|
27/01/2009
Δήμαρχε συγνώμη, παλιό μεν το παράπτωμα πλην όμως πληρώστε μια κλήση.
Το Ι.Χ. σας εθεάθη γύρω στο Μάρτη πέρσι σταθμευμένο στον πεζόδρομο της Βαρβάκη, μια δημότισσα το φωτογράφισε και ιδού το σημείωμά της:
«Κύριε Δήμαρχε,
μπορεί να ισχυρίζεστε ότι εσείς δεν έχετε παρκάρει ποτέ σε πεζόδρομο αλλά οι φωτογραφίες άλλα μαρτυρούν. Μια εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις.
Εσείς λοιπόν δίνετε το καλό παράδειγμα, οι πολίτες... ακολουθούν».
Βέβαια, θα απαντήσει ο Δήμαρχος ότι, είχε πάει σε επίσκεψη σε ασθενή (ένα χαρτί στον υαλοπίνακα αυτό γράφει) αλλά εμείς επειδή δεν είμαστε αμερικανάκια ρωτάμε: Ο ασθενής του είπε να παρκάρει παράνομα;
Πάμε όμως παρακάτω γιατί εκτός της στάθμευσης υπάρχει και η παιδεία...
Μας γράφει λοιπόν ο δάσκαλος Σαράντος Πιτσιλαδής:
«Φίλε Γιάννη,
Σχολεία ανοικτά, μα να υπάρχουν και κάποιοι που να αγωνίζονται πραγματικά για να διορθωθούν τα στραβά της εκπαίδευσης.
Εσύ είδες κανέναν να αγωνίζεται εκτός από τα παιδιά;
Εάν δε γίνονταν οι καταλήψεις και οι διαμαρτυρίες τους, σήμερα Παρασκευή 24 Ιανουαρίου, ο πρωθυπουργός στη Βουλή δε θα μιλούσε για δομική αναμόρφωση του λυκείου και για την αλλαγή του συστήματος πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Δε θα μιλούσε ούτε για ξεφόρτωμα της παραπαιδείας, ούτε για την απαλλαγή των παιδιών από το βάρος και την πίεση. Δε θα χρησιμοποιούσε τις αλλαγές αυτές σαν το μεγαλύτερο επικοινωνιακό του όπλο, για να ανατρέψει τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων.
Οι εκδρομές είναι το μοναδικό μέσο εκτόνωσης των μαθητών που διαθέτει το σχολείο, είναι εκείνο που τους προσφέρει στιγμές χαλάρωσης από την πίεση των μαθημάτων.
Απειλές ότι θα κοπούν για να συμπληρωθούν τα κενά που δημιουργήθηκαν στις καταλήψεις, οι οποίες έγιναν για να συμπληρωθεί το κενό που αφήνει στην εκπαιδευτική διαδικασία το λύκειο, οξύνουν τη διάθεση των παιδιών για αντίδραση, την ώρα μάλιστα που βγαίνουν νικητές από τους αγώνες που έδωσαν μόνα τους. Ας φροντίσει λοιπόν η πολιτεία να διορθώσει τα πραγματικά «κακώς κείμενα» κι ας σταματήσει να ασχολείται με κάτι που κάνει τα παιδιά να αγαπούν το σχολείο τους».
Εν κατακλείδι δάσκαλε καταλήγουμε ότι αγαπάμε το σχολείο για τις εκδρομές του... Την ίδια ώρα η κυβέρνηση δίνει, τουλάχιστον στα λόγια. Παίρνουν οι αγρότες (στα λόγια, το είπαμε) αύριο θα πάρουν οι ταξιτζήδες (κι αυτοί έχουν οχήματα να μπλοκάρουν δρόμους), να δούμε ποιοι θα κληθούν να πληρώσουν για όλα αυτά, γιατί οι μεγάλοι άντε να πληρώσουν μόνο σε καμιά απαγωγή τους...
Αίφνης για το θέμα αυτό γράφει προχθές η «Καθημερινή»:
«Πού θα σταματήσει ο κατήφορος των παροχών; Τι άλλο πρέπει να συμβεί για να αντιληφθούν οι πολιτικοί μας ότι η ελληνική οικονομία δεν αντέχει τις ανεύθυνες ενέργειές τους; Το χρέος συσσωρεύεται, η Ελλάδα δανείζεται με ολοένα και πιο επαχθείς όρους και τα κυβερνητικά στελέχη συνεχίζουν να μοιράζουν αφειδώς παροχές χωρίς να υπολογίζουν το κόστος ή αν ακόμη είναι συμβατές με τους κανόνες της Ε.Ε. Το ίδιο κάνει και η αντιπολίτευση που μοιράζει υποσχέσεις σε κάθε διαμαρτυρόμενο. Κινδυνεύουμε να μπει η χώρα σε έναν ατέλειωτο κατήφορο πλειοδοσίας για το ποιος θα δώσει ή θα υποσχεθεί περισσότερα. Αυτή η ανευθυνότητα πρέπει να σταματήσει. Οι παροχές δε λύνουν πραγματικά προβλήματα, απλά «αγοράζουν» ψήφους και κακομαθαίνουν την πολιτική πελατεία. Αντί να μετράνε το πολιτικό κόστος με άγχος, καιρός είναι οι πολιτικοί μας να συνειδητοποιήσουν το κόστος των πράξεών τους για το μέλλον της χώρας».
Αλήθεια, υπάρχει Χώρα; Γιατί το πόσο μακριά πάει η βαλίτσα λίγοι το ‘χουν καταλάβει.
Προχθές πάλι διαβάζαμε ότι θα μειωθεί κι άλλο η θητεία για τα άτιμα τα ψηφαλάκια. Διαβάστε τι λέει για τη δύναμη του Τάγματος στην περιοχή του ο Δήμαρχος Καρδαμύλων, εμείς δε γράφουμε τίποτα.
Λέμε απλά ότι για πολλά πρέπει να δοθεί μία απάντηση:
Οι κρατικές υποστάσεις, οι πατρίδες, λέει η ιστορία, έχουν ημερομηνία λήξεως αν οι λαοί που τις αποτελούν δεν έχουν πια τη στοιχειώδη συνοχή αυτο - οργάνωσης. Τι λέμε, ας το αποφασίσουμε, ήρθε η ώρα μας;
Υ.Γ.: Μητροπολίτη Χίου ενταύθα:
«Με τι προσόντα θα μας διδάξει ο τάδε...» (Πρόεδρος Συνδ. Κληρικών). Το κύρος δεν επιβάλλεται, κατακτάται, Σεβασμιώτατε.
Σκύψτε πάνω απ’ τα προβλήματα των ιερέων σαν πατέρας αλλά με πλήρη ακοή.
|