|
16/01/2009
Μαγκωμένοι...
Η σφαγή των Παλαιστινίων που συντελείται τις τελευταίες μέρες όλους μάς έχει αγανακτήσει και συγκινήσει. Και καλά έκαναν η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση και άλλοι φορείς και άρχισαν να συγκεντρώνουν φάρμακα να τα στείλουν στην αιματοβαμμένη Γάζα. Και βέβαια οι περισσότεροι ανταποκριθήκαμε με αγάπη και καλά κάναμε. Έτσι κι αλλιώς δεν μπορούμε να κάνουμε και τίποτα άλλο. Και από το ολότελα, κάτι είναι κι αυτό...
Όμως, αυτές τις μέρες , κουβεντιάζοντας με πολλούς Χιώτες και Χιώτισσες, τους είδα να είναι μαγκωμένοι για το αν θα καταλήξουν στη Γάζα όλα αυτά που συγκεντρώνονται. Όλοι είχαν την πρόθεση να βοηθήσουν, όμως εξέφραζαν αμφιβολίες για να μην πιαστούν «κότσοι» για μια ακόμα φορά. Και δεν είναι λίγες οι φορές, τόσο στο πιο μακρινό, όσο και στο πιο πρόσφατο παρελθόν, που αποδείχτηκε ότι ναι μεν ο απλός κόσμος βοήθησε όσο μπορούσε, αλλά κάποιοι άλλοι, πιο «ξύπνιοι», δεν είχαν ούτε ιερό ούτε όσιο. Πόσα και πόσα ακούσαμε και διαβάσαμε για εκμετάλλευση του πόνου και πόσα πράγματα σάπισαν μέσα σε αποθήκες και δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους. Προσωπικά προσπάθησα να μεταπείσω κάποιους από τους αμφισβητίες, αλλά πολύ φοβάμαι ότι δεν πέτυχα πολλά πράγματα. Και πώς μπορούσα και να τους αντικρούσω, αφού ο κόσμος το ‘χει τούμπανο. Εξακολούθησαν να είναι μαγκωμένοι...
Λέω, όμως, τι αίσχος κι αυτό. Κάποιοι, συμπάσχοντας, να δίνουν από το υστέρημά τους και κάποιοι άλλοι, χωρίς καμία τύψη, Κύριος οίδε πώς και πού τα διαθέτουν ή αδιαφορούν για την τύχη τους. Και ξέρετε, μια, δυο, τρεις φορές να γίνει το ίδιο, στη συνέχεια ποιος μπορεί να πειστεί ότι η όποια βοήθειά του θα πιάσει τόπο. Να ελπίσουμε τουλάχιστον ότι τα φάρμακα αυτά θα φτάσουν στον προορισμό τους.
Του Δημήτρη Φρεζούλη
dimfre@yahoo.gr
|