|
09/03/2009
  Αδελφοί (με την έννοια ότι η σιωπή είναι χρυσός...) καλή εβδομάδα με ωραίες ειδήσεις και πολύ συναίσθημα. Όπως αυτό που ακολουθεί και είναι άπαιχτο...
Προσέξτε πώς περνάει η ζωή, τι μας διαφεύγει και πώς η καλοσύνη τελικά είναι η μόνη που μένει.
Το σημείωμα που ακολουθεί το υπογράφει ο Σιδ. Φραγκούλης, Προϊστάμενος της Μονάδας Διανομής των ΕΛΤΑ Χίου και έχει τίτλο «Οι ταχυδρόμοι θυμούνται και τιμούν»:
«Στις 26 Φλεβάρη, συμπληρώθηκαν 8 χρόνια, από ‘κείνη την Καθαρή Δευτέρα που ο Προϊστάμενος, τότε, της Μονάδας Διανομής Χίου, Τάσος Μπουλμέτης, ξεκίνησε το Μεγάλο Ταξίδι της Λήθης και της Αιωνιότητας.
Εμείς, οι συνάδελφοι του, που μοιραστήκαμε μαζί του το μόχθο της καθημερινότητας στη δουλειά και την αγωνία για την καλύτερη λειτουργία του Δημόσιου Ταχυδρομείου στην εξυπηρέτηση των συμπολιτών μας.
Εμείς που έχουμε μείνει να υλοποιήσουμε όσα μας δίδαξε με το παράδειγμα και το φωτεινό χαμόγελό του, που ακόμα φωτίζει τις μέρες μας τόσο στο χώρο δουλειάς όσο και στη ζωή μας.
Οι συνάδελφοι που είχαμε την τύχη να περπατήσουμε δίπλα του και να αντλήσουμε όνειρα και ελπίδες για το αύριο από τα όνειρά του, βρεθήκαμε την Κυριακή το πρωί (08.03.2009) κοντά του. Εκεί που η καρδιά του όρισε σαν λιμάνι προορισμού και σαν αποβάθρα απόπλου. Σε μια γωνιά της Καλαμωτής. Μιλήσαμε μαζί του, ο καθένας με τον δικό του κωδικό και του είπαμε τα νέα μας.
Ένα ούζο μετά, φρέσκαρε τις μνήμες και έλυσε τις γλώσσες, βοηθώντας μας να καταθέσουμε ό,τι ο καθένας είχε κερδίσει από τον Άνθρωπο που ήξερε μόνο να δίνει. Με έργα και πράξεις.
Το ποτήρι του έμεινε γεμάτο στο τέλος της συνάντησης. Όπως γεμάτη ήταν η καρδιά και ο νους μας με το χαμόγελο του Φίλου και Προϊσταμένου Τάσου. Όπως γεμάτα ξέρουμε πως έχει τα ποτήρια μας στο τραπέζι της αντάμωσης».
Έτσι φεύγουμε, αδελφοί, απ’ τη ζωή με το ποτήρι γεμάτο απ’ την εκτίμηση των γύρω μας ή άδειο να το κλοτσούν οι σκύλοι.
Ξαναδιαβάζοντας τα γεμάτα συναίσθημα αυτά λόγια, βλέποντας τις τουλίπες στα Νοτιόχωρα να σηκώνουν κεφάλι, τον αέρα να σηκώνει τη σκόνη της Αφρικής και τη λασποβροχή να ποτίζει τις κουκιές..., βλέποντας την αέναη σοφία της φύσης και την απέραντη μικρόνοια των ανθρώπων, σου ‘ρχεται να φωνάξεις και ας κινδυνεύσεις να χαρακτηριστείς γραφικός.
Καλά· οι πολιτικοί να ‘χουν πάθει χρόνια μουροχαυλίτιδα, να μην μπορούν να δουν ότι το σκάφος ίσα – ίσα που προβάλλει η τσιμινιέρα του, το υπόλοιπο βυθίζεται, αλλά εσείς, οι άνθρωποι της εκκλησίας, με (υποτίθεται) πνευματικό ρόλο και ιερατικό σχήμα, οι άγγελοι της συγνώμης και της αγάπης, δεν μπορείτε να κάτσετε σε ένα τραπέζι και να πείτε ένα “Ειρήνη ημίν αδελφοί” αφήνοντας κατά μέρος τη σκουληκοσακούλα της ανθρώπινης μικρότητας, βλέποντας τα μεγάλα ανθρώπινα προβλήματα αλλά και τα μεγάλα θαύματα και τη διδαχή της φύσης;
Κατηχητικό τέλος... (τα υπόλοιπα τα γράφει ο Τσούρος), γιατί τα πολλά λόγια είναι φτώχια με μία - μη άγια - σκέψη προς μουρόχαυλους.
Προχθές με το απαγορευτικό ήταν άνετα δεμένα στη μία προβλήτα του λιμανιού (απομένουν άλλες δύο) δύο ποστάλια και ένα φορτηγό ξυλάδικο.
Δεν αφήνετε τις μπούρδες για νέο λιμάνι να δείτε την τύφλα του τόπου, κάνοντας καμιά επένδυση πριν οι επόμενες γενιές που θα ‘ρθουν ζητήσουν δουλειά στην Τουρκία;
Υ.Γ.: Προς Δήμο Χίου.
Οι εργαζόμενοι στα προγράμματα “Βοήθεια στο σπίτι” είναι απλήρωτοι απ’ το Σεπτέμβρη.
Άλλο ένα δίμηνο και θα... γεννήσουν.
|
ΑΛΗΘΕΙΑ
/ ΑΛΗΘΙΝΑ
