17/09/2005

Ο θησαυρός του κόσμου

Στη μικρή αυτή γωνιά, καθετί που επιθυμούμε να το μοιραστούμε αναμεταξύ μας θα είναι ευπρόσδεκτο από τον καθένα μας. Γνώρισμα κοινό επιθυμούμε να έχουν την αγάπη για τον Κύριο και για το συνάνθρωπό μας, πάντοτε μέσα από την ορθόδοξη βιωτή της Εκκλησίας μας.
Η παρέα σύνταξης
αυτής της στήλης

Φίλες και φίλοι,
το ολόφρεσκο κείμενο που ακολουθεί το’ χουμε δανειστεί - από έναν δημιουργό που δε βρίσκει όμοιό του εύκολα κανείς - μιας και πιστεύουμε ότι ταιριάζει «γάντι» και στη δική μας νησιώτικη ζωή με τα τόσα "αξιοθέατα".
Άραγε, τι να’ ναι όμως αυτό το χιώτικο, το ελληνικό στολίδι που αξίζει να μοιραστούν μαζί μ’ εμάς κι όσοι φιλοξενούμε;
Ας απολαύσουμε λοιπόν τις παρακάτω γραμμές μα πιότερο ας τις αφουγκραστούμε ...
« Τούτο το καλοκαίρι πού πέρασε ήρθανε στην Ελ-λάδα περισσότεροι ξένοι από άλλες χρονιές. Έ-τυχε να γνωρίζουμαι με κάποιους, και παρατήρησα πώς κάτι καταλάβαινε ο καθένας από την Ελλάδα. Περισσότερη σημασία είχε για μένα το τι ένιωσε ένας απλός ξένος κι όχι ο τάδε «καλλιτέχνης του κινηματο-γράφου» ή η τάδε τραγουδίστρια, πού «κάνανε την τι-μή στην Ελλάδα να την επισκεφθούν».
Λοιπόν, λίγο - πολύ κάτι νιώθουνε οι κάθε φυλής άνθρωποι σαν ζήσουνε λίγο καιρό στον τόπο μας. Α-κόμα και οι πιο επιπόλαιοι, και οι πιο κολλημένοι στον ευρωπαϊσμό τους, με τον καιρό αρχίζουνε και παίρνου-νε μυρουδιά, πως εδώ υπάρχει κάποιο πράγμα που δεν υπάρχει αλλού. Λένε πώς τους αρέσει ή Ελλάδα για τον ήλιο, για το φως, για τον γαλανό ουρανό, για τη λαμπερή θάλασσα. Μα αυτά είναι τα εξωτερικά, και πολλά απ’ αυτά μπορεί να βρίσκουνται και σ' άλλους τόπους. Εκείνο πού κρύβεται πίσω από την εξωτερική, φυσική ομορφιά είναι κάποιο μυστηριώδες πράγμα, που δίνει στον άνθρωπο μια λύτρωση, ένα ψυχικό ξεκούρασμα, ένα κέφι για τη ζωή, ένα είδος μακαριότητας. Με όλο το φως πού λάμπει απάνω στην πλάση, υπάρχει μέσα στη φύση της Ελλάδας ένα μυστήριο που δίνει μια θρησκευτική συγκίνηση στην ψυχή του ανθρώπου, που δεν παραμορφώθηκε από τον «πολιτι-σμό». Ιλαρότητα, αγάπη, θέρμη, και ανάπαυση της ψυχής, ενθουσιασμός που κρύβεται στα κατάβαθα του άνθρωπου, αυτά κι άλλα τέτοια νιώθει όποιος έχει κεραίες, για να πιάσει το μυστήριο που είπα.
Εδώ τα διάφορα φυσικά συστατικά είναι αρμονισμένα με τέτοιον τρόπο, κ' έχουνε τόση λεπτότητα και απλότητα, που η φύση είναι σαν μια κιθάρα, που οι κόρδες της είναι ευαίσθητες και στην πιο ελαφρή πνοή του ανέμου. Όποιος μετρά την ευτυχία και τη χαρά της ζωής με τα χοντροειδή μέτρα της υλικής καλοπέρασης, δεν θα καταλάβει τίποτα από την Ελλάδα. Ή Ελλάδα είναι πνεύμα και στα υλικά της. Ή Ελλάδα είναι τα ασκητικά βουνά με τα ευωδιασμένα χαμόκλαδα που έχουνε τη δροσιά ή τον ήλιο πάνω τους να λάμπουν σαν πολύτιμα πετράδια, χωρίς εκείνα τα πνιγερά δάση πού μαυρίζουνε και καταπλακώνουνε τις βορεινές χώρες. Τα αραιά δεντράκια είναι σαν άνθρωποι πού στέκουνται στην πλαγιά, ή που είναι καθιστοί σ' ένα βράχο, ή πού κείτουνται ξαπλωμένοι για να ξαποστάσουνε. Ό αγέρας τους έχει δώσει ένα σχέδιο εκφραστικό, σαν να 'ναι άνθρωποι, σαν να 'ναι ψυχές. Ενώ σε κείνες τις απέραντες και μονότονες χώρες, το κάθε δέντρο μέσα στα δάση είναι σαν τον άνθρωπο που είναι χαμένος μέσα στο πλήθος, στη μερμηγκιά. Τα βουνά μας είναι και κείνα σαν ζωντανά ...»
(Πριν από πενήντα (50) χρόνια και έξι μέρες δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Eλευθερία»).
Περισσότερα, στο πράγματι θαυμάσιο βιβλίο του
Φώτη Kόντογλου «Eυλογημένο Kαταφύγιο»,
εκδόσεις Aκρίτας 1η Έκδοση 1985
www.aegean.gr/lefkoyasemi
lefkoyasemi@yahoo.gr

» ΕΙΤΕ ΒΡΑΔΥΑΖΕΙ ΕΙΤΕ ΦΕΓΓΕΙ ΜΕΝΕΙ ΛΕΥΚΟ ΤΟ ΓΙΑΣΕΜΙ (10/09/2005)

» ΕΙΤΕ ΒΡΑΔΥΑΖΕΙ ΕΙΤΕ ΦΕΓΓΕΙ ΜΕΝΕΙ ΛΕΥΚΟ ΤΟ ΓΙΑΣΕΜΙ (03/09/2005)

» ΕΙΤΕ ΒΡΑΔΥΑΖΕΙ ΕΙΤΕ ΦΕΓΓΕΙ ΜΕΝΕΙ ΛΕΥΚΟ ΤΟ ΓΙΑΣΕΜΙ (20/08/2005)

» ΕΙΤΕ ΒΡΑΔΥΑΖΕΙ ΕΙΤΕ ΦΕΓΓΕΙ ΜΕΝΕΙ ΛΕΥΚΟ ΤΟ ΓΙΑΣΕΜΙ (13/08/2005)

» ΕΙΤΕ ΒΡΑΔΥΑΖΕΙ ΕΙΤΕ ΦΕΓΓΕΙ ΜΕΝΕΙ ΛΕΥΚΟ ΤΟ ΓΙΑΣΕΜΙ (06/08/2005)