|
29/03/2005
 Δεν «μιλάμε»...
Διάβαζα το περασμένο Σάββατο την εβδομαδιαία στήλη της Ολγας Μπακομάρου στην «Ελευθεροτυπία», η οποία σχολίαζε ότι παρ΄ όλο ότι σε πολλές περιπτώσεις, μετά συγχωρήσεως «μας πιάνουν τον κώλο», εμείς δε μιλάμε... Βέβαια η αγαπητή συνάδελφος δεν «κομίζει γλαύκα εις Αθήνας», όμως μιας και έθιξε το θέμα, ας θυμηθούμε αυτό το ελάττωμά μας...
Στις περισσότερες, για να μην πω σε όλες τις περιπτώσεις, παρ’ ότι έχουμε δίκιο, εμείς αποδεχόμαστε ότι έχουμε άδικο και κρατάμε κλειστό το στόμα μας, ενώ θα έπρεπε να διαμαρτυρηθούμε. Καθημερινά, που λέει ο λόγος, δε διεκδικούμε το δίκιο μας, ανεξάρτητα ότι είναι με το μέρος μας. Συγκρατιόμαστε, γιατί δεν μας αρέσουν οι καβγάδες και επειδή όλες τις φορές το μόνο που κερδίζουμε είναι να συγχιζόμαστε και να αισθανόμαστε ταπεινωμένοι. Όμως, συνειδητοποιούμε πού έχουμε φτάσει; Μήπως είναι πιο επικίνδυνη η ανοχή και η σιωπή που οδηγεί σιγά- σιγά στην παγίδα της απάθειας;
Πας σε μια δημόσια υπηρεσία, υπάρχει το ενδεχόμενο ο υπάλληλος να σε «γράψει» κανονικά, αλλά φοβάσαι να μιλήσεις... Απευθύνεσαι για κάποιο αίτημά σου σε κάποιον φορέα ή οργανισμό να εξυπηρετηθείς, αλλά «αγρόν αγοράζουν»... Και συ κρατάς το στόμα σου κλειστό. Παραδείγματα; Άπειρα καθημερινά. Τι να τα απαριθμώ; Και όμως πρέπει «να μιλάμε», να αντιστεκόμαστε στον ύπουλο καθημερινό φασισμό. Είναι μια επανάσταση αποφασιστικής σημασίας, η μόνη τουλάχιστον προς το παρόν που (όλοι μαζί όμως) μπορούμε να κάνουμε. Τι περιμένουμε; Καιρός δεν είναι να ξεσηκωθούμε;
Του Δημήτρη Φρεζούλη
dimfre@yahoo.gr
|
ΑΛΗΘΕΙΑ
/ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ
