπης.
lefkoyasemi@yahoo.gr
|
ΑΛΗΘΕΙΑ
/ ΕΙΤΕ ΒΡΑΔΥΑΖΕΙ ΕΙΤΕ ΦΕΓΓΕΙ ΜΕΝΕΙ ΛΕΥΚΟ ΤΟ ΓΙΑΣΕΜΙ
