Χίος, Παρασκευή 5 Ιουνίου

Δεν σκοτώνουν μόνο οι... μπασκέτες

Γιάννης Τζούμας
Παρ, 18/10/2019 - 20:08

Αντί του δικού μας... Χρονογραφήματος, ας το ονομάσουμε έτσι, σήμερα διαβάστε αυτή την επιστολή.

Την υπογράφει η Ευσεβία Βιγκάκη.

 "Αγαπητή ΑΛΗΘΕΙΑ 

Καλησπέρα,δεν είναι μόνο οι μπασκέτες που... σκοτώνουν.

Δείτε αυτό το... κτίριο. Βρίσκεται στην οδό Ευαγγελινού, ο δρόμος στο πέταλο του Αεροδρομίου, που από τους γερανούς του Νταϊκου βγαίνει μετά τις στροφές του Ατσάλη.

Οι... αρχές ξέρουν.

Το υπόλοιπο κτίριο έπεσε ενα πρωϊ πριν 3 χρόνια και από τότε μόνο τα μπάζα μάζεψαν απ το δρόμο. Νάναι καλά οι άνθρωποι.

Από τότε έχουμε επισκεφτεί όλες τις υπηρεσίες, η μια στέλνει το μπαλάκι στην άλλη.

Ο δρόμος αυτός ειναι μονόδρομος και αναγκαστικά περνάμε απο κάτω μην έχοντας άλλη επιλογή.

Αν εσείς κάνετε κάτι ίσως ενδιαφερθούν και οι αρμόδιοι γιατί όλο και κάτι πετρούλες πέφτουν και χειμωνιάζει θά 'ρθουν βροχές.

Καλό βράδυ."

Η απάντηση μας.

Κυρία Βιγκάκη και κάθε κυρία Βιγκάκη, το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι πηγαίνετε σε λάθος... υπηρεσίες.

Επισκεφθείτε την Εισαγγελέα Σπυριδούλα Σταυράτη στον οδό Βενιζέλου, καταθέστε εγγράφως αυτή την καταγγελία σας, και η παρούσα επιστολή σας... πιάνεται, και αφήστε την θα βρεί εκείνη την άκρη.

Θα την διευκολύνατε υποθέτω, το λέω όχι μόνο για την δική σας περίπτωση αλλά και για τις μελλούμενες, αν τις καταθέτατε τα έγγραφα που υποβάλατε στις υπηρεσίες (τα λόγια δεν πιάνονται, θα σας βγάλουν τρελή) και τις απαντήσεις που πήρατε.

Εκεί να δείτε πόσο ευκολότερα βρίσκει η Εισαγγελέας την άκρη.

Ακούστε μας και μη χάνετε άδικα τον χρόνο σας.

 

Υ.Γ. Γενικόν προς όλους. Ακολουθήστε αυτό τον δρόμο. Δημοσιότητα και Εισαγγελέας.

 

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Τετ, 03/06/2020 - 17:39

Οι παλαιότεροι θα θυμούνται το… ολόσπιτο του συγχωρεμένου του Ανδρέα Παπανδρέου χαρακτηρισμός του επίσης αείμνηστου Ευάγγελου Γιαννόπουλου, για την βίλα της… Μιμής του Ανδρέα, γνωστού σκανδάλου της εποχής.

Κατά το ίδιο τρόπο δίνουμε και εμείς αυτόν τον χαρακτηρισμό, ακούγοντας και θαυμάζοντας κάθε φορά τα έργα που εξαγγέλλονται, πολλά από τα οποία, για να μην τα μηδενίζουμε όλα αλλάζουν την ζωή μας προς το καλύτερο.

Και επειδή βρισκόμαστε πάλι μπροστά σε εξαγγελίες και σχεδιασμούς, θέλω να βάλω τους ταγούς του τόπου στη σκέψη του πολύπαθου δρόμου της Ράμνης, ζητώντας κάτι όντως… υπερδιαστημικό.

Ένα πεζοδρόμιο βρε παιδιά;

Ο δρόμος είναι χαρακτηρισμένος ως Επαρχιακός, συνεπώς μάλλον η Περιφερειακή Ενότητα, θα πρέπει να το φροντίσει, αλλά έτσι κι’ αλλιώς αποτελεί έναν κεντρικό δρόμο της πόλης, οπότε Περιφέρεια και Δήμος θα πρέπει να συνεργαστούν, κάτι που θεωρείται αυτονόητο.

Επειδή όμως από αυτό ακριβώς πάσχουμε ως τόπος, ας πιαστούμε ακριβώς από το… αυτονόητο.

Αυτονόητο δεν είναι ο δρόμος ο οποίος οδηγεί ένθεν και ένθεν σε τρία Δημοτικά Σχολεία, ένα Γυμνάσιο, τα γραφεία και τα ιατρεία του ΕΦΚΑ, ένα νεκροταφείο, μια ενεργή Εκκλησία, και συνδέει με το κέντρο, τρείς τουλάχιστον πολυσύχναστες συνοικίες να έχει πεζοδρόμιο;

Παρατηρήσατε ότι δεν χρησιμοποιώ τον όρο πεζοδρόμια, γιατί ο δρόμος από τα Σχολεία Βουνακίου, μέχρι τον Φόρο αυξομειώνεται στο φάρδος αναλόγως των καταπατήσεων, συνεπώς τα δύο πεζοδρόμια ίσως οδηγήσουν σε στένεμα και μετατρέψουν τον δρόμο σε μονής κατεύθυνσης, κάτι που δεν είναι αρνητικό, αλλά είναι αλλονού παπά Ευαγγέλιο.

Όμως σε πρώτη φάση δεν είναι αυτονόητο ότι από την μία πλευρά τουλάχιστον πρέπει να υπάρχει πεζοδρόμιο;

Τι περιμένουμε δηλαδή, να βάλει κανένα βαρύ όχημα από κάτω κάποιο παιδί για να ξυπνήσουμε;

Ήδη έχουν γίνει στην περιοχή αρκετά τροχαία, μάλιστα κάποια επειδή άνθρωποι βγήκαν απλά από την πόρτα τους και τους παρέσυρε ένα όχημα!

Κατά καιρούς το θέμα τίθεται επί τάπητος, έχουν μάλιστα μαζευτεί και υπογραφές, αλλά εις μάτην. Δεν υπάρχει προφανώς επιμονή από τους κατοίκους και δεν υπάρχει και το ενδιαφέρον των αιρετών.

Πρόταση μας είναι να το ξαναδούν. Αν δεν γίνει κάποια στιγμή η αρχή, το έργο δεν θα γίνει ποτέ και είναι αναγκαίο και εύκολο, με την έννοια ότι δεν έχει καταστήματα και επιχειρήσεις, όπως για παράδειγμα ο άλλος πολύπαθος δρόμος της Γ. Βερίτη.

Ιδού λοιπόν η Ρόδος. Πήδημα δεν υπάρχει. Θα υπάρξει όμως όταν κάποιο παιδί, συγνώμη αν γίνομαι σκληρός αλλά η ζωή το ίδιο είναι, βρεθεί από το Σχολείο στο… νεκροταφείο.

 

Υ.Γ.: Kαλό κατευόδιο για το… ναυτάκι του ηρωϊκού Αδρία, που είχε την ευτυχία να φύγει από την ζωή «πνιγμένο» μέσα στην αγκαλιά και την φροντίδα των παιδιών του. Συλλυπητήρια στον Δήμαρχο που έχασε τον πατέρα του.