|
19/05/2009
 ✓ Αδελφοί παρκάρετε... γιατί σφίξανε οι ζέστες και θ’ αρχίσουν οι οξείες μουργελίτηδες.
Αν δε βρίσκετε τώρα πού να παρκάρετε το Ι.Χ. σας, έχουμε μία λύση.
 Όπως βλέπουμε στη νησίδα του Νοσοκομείου είναι άδειες 5 - 6 ακόμα θέσεις. Κρίμα είναι να πηγαίνει ο χώρος χαμένος... Τώρα, αν σας τη δίνει εντοπίως μπείτε στο... καράβι να πάτε στην Αθήνα να ξεδώσετε, τρώγοντας κατ’ αρχήν ένα σαντουϊτσάκι.
✓ Η απόδειξη απ’ το «ΝΗΣΟΣ ΧΙΟΣ».
 Τουτέστιν τρία τοστάκια («σπιτικό» ακούγεται πιο ωραίο), ένα πατατάκι και μία σπανακόπιτα (σίγουρα χωριάτικη) όλα μαζί 12,80 € δηλαδή στα... ελληνικά ένα πεντοχίλιαρο κοντά, τσάμπα πράγμα. Καλά να μας κάνουν όμως γιατί η απάντηση είναι μία: Παίρνεις μαζί σου μία σακούλα απ’ το super market, τη γεμίζεις με 3 € κι αρχίζεις να μασουλάς κάνοντάς τους σπάσιμο. Και τι θα βγει;
Κάντε το ΟΛΟΙ και θα δείτε. Στο μεταξύ πάμε να πούμε κάτι στους δημάρχους μας.
✓ Δήμαρχο Καρδαμύλων ενταύθα:
Ο δημοτικός φωτισμός στα Άνω Καρδάμυλα είναι τόσο δυνατός που... εργάζεται νυχθημερόν.
Δήμαρχε, κάτι έχει γίνει με τους χρονοδιακόπτες και ανάβουν οι προβολείς μέρα – μεσημέρι, είναι απλό, ρυθμίστε το.
✓ Τι να πει κι ο Δήμαρχος Χίου, που δεν πάσχει από ρύθμιση χρονοδιακοπτών αλλά από άλλα, ακόμα πιο... πεζά.
Δήμαρχε, τι θα γίνει, αλήθεια, με τον αγωγό έξω απ’ τον «Κάβο» στη Νοτιοδυτική γωνία του λιμανιού;
Το σκατό πέφτει ωμό στο λιμάνι.
✓ Και επειδή εμάς δε μας σοκάρουν οι λέξεις αλλά η βρόμα στα ρουθούνια μας στην προκυμαία, σας ρωτάμε: Τόσο δύσκολο είναι να βρεθούν οι δράστες;
Τι στο διάολο ψηφιοποίηση δικτύου θα γίνει, όταν μερικοί μας δουλεύουν εδώ και δεκαετίες (και δεν είναι φτωχαδάκια...) και ρίχνουν χρόνια τώρα λύματα στα δίκτυα ομβρίων;
✓ Υ.Γ.: Αυτά συμβαίνουν όταν κανείς είναι δάσκαλος. Παρακαλούμε την προσοχή σας:
«Αγαπητοί φίλοι,
Στην «Αλήθεια» του Σαββάτου διάβασα το άρθρο της Κυρίας Άννας Σουρέ και συγκινήθηκα βρίσκοντας και την αναφορά της στη γιαγιά μου, Μαρκέλλα Λάμπρου, που θήτευσε στο σχολείο της Στρατήδαινας δίπλα στον κο Τσόκο, για τον οποίο έτρεφε απέραντο θαυμασμό και νοσταλγία μέχρι τη συνταξιοδότησή της.
Πέρα από το προσωπικό μου συναίσθημα για τη γιαγιά μου, που μου δίδαξε όχι μόνο τα γράμματα αλλά και τη ζωή, το να τη θυμούνται ακόμα μαθητές της είναι από μόνο του αξιοθαύμαστο.
Πόσοι, αλήθεια, μαθητές των τελευταίων είκοσι χρόνων θυμούνται με νοσταλγία τους δασκάλους τους; Πόσοι τους καθηγητές τους της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσής τους, που τους έφεραν, ίσως, στην πόρτα του Πανεπιστημίου; Πόσοι έχουν κρατήσει τα βιβλία τους του Δημοτικού ή και τα μετέπειτα; Γιατί αυτή η απαξίωση της δημόσιας παιδείας, που τη βλέπουμε ν’ απεικονίζεται στο τέλος κάθε σχολικής χρονιάς με τα φύλλα των βιβλίων που τα παίρνει ο αέρας, σχισμένα με μανία από τους μαθητές; Τόσο έχουν εκπέσει τα επίπεδα της αναγνώρισης της προσφοράς των εκπαιδευτικών;
Ερωτήματα που με παιδεύουν χρόνια βγήκαν στην επιφάνεια. Μοιραία αναρωτιέμαι αν και οι δικοί μου μαθητές θ’ αναφέρουν κάποτε το όνομά μου στις νοσταλγικές τους αναμνήσεις.
Αυτό και μόνο θα με ξεκουράσει όπου βρίσκομαι...».
Φιλικά, Μέλη Τσακού.
|
ΑΛΗΘΕΙΑ
/ ΑΛΗΘΙΝΑ
