|
29/04/2005
Δεν το κατάλαβα...
Φτάσαμε στη Μεγάλη Παρασκευή και προσωπικά, αν εξαιρέσω τις αναφορές μου στην παρακάτω στήλη, δεν το κατάλαβα που λέει ο λόγος... Και γιατί δεν το κατάλαβα; Γιατί μόλις χτες βράδυ πάτησα το πόδι μου στην εκκλησία. Οχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί δεν προλάβαινα. Άλλες πιο επείγουσες προτεραιότητες έτρεχαν, και δη δημοσιογραφικές, που δε μπορούσαν να περιμένουν, γιατί αν περίμεναν, δεν θα διαβάζατε εσείς κάποιες στήλες στην «Αλήθεια» από την αρχή της Μεγαλοβδομάδας. Το πρωί της Βαγιανής Κυριακής πήγα σε ένα μνημόσυνο στον Αγιο Ιάκωβο, αλλά είχε τόσο κόσμο που ούτε μέσα δεν μπόρεσα να μπω...
Να λοιπόν μία από τις αιτίες που θυμόμαστε με νοσταλγική μελαγχολία τα πρώτα παιδικά και εφηβικά χρόνια μας. Όταν βιώναμε στο πετσί μας τη Μεγάλη Εβδομάδα, καθώς πολλοί από εμάς ήμαστε κολλημένοι στα ράσα του παπά. Μπαίναμε- βγαίναμε, τρέχαμε για λουλούδια, συμμετείχαμε ενεργά σε όλη αυτή τη μυσταγωγία που συντελούνταν. Μετά, όταν παραμεγαλώσαμε, κάτι οι υποχρεώσεις, κάτι το γεγονός ότι τρέχαμε και δεν προλαβαίναμε άσχετα με το ποια ημέρα ήταν και ποια εβδομάδα, ε, επόμενο ήταν να χάσουμε και τα αβγά και τα καλάθια.
Ωραίες είναι οι ακολουθίες αυτή την Εβδομάδα κι ας έχουν και κάτι «θεατρικό» στο τελετουργικό τους. Έχουν μείνει βαθιά ριζωμένες μέσα μας από εκείνα τα παιδικά χρόνια. Βέβαια υπάρχουν κι εκείνοι που ανελλιπώς τις παρακολουθούν και καλά κάνουν αν θέλετε. Μ’ εμάς τους άλλους είναι το πρόβλημα που φροντίζουμε μόνο για το πασχαλινό τραπέζι, χάνοντας όμως ό, τι προηγείται. Να περάσουμε λοιπόν καλά και να ανανεώσουμε το ραντεβού μας για την Τετάρτη.
του
Δημήτρη Φρεζούλη
dimfre@yahoo.gr
|