17/05/2005
Είναι δυνατόν να ψάχνουμε το «Ευ Ζην» μακριά από τις καλές τέχνες;
Mε αφορμή τους μαθητικούς μουσικούς αγώνες


Είχα την τιμή να μετέχω στην κριτική επιτροπή των μαθητικών μουσικών αγώνων της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου που διεξήχθησαν στο Ομήρειο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Χίου. Είμαι ένας άνθρωπος που αγάπησε τη μουσική και την κατέστησε όχημα έκφρασής του αλλά και εξέλιξης της προσωπικότητάς του και γενικότερα έναν σύντροφο του ταξιδιού της ζωής.
Ήταν πολύ συγκινητικό να παρακολουθεί κανείς τις προσπάθειες αυτών των παιδιών να δαμάσουν τα μουσικά όργανα και να εξευμενίσουν τη Μούσα. Όντας είκοσι χρόνια ενεργός μουσικός γνωρίζω την αγάπη και τις θυσίες που πρέπει να κάνει όποιος θέλει να ακολουθήσει το δύσκολο αλλά γεμάτο εκπλήξεις δρόμο της μουσικής. Παρακολουθώντας τους μικρούς μουσικούς τις δύο εκείνες ημέρες, συνεχώς τριγύριζε στο μυαλό μου η αντίθεση για το τι προβάλλεται ως μουσική στις μέρες μας και πώς αυτά τα παιδιά αντέχουν ακόμα από τον τόσο ανηλεή βομβαρδισμό με τις «έξυπνες βόμβες» της λεγόμενης μουσικής βιομηχανίας.
Είμαστε πια μια ανεπτυγμένη χώρα αλλά συγχρόνως και καταναλωτική. Δεν μπορούμε και δε πρέπει να σταματήσουμε την ανάπτυξη, αλλά δεν γίνεται όλα να καταναλώνονται. Δε θέλω να είμαι απόλυτος, όλοι έχουμε ανάγκη κάποιες στιγμές τη διασκέδαση. Ξεκινώ ίσως από την πιο ταπεινή αποστολή της μουσικής. Κι αν έρθουν στο μυαλό μας μερικά από τα δημοτικά, ρεμπέτικα, λαϊκά και αστικά τραγούδια που απαρτίζουν την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού που προορίζονται για διασκέδαση, εύκολα θα μαγευτεί κανείς από την ομορφιά του στίχου και της μελωδίας. Τι τραγούδια όμως ακούει κανείς σήμερα από τις εκπομπές των ιδιωτικών κυρίως καναλιών ; Κατ’ αρχήν έχουμε χορτάσει να βλέπουμε, κατά κανόνα, άφωνα, άμουσα, άψυχα αλλά άκρως εμφανίσιμα αγόρια και κορίτσια που προορίζονται για άμεση κατανάλωση. Θα μπορούσε άραγε μία Γαλάνη ή μία Μπέλου να ξεκινήσουν την καριέρα τους στις μέρες μας με εμφάνιση προφανώς αντίθετη από την MTV εισαγόμενη αισθητική; Είναι δυνατόν για να κάνει καριέρα ένας τραγουδιστής να πρέπει να γνωρίζουμε μέρος ή αν είναι δυνατόν όλη την προσωπική του ζωή; Δηλαδή το τραγούδι από τέχνη της ψυχής που περνάει μέσα από τα αφτιά μας, κατάντησε ένα προϊόν αμπαλαρισμένο με όλο αυτό το κουτσομπολιό που περνάει από τα μάτια μας και σίγουρα δεν κατευθύνεται προς την ψυχή μας. Πάντα υπήρχε το φτηνό τραγούδι αλλά δεν υπήρχαν τα ιδιωτικά μέσα για να το προβάλλουν τόσο πολύ και με τέτοιο μεθοδευμένο τρόπο.
Στην αρχαία Ελλάδα η μουσική ήταν ανάμεσα στις επιστήμες μαζί με την αστρονομία, τη φιλοσοφία, τα μαθηματικά. Όταν εγώ τελείωσα το λύκειο το 1981, η μουσική δεν υπήρχε ως μάθημα στη μέση εκπαίδευση. Τώρα είναι δευτερεύον. Άκου δευτερεύον! Πάντως είναι μια πρόοδος και πολύ περισσότερο ο πρόσφατος θεσμός των μουσικών Γυμνασίων και Λυκείων. Πως όμως εξηγείται γιατί ολόκληρη η Ελλάς δεν επαναστατεί ακούγοντας ακουσίως και με τέτοια συχνότητα υποπροϊόντα που θα έπρεπε να προσβάλλουν τη νοημοσύνη και την αισθητική οποιουδήποτε καθημερινού ανθρώπου; Μήπως οι παραγωγοί των υποπροϊόντων αυτών μας θέλουν τελείως απαίδευτους για να είμαστε οι καλύτεροι πελάτες τους;
Συνεχίζοντας όμως τις γενικότερες σκέψεις μου, η μουσική στην ευρύτητά της είναι μια πολύ υψηλή τέχνη που δεν ταυτίζεται και ούτε περιορίζεται στο τραγούδι. Η ποίηση και η μουσική είναι δύο απέραντα σύνολα που κάποιες στιγμές συναντιούνται κάτω από ευνοϊκές συνθήκες και μας χαρίζουν τα τραγούδια. Το ένα δεν πρέπει να περιορίζει το άλλο. Θέλω να πω, τι παιδεία έχουμε για να αφεθούμε στη μαγεία της οργανικής μουσικής; Πώς μπορούμε να εκτιμήσουμε και να μαγευτούμε από έναν μουσικό που έχει αφιερώσει τη ζωή του μαθαίνοντας κάποιο όργανο, σ’ ένα κοντσέρτο συμφωνικής μουσικής ή σε μια Jazz συναυλία; Οι περισσότεροι δεν μπορούμε να ευχαριστηθούμε μουσική χωρίς τραγούδι, γιατί δεν ξέρουμε τι να προσέξουμε αν δεν υπάρχει τραγουδιστής. Επίσης πολύ φοβάμαι ότι παρακολουθώντας τραγουδιστές στην τηλεόραση τείνουμε πια να πιστέψουμε ότι η μουσική που τους συνοδεύει παράγεται με κάποιο ασαφή τρόπο από τα μεγάφωνα.
Οι ορχήστρες της κρατικής ραδιοφωνίας και τηλεόρασης τι κάνουν; Γιατί δεν τις ακούμε και δεν τις βλέπουμε στα κρατικά μέσα να προωθούν το καλό τραγούδι και την οργανική μουσική; Εμείς οι Χιώτες μπορούμε να δούμε κάθε μέρα την τούρκικη τηλεόραση πώς προωθεί την καλή τούρκικη μουσική, εξέλιξη βέβαια της ελληνικής βυζαντινής μουσικής. Το μάθημα της μουσικής θα πάψει να είναι δευτερεύον, τουλάχιστον στο μυαλό μας; Θα αποκτήσει κάθε νομός μουσικό Γυμνάσιο και Λύκειο; Είναι δυνατόν να ψάχνουμε το «Ευ Ζην» μακριά από τις καλές τέχνες;

» Συγχαρητήρια για το Μνημείο(17/05/2005)

» Γιγαντώνεται η πάλη μεταξύ των συμφερόντων και της επιβίωσης των λαών (17/05/2005)

» «Έλλειμμα δημοκρατικής νοοτροπίας και πρακτικής»(17/05/2005)

» H πόλη της Xίου είναι επισκέψιμη;(14/05/2005)

» Προέχει ο… ευπρεπισμός(13/05/2005)

» Το κλείσιμο του «σινέ Κήπος» σηματοδοτεί υποτίμηση της παιδαγωγικής αξίας του πο(13/05/2005)

» Περί πλούτου και ευποιίας(13/05/2005)

» Στάλινγκραντ: 485.751 νεκροί(13/05/2005)

» Aναβάτου… ανάβασις(13/05/2005)

» Δημοτικό ή θερινό σινεμά; Iδού η απορία(10/05/2005)

» «Aξίζει η Xίος τέτοιους αιρετούς;»(10/05/2005)

» Xίος... τύφλα να ‘χει το Πατριαρχείο Iεροσολύμων(09/05/2005)