17/09/2005

Εν αρχή ην... η Παιδεία
ΠΑΡΑΦΡΑΖΩ λίγο τη γνωστή ρήση αφού Λόγος και Παιδεία είναι σαφώς συνδεδεμένες μεταξύ τους έννοιες. Ποια Παιδεία όμως;
Κάθε χρόνο τέτοια εποχή ένα από τα θέματα επικαιρότητας είναι τα δεκάδες προβλήματα που απαντώνται στον πολύ ευαίσθητο τομέα της παιδείας, στον οποίο η εκάστοτε κυβέρνηση αφήνει το... χνάρι της, όχι επιλύοντας ένα, τουλάχιστον, σοβαρό πρόβλημα αλλά αλλάζοντας ό,τι δημιούργησαν οι προηγούμενοι, κύρια στο πεδίο εισαγωγής μαθητών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση -για να μην ξεχνάμε και την ψηφοθηρική πολιτική στην οποία στηριζόμαστε.
Έτσι τα προβλήματα διαιωνίζονται και πολλαπλασιάζονται αφού προσπαθούμε να εφαρμόσουμε σύγχρονα εκπαιδευτικά παιδαγωγικά συστήματα με τη γνωστή προχειρότητα και τσαπατσουλιά που μας διακρίνει σαν λαό, της ενωμένης Ευρώπης παρά ταύτα.
Από πού να πιάσει και πού να σταματήσει κανείς; Από το θεσμό των ολοήμερων δημοτικών σχολείων, που έχουν καταντήσει οι σύγχρονες γαλέρες απασχόλησης των δασκάλων, επιτελώντας απλά και μόνο το ρόλο του babyparking -όπως λέγεται μοδάτα!- και την εισαγωγή δεύτερης ξένης γλώσσας στα δημοτικά, μέχρι την κατάργηση των πολυκλαδικών Λυκείων, που πλασαρίστηκαν σαν τα σχολεία του μέλλοντος για να καταργηθούν μόλις ολοκληρώθηκαν και να αντικατασταθούν από τα ενιαία Λύκεια και τα ΤΕΕ;
Το μόνο παρήγορο, μέσα σ’ όλον αυτόν τον αχταρμά, το γεγονός ότι οι φωτισμένοι άνθρωποι - συντελεστές όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης, τουλάχιστον εντοπίως πολλαπλασιάζονται και βοηθούν σημαντικά στο να απαλύνεται ένα μέρος των προβλημάτων. Σίγουρα όμως δε φτάνουν.
Της Eιρήνης Aναγνώστου

» ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ (16/09/2005)

» ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ (15/09/2005)

» ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ (14/09/2005)

» ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ (13/09/2005)

» ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ (12/09/2005)