|
15/12/2008
 
«Μη βλέπετε Σεβασμιότατε, και το ξαδελφάκι μου, ο Παντελής, από ένα Super Market ξεκίνησε και σιγά – σιγά τα ‘κανε τέσσερα...».
Καλά, μην πιστεύετε τα παραπάνω.
Ο Νομάρχης ξεναγεί το Δεσπότη στο Super Market ο «άπορος ψηφοφόρος» ιδιοκτησίας της Δ/νσης Κοινωνικής Πρόνοιας της Νομαρχίας.
Αδέλφια, καλή εβδομάδα, πάμε παρακάτω... για να μην ξεχνάμε την προηγούμενη, των Παθών...
Κατ’ αρχήν μια σκέψη του Αντ. Πανούτσου απ’ τη «Sportday» για το ποια αστυνομία θέλουμε:
«Μας χρειάζεται μια αστυνομία που «να αφουγκράζεται τη νεολαία». Να εκπαιδευτούν οι αστυνομικοί στην ψυχανάλυση και όταν βλέπουν έναν πιτσιρικά να πετάει πέτρες να σκύβουν πάνω από το πρόβλημά του. «Με αυτόν τον τρόπο εκφράζεις την οργή σου για το ότι οι γονείς σου δεν ακούνε τα όνειρά σου;». Και στα περιπολικά να μην έχουν σειρήνες, που έχουν αυτό το κατιτίς το κρατικοβίαιο. Να παίζουν την «Αρκούδα καφέ». Και στη Λιλιπούπολη του Διονύση, της γενιάς των 700, των blogers και του Ίγκορ και του Αχμέτ καθένας θα μπορεί άφοβα να κυκλοφορεί στους δρόμους. Με τανκ...».
Με την ευκαιρία κάτι για τον σύντροφο Γαϊτάνο επί άρθρο του στη σελίδα 18.
«Αλέκο, κάτι ξέχασες: ότι οι βιτρίνες επτά τραπεζών βαρέθηκαν να στέκονται και έπεσαν μόνες τους...
Μ’ αυτή την πολιτική, Αλέκο, σημείωσέ το κάπου:
Ο ΣΥΝασπισμός των 15-20% των δημοσκοπήσεων θα δώσει αγώνα και πάλι να εκπροσωπηθεί στη Βουλή».
Και μετά ταύτα, άντε τώρα μέσα στον ορυμαγδό να ακουστεί η φωνή του.
«Τι θέλει να πει ο ποιητής;».
Απ’ την πρόσκληση για την εκδήλωση του ΦΟΧ (Πέμπτη 7.00 μ.μ. στο Ομήρειο) με θέμα τη χιώτικη λαογραφία και ομιλητή τον Γ. Κολλιάρο δια χειρός του ιδίου:
«Στροφή στην παράδοση, είναι υπαρξιακή ανάγκη μιας φυλής, προκειμένου να ξεπεράσει την αγωνία της αλλοίωσης.
Αν κάποτε κλείσουμε κατάμουτρα την πόρτα στην ιστορία, στην πίστη, στην παράδοση, ανοίγουμε αυτόματα μια άλλη, για να μπει ο εκφυλισμός κι η διάλυση. Οι συνέπειες είναι παρόμοιες με εθνική υποδούλωση.
«Κάθε γέροντας που πεθαίνει είναι ένα μουσείο που χάνεται». Γι’ αυτό να μαζεύουμε πρέπει κάθε σπυρί απ’ το απλό παραμύθι ως τον κλήδονα και τις φέστες, απ’ το πιο ασήμαντο έθιμο ως το πιο βαρυσήμαντο ήθος.
Είναι υποχρέωση και ευθύνη μας να κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη. Την ελληνική μνήμη».
Και απ’ την παράδοση στη ζωή για ανώμαλη προσγείωση.
Είδατε στην τηλεόραση τις Ν. Ρηθιανού και Β. Σιταρά με την Ευγ. Κώτη να συζητούν για τη δράση του τοπικού παραρτήματος του Ερυθρού Σταυρού.
Πόσες άπορες κ.λπ. οικογένειες συνδράμουν;
140, παλιό... σωστά, όμως, σύμφωνα με τις ίδιες, κάθε μέρα ανεβαίνουν στα γραφεία τους δύο νέες περιπτώσεις που ζητούν 1ον να φάνε κάτι..., 2ον να τους βρει ο Ερυθρός Σταυρός μια δουλειά..., 3ον να τους πληρώσει κάποιο λογαριασμό.
Αυτά...
Τέλος, όμως, με κάτι μη άπορο, ένα μήνυμα...
«Προς γλείφτες παντός καιρού:
Κανείς δεν είχε το κουράγιο στην αποχαιρετιστήρια συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Χίου στο Μ. Μεννή να πει ένα γραμμάριο αλήθειας.
Ότι δηλαδή τον έστειλε σπίτι του ο λαός.
Άντε γεια παιδιά και στα δικά σας».
Υ.Γ.: Δημήτρη Φρεζούλη για «Καθημερινά» 13/12/08 (αναζητήστε τα, αν σας διέφυγαν).
«Στα λέγαμε, δε στα λέγαμε; Κανονικά έπρεπε να σου πάρει ο τεχνίτης κανένα 300άρι, άνευ αποδείξεως, συν ένα ούζο πλήρες κέρασμα.
Και που ‘σαι, το καζανάκι, μην ξεχνάς το καζανάκι, γιατί χαλάνε τα άτιμα.
|
ΑΛΗΘΕΙΑ
/ ΑΛΗΘΙΝΑ
