Χίος, Πέμπτη 12 Δεκεμβρίου

Γιαννάκι δεν θα σε ξαναπάρουν τηλέφωνο οι… Τράπεζες

Γιάννης Τζούμας
Κυρ, 10/03/2019 - 06:51

Κατ’ αρχήν να συλλυπηθούμε την οικογένεια του.

Αυτοί έχασαν κάτι πολύτιμο που δεν αναπληρώνεται. Εμείς οι υπόλοιποι χάσαμε ένα ζωντανό χαμογελαστό παιδί, που είχε στα χείλη πάντα ένα πείραγμα, μια καλή κουβέντα, ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη για τους δύσκολους καιρούς.

Ο Γιάννης Τομάζος σε ηλικία 53 χρόνων μόνο, έπεσε θύμα ενός τροχαίου ατυχήματος, με οδηγό τον ίδιο.

Είδατε τι πεζό που είναι; Εγκαταλείπουμε τη ζωή με απλές διαδικασίες, αφήνοντας πίσω τη σκόνη μας, τους απογόνους μας, όσοι έχουν, και το στίγμα μας μικρό ή μεγάλο.

Και ο Γιάννης με τον οποίο συζητούσα λίγο αλλά ουσιαστικά, στην διαδικασία διαφημιστικής προβολής της επιχείρησης του, πάλευε με νύχια και με δόντια να κρατήσει ζωντανό το γραφείο ασφαλειών αυτοκινήτων που είχε.

Θα ακουστούν πολλά τώρα. Φυσιολογικό για έναν μικρό τόπο, που γνωριζόμαστε από την… περπατησιά. Εφταιγε η ταχύτητα, ίσως ένα ποτηράκι παραπάνω, μπορεί και κάποια στραβοτιμονιά ή μια μηχανική βλάβη, σε κάθε περίπτωση όλοι θεωρούμε πως η «κακιά στιγμή» φταίει και όχι η υπόλοιπη ζωή μας, που είναι πνιγμένη μέσα στο άγχος για την επιβίωση, μέσα από συνθήκες τις οποίες δεν δημιουργήσαμε εμείς.

Ένα τέτοιο αγώνα έδινε καθημερινά ο Γιάννης, όπως το δίνουμε οι 8 στους 10 έλληνες σήμερα, που συνεχίζουμε να επιχειρούμε στον… χώρο Ελλάδα, που θεωρεί την επιχειρηματικότητα ποινικό αδίκημα.

Μια από τις κουβέντες που κάναμε ήταν η αφόρητη πίεση των Τραπεζών, κυρίως με τηλεφωνήματα, όπου μια σπαστική φωνή σε ενημερώνει κατ’ αρχήν ότι η κλήση καταγράφεται και μετά αν κάνεις την βλακεία και κάτσεις και τους ακούσεις, δεχθείς δηλαδή την παρανομία της καταγραφής, σου αρχίζει το παραμύθι των χρεών σου, που δεν τελειώνουν ποτέ.

Παραμύθι γιατί όπως εσύ ήλπιζες πως κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες και τους όρους μπορείς να δανειστείς, έτσι και η Τράπεζα ήλπιζε πως με σχεδόν μηδενική εγγύηση θα πάρει πίσω αυτά που δάνειζε.

Όμως ας μην το αναλύσουμε, άλλωστε οι Τράπεζες είναι ήδη κλειστές εμείς δεν το καταλαβαίνουμε ακόμα. Το πρόβλημα είναι μέχρι να κρεμάσουν και τυπικά το λουκέτο πόσους από μας θα φάνε.

Θυμάμαι τους προβληματισμούς του Γιάννη που είναι και δικοί μου.

Δεν γίνεται ρε φίλε λέγαμε, σου τηλεφωνούν δυό και τρείς φορές την ημέρα, τους το κλείνεις στην μούρη επιμένουν. Τηλεφωνούν το μεσημέρι που μπορεί να ησυχάζεις, τηλεφωνούν την ώρα που έχεις ένα ραντεβού, την ώρα που μπορεί να σε απασχολεί ένα προσωπικό πρόβλημα, μπροστά στο παιδί σου, που αναρωτιέται τι κάναμε επιτέλους και μας τηλεφωνούν ακόμα και στην τουαλέτα;

Μια μέρα μέσα στο χιούμορ πάντα ο Γιάννης, μορφή άμυνας κατά βάθος, μου πετάει το αμίμητο.

_Ρε συ γλύτωσα μια κανένα μήνα κάνε το και εσύ.

Τι ρε Γιαννάκι;

_Δέχτηκα να τους μιλήσω κ.λ.π. καταγραφές κι’ έτσι και τους αμολάω, παιδιά δεν είμαι ο Γιάννης είμαι ο τάδε συγγενής του γιατί ο Γιάννης… συγχωρέθηκε.

Ελα ρε;

_Βρε άκου που σου λέω κάνε το και θα με θυμηθείς.

Οντως  στο επόμενο τηλεφώνημα έκανα τον… αδελφό που δεν έχω και τους δήλωσα ότι ο Τζούμας Ιωάννης  την έκανε για την Κόλαση, συνεπώς απαλλάχτηκα αλλά για κανένα μήνα, γιατί μετά ανακάλυψαν πως ευτυχώς γι’ αυτούς, έτσι νομίζουν, ζώ.

Εβαλα και λίγο καλαμπούρι στο σημείωμα, γιατί έτσι έγινε όντως και γιατί ο Γιάννης είχε το χιούμορ στο τσεπάκι. Όμως εκτός αυτού είχε το τεράστιο άγχος που δημιουργεί το σημερινό οικονομικό σύστημα, που κόβει ζωές στην κυριολεξία, γιατί φορτώνει αβάσταχτα τους ανθρώπους με βάρος που δεν μπορούν να σηκώσουν.

Αντε γεια ρε Γιαννάκι, δεν θα τα ξαναπούμε διαφημιστικά και φιλικά, αυτή την φορά όποιος σηκώσει το τηλέφωνο σου και πληροφορήσει τα κοράκια πως πέθανες θα είναι αλήθεια.

 

Υ.Γ. Αν η Ελλάδα ήταν Χώρα και όχι… χώρος, ένας Εισαγγελέας θα έκοβε με το μαχαίρι στις Τράπεζες την παρανομία και της τηλεφωνικής ενόχλησης και της παράνομης καταγραφής.

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Τετ, 11/12/2019 - 20:22

Σας αρέσουν οι ιστορίες;

Ορίστε μια αληθινή.

Θέλω να βοηθήσετε μια μάνα απ’ τα Καρδάμυλα, με ένα αυτιστικό παιδί 37 χρόνων.

Αυτό μας είπε ένας καθηγητής του εκεί Γυμνασίου και έπεισε την Κυριακή Ζαφειροπούλου να μας επισκεφθεί, όπερ και εγένετο.

Κάθισε απέναντι μας με τον Γιάννη δίπλα και με την πάνα βρακάκι στο χέρι, για τον …αλλάξει, αν χρειαστεί.

Θεέ μου, γιατί πρέπει κάποιοι άνθρωποι να σηκώνουν σε όλη τους τη ζωή στον Σταυρό, που σήκωσε ο γιός σου κάποια ώρα στον Γολγοθά;

Ας μην μπούμε σε λεπτομέρειες. Η μάνα κατέβηκε απ’ τα Καρδάμυλα με… 5 ευρώ στην τσέπη. Το βασικό πρόβλημα της το λεωφορειάκι των ΑμΕΑ, που σταματάει στην Συκιάδα και έτσι ο Γιάννης δεν ξεκολλάει από το χωριό του.

Της κλείσαμε ραντεβού ή μάλλον για την ακρίβεια την αφήσαμε στην πόρτα του Αντιδημάρχου Πρόνοιας Γιώργη Πατεριμού, αυτού του σπάνιας ευαισθησίας ανθρώπου, που σε μισή ώρα είχε φέρει τις μισές δομές Πρόνοιας στο γραφείο του, με στόχο να βοηθήσει την κυρία Κυριακή και τον 37χρονο Γιάννη. Τα ρύθμισε όλα σε ένα πρωϊ πλην της μεταφοράς του παιδιού, που είναι θέμα που τυπικά πρέπει να πάρει το δρόμο του.

Πέραν της ανθρωπιάς του, μας έκανε εντύπωση και κάτι άλλο.

Η παρατήρηση που έκανε στην κ. Ζαφειροπούλου, που δεν τολμούσε να βγάλει έξω το πρόβλημα της.

Γιατί αργήσατε της είπε, ο προηγούμενος Αντιδήμαρχος Γιώργης Παπαδόπουλος ήταν πολύ δραστήριος και περισσότερο ίσως ευαίσθητος από μένα.

Μετά ταύτα ελάτε να αφήσουμε τα… πληρώματα να πάμε στους… Καπετάνιους.

Αυτή την απλή αλήθεια του Γ. Πατεριμού δυσκολεύονται να δούν, δύο πανάξιοι συμπολίτες μας, που τιμήθηκαν στις ανώτερες αιρετές θέσεις από τους άλλους συμπολίτες τους.

Την αλήθεια ότι άξιοι άνθρωποι υπάρχουν παντού, ότι ο ένας είναι συνέχεια του άλλου, ότι προέχει το πρόβλημα και η λύση του και όχι οι αντιπαραθέσεις.

Έτσι είχαμε μια ατυχή συνέντευξη του Μ. Βουρνού και επίσης μια ατυχή απάντηση επ’ αυτής του Στ. Κάρμαντζη.

Αλήθεια τι ήθελε να πεί μέσω αυτής ο τέως Δήμαρχος,  που δεν μπορεί να τα εκφράσει για παράδειγμα στο Δημοτικό Συμβούλιο;

Δεν μπαίνουμε στην ουσία γιατί ειλικρινά δεν νοιάζει κανέναν. Δήμαρχος είναι ο Στ. Κάρμαντζης και δεν μπορεί να… πυροβολείται με το Καλημέρα. Και μάλιστα να πυροβολείται την ώρα, που όλοι ξέρουν ότι περπατάει πάνω στο ναρκοπέδιο Τσίπρα, που τον άφησε να διοικήσει με μια μειοψηφία Συμβούλων.

Επίσης τι ήθελε να πεί ο νυν Δήμαρχος, με μια ειρωνική, ειδικά στον επίλογο της απάντηση του. Όχι, οφείλει σεβασμό στον Μ. Βουρνού. Του παρέδωσε τη σκυτάλη, που και εκείνος θα την δώσει σε άλλον, υπήρξε Δήμαρχος Χίου και είναι ηττημένος και στον ηττημένο οφείλουμε διπλό σεβασμό.

Δεν θέλω να γίνω, ούτε είμαι άξιος να γίνω δάσκαλος κανενός, αλλά διαισθάνομαι και θέλω να το εκφράσω ότι την απλή αλήθεια του Πατεριμού και των υπολοίπων μελών του… πληρώματος δεν την βλέπουν οι Κυβερνήτες, τους οποίους χρειάζεται ο τόπος και τους δύο και άλλους τόσους.

 

Υ.Γ. Ας πάρουν υπ’ όψιν τους όλοι, πως όλα αυτά συμβαίνουν την ώρα, που η αγορά χτυπάει μύγες, προχωρά και κουτουλά μπούργκες, μετά τις 15 του μηνός άνθρωπος δεν κυκλοφορεί με πενηντάρικο στην τσέπη, και δεν υπάρχει Χιώτης που να μην ξέρει σε ποιό συρτάρι έχει το… Φύλλο Πορείας.