|
16/05/2009
 Ζωή λάθος;
Το λέμε και το ξαναλέμε, ειδικά όταν πάμε σε καμιά κηδεία- όξω κι από μακριά-, αλλά μετά το ξεχνάμε και πάλι, για να το θυμηθούμε ξανά όταν φτάνουμε κάποιες φορές στα όριά μας. Τι; Ότι η ζωή μας μπορεί να είναι ωραία, αλλά δεν είναι και τίποτα, αφού δεν ξέρουμε πότε ο παπάς θα μας δώσει την καντηλιά κατακέφαλα, όπως έλεγαν και οι πιο παλιοί. Και ενώ η ζωή μας μπορεί να είναι ωραία, έστω και με τις όποιες αδυναμίες έχει ο καθένας από εμάς, οι περισσότεροι την κάνουμε άσχημη και δύσκολη. Κοιτάζουμε συνέχεια το «αύριο» και αφήνουμε το «σήμερα» να πηγαίνει κατά διαβόλου....
Έτσι κυλούν οι μέρες, οι βδομάδες, οι μήνες, τα χρόνια υπολογίζοντας το «αύριο» χωρίς να δίνουμε σημασία στο «σήμερα»... Και κάποια στιγμή βέβαια διαπιστώνουμε ότι έχουμε γεράσει και ο χάρος αρχίζει και μας χαμογελά και καταλαβαίνουμε ότι «πού πήγαμε - πουθενά, τι κάναμε - τίποτα». Αυτό το τελευταίο φυσικά είναι σχετικό, αλλά το ερώτημα που παραμένει αμείλικτο είναι τι κάναμε αποκλειστικά για τον εαυτό μας. Μια ζωή στο τρέξιμο, μια ζωή με άγχος, μια ζωή με αγωνία... Γυρίζουμε λοιπόν και κοιτάμε πίσω και ρίχνουμε μια μούντζα στα μούτρα μας, καθώς η ζωή μας έφυγε, που λέει ο λόγος, και δεν την καταλάβαμε και δεν τη χαρήκαμε...
Πόσες φορές τα έχουμε σκεφτεί όλα τα παραπάνω; Αμέτρητες, έτσι; Και όμως συνεχίζουμε στο ίδιο μήκος κύματος. Με τις καθημερινές κακιούλες μας, με τα μου ΄πες - σου ‘πα, με την αδιαφορία όχι μόνο για το διπλανό μας αλλά και για τον εαυτό μας, με τους εγωισμούς και τις μικρότητές μας. Δυστυχώς πήραμε τη ζωή μας λάθος, αλλά δε θέλουμε και να την αλλάξουμε κιόλας... Μήπως θέλουμε, αλλά δεν μπορούμε;
Του Δημήτρη Φρεζούλη
dimfre@yahoo.gr
|
ΑΛΗΘΕΙΑ
/ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ
