|
15/12/2008
 Δίκαιος αγώνας
Xωρίς αμφιβολία όλα όσα βιώσαμε μέσα από τις τηλεοράσεις μας και τα άλλα Μέσα Ενημέρωσης την τελευταία εβδομάδα ήταν πρωτοφανή. Θα έλεγα, όμως, ότι κάποια ήταν δικαιολογημένα και κάποια αδικαιολόγητα. Κι αυτό γιατί δεν μπορούμε να τα ισοπεδώνουμε όλα. Γιατί κάποιοι θα ήθελαν να κάνουμε κάτι τέτοιο. Όμως, είναι δυνατό να τα βάζεις όλα στο ίδιο τσουβάλι; Αν έχεις την κοινή λογική είναι εύκολο να τα ξεχωρίσεις και δε χρειάζεται κανείς να σου πει ποιο είναι το δίκιο και ποιο το άδικο. Γιατί είδαμε πολλούς στα τηλεοπτικά παράθυρα να τα λένε, όπως συνέφερε τον καθένα...
Άραγε, αμφιβάλλει κανείς ότι διανύουμε δύσκολες εποχές από κάθε άποψη; Δε νομίζω... Κάποιοι από εμάς που είναι «βολεμένοι», ας πούμε ότι τα βγάζουμε πέρα, έστω και με δυσκολία. Πόσοι, όμως, είναι «αβόλευτοι»; Πόσοι προσπαθούν να «ξεράνουν το σκατό τους», για να μη σας ντραπώ, προκειμένου να τα φέρουν βόλτα; Πόσα νέα παιδιά είναι άνεργα και πόσα, με ψίχουλα και με χίλιες δυο δυσκολίες, ακροβατούν καθημερινά σε μια χώρα που τα βάζει στη μηχανή του συστήματος για να τα κάνει ένα από τα γρανάζια του; Με μισθούς πείνας που δε φτάνουν ούτε για τον καφέ τους και τα απόλυτα προσωπικά τους έξοδα. Πώς θα μπορέσουν να επιβιώσουν σε έναν κόσμο που τα τσαλαπατά και δεν τα αφήνει να αναστηθούν και να προχωρήσουν; Πώς, λοιπόν, αυτά τα παιδιά να μην ξεσηκωθούν, να μην εκφράσουν την οργή και την αγανάκτησή τους, πώς να κάνουν «τουμπεκί»; Πώς μπορούν να βλέπουν τους πλούσιους να γίνονται πλουσιότεροι και αυτά να «επαιτούν» για ένα ξεροκόμματο; Όσοι έχουν παιδιά το ξέρουν καλύτερα. Δίκαιος, λοιπόν, ο αγώνας τους και ας μην επιδίδονται κάποιοι σε κυνήγι μαγισσών...
του Δημήτρη Φρεζούλη
dimfre@yahoo.gr
|
ΑΛΗΘΕΙΑ
/ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ
