Χίος, Σάββατο 11 Ιουλίου

Μαζί με τα μεγάλα έργα πόσο κοστίζει ένα… ολοπεζοδρόμιο στην Ράμνης;

Γιάννης Τζούμας
Τετ, 03/06/2020 - 17:38

Οι παλαιότεροι θα θυμούνται το… ολόσπιτο του συγχωρεμένου του Ανδρέα Παπανδρέου χαρακτηρισμός του επίσης αείμνηστου Ευάγγελου Γιαννόπουλου, για την βίλα της… Μιμής του Ανδρέα, γνωστού σκανδάλου της εποχής.

Κατά το ίδιο τρόπο δίνουμε και εμείς αυτόν τον χαρακτηρισμό, ακούγοντας και θαυμάζοντας κάθε φορά τα έργα που εξαγγέλλονται, πολλά από τα οποία, για να μην τα μηδενίζουμε όλα αλλάζουν την ζωή μας προς το καλύτερο.

Και επειδή βρισκόμαστε πάλι μπροστά σε εξαγγελίες και σχεδιασμούς, θέλω να βάλω τους ταγούς του τόπου στη σκέψη του πολύπαθου δρόμου της Ράμνης, ζητώντας κάτι όντως… υπερδιαστημικό.

Ένα πεζοδρόμιο βρε παιδιά;

Ο δρόμος είναι χαρακτηρισμένος ως Επαρχιακός, συνεπώς μάλλον η Περιφερειακή Ενότητα, θα πρέπει να το φροντίσει, αλλά έτσι κι’ αλλιώς αποτελεί έναν κεντρικό δρόμο της πόλης, οπότε Περιφέρεια και Δήμος θα πρέπει να συνεργαστούν, κάτι που θεωρείται αυτονόητο.

Επειδή όμως από αυτό ακριβώς πάσχουμε ως τόπος, ας πιαστούμε ακριβώς από το… αυτονόητο.

Αυτονόητο δεν είναι ο δρόμος ο οποίος οδηγεί ένθεν και ένθεν σε τρία Δημοτικά Σχολεία, ένα Γυμνάσιο, τα γραφεία και τα ιατρεία του ΕΦΚΑ, ένα νεκροταφείο, μια ενεργή Εκκλησία, και συνδέει με το κέντρο, τρείς τουλάχιστον πολυσύχναστες συνοικίες να έχει πεζοδρόμιο;

Παρατηρήσατε ότι δεν χρησιμοποιώ τον όρο πεζοδρόμια, γιατί ο δρόμος από τα Σχολεία Βουνακίου, μέχρι τον Φόρο αυξομειώνεται στο φάρδος αναλόγως των καταπατήσεων, συνεπώς τα δύο πεζοδρόμια ίσως οδηγήσουν σε στένεμα και μετατρέψουν τον δρόμο σε μονής κατεύθυνσης, κάτι που δεν είναι αρνητικό, αλλά είναι αλλονού παπά Ευαγγέλιο.

Όμως σε πρώτη φάση δεν είναι αυτονόητο ότι από την μία πλευρά τουλάχιστον πρέπει να υπάρχει πεζοδρόμιο;

Τι περιμένουμε δηλαδή, να βάλει κανένα βαρύ όχημα από κάτω κάποιο παιδί για να ξυπνήσουμε;

Ήδη έχουν γίνει στην περιοχή αρκετά τροχαία, μάλιστα κάποια επειδή άνθρωποι βγήκαν απλά από την πόρτα τους και τους παρέσυρε ένα όχημα!

Κατά καιρούς το θέμα τίθεται επί τάπητος, έχουν μάλιστα μαζευτεί και υπογραφές, αλλά εις μάτην. Δεν υπάρχει προφανώς επιμονή από τους κατοίκους και δεν υπάρχει και το ενδιαφέρον των αιρετών.

Πρόταση μας είναι να το ξαναδούν. Αν δεν γίνει κάποια στιγμή η αρχή, το έργο δεν θα γίνει ποτέ και είναι αναγκαίο και εύκολο, με την έννοια ότι δεν έχει καταστήματα και επιχειρήσεις, όπως για παράδειγμα ο άλλος πολύπαθος δρόμος της Γ. Βερίτη.

Ιδού λοιπόν η Ρόδος. Πήδημα δεν υπάρχει. Θα υπάρξει όμως όταν κάποιο παιδί, συγνώμη αν γίνομαι σκληρός αλλά η ζωή το ίδιο είναι, βρεθεί από το Σχολείο στο… νεκροταφείο.

 

Υ.Γ.: Kαλό κατευόδιο για το… ναυτάκι του ηρωϊκού Αδρία, που είχε την ευτυχία να φύγει από την ζωή «πνιγμένο» μέσα στην αγκαλιά και την φροντίδα των παιδιών του. Συλλυπητήρια στον Δήμαρχο που έχασε τον πατέρα του.

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Παρ, 10/07/2020 - 19:09

Φταίει δεν φταίει, το μερίδιο άλλωστε της ευθύνης του το αναγνώρισε, ο Νότης Μηταράκης, μετά τα ΜΑΤ έγινε το «κόκκινο πανί».

Σύμφωνα με τα όσα δήλωσε σήμερα, σε συνέντευξη του, ΑΝ γίνονταν η κλειστή Δομή στο Αίπος δεν θα υπήρχε σήμερα η ΒΙΑΛ.

Ενδεχομένως, αν ξέραμε όλοι ότι θα ρθεί ο… κορωνοϊός, ότι θα μπορούσαμε να σφραγίσουμε τα σύνορα, κάτι που πίστευε μόνο ο Στρατηγός Στεφανής, και ότι ο Ερντογάν, θα έκανε για δικούς του λόγους «κράτει» τη μηχανή… εξαγωγών.

Αν δεν γίνονταν αυτά, τότε πιθανά θα είχαμε και το Αίπος και την ΒΙΑΛ.

Επειδή όμως με τα ΑΝ δεν γίνεται πολιτική, μας ενδιαφέρει το σήμερα.

Η Κυβέρνηση και ένας από τους πλέον επιτυχημένους υπουργούς της, εκ του αποτελέσματος, ο Νότης Μηταράκης είχε και έχει ένα σχεδιασμό για το προσφυγικό.

Κλειστές Δομές.

Σφράγισμα συνόρων.

Γρήγορη απονομή ασύλου.

Μεταφορά στην ενδοχώρα.

Το πρώτο κάηκε, ΤΕΛΟΣ. Μπορούμε να συζητάμε ώρες, αν το έκαψε ο κόσμος με την …απερισκεψία του ή αν τόκαψε η Κυβέρνηση με την… κατοχή των ΜΑΤ.

Αυτό ελάχιστη σημασία έχει. ΚΑΗΚΕ και ΤΕΛΟΣ.

Το να το συζητά η Κυβέρνηση είναι λάθος, αναμοχλεύει δεν βοηθά. Δυσκολεύει αφάνταστα και τους… δικούς της αιρετούς, που αφού δεν υποδεικνύουν σημείο (ποιός θα το τολμήσει;) φαίνεται να συμπράττουν στην παραμονή της ΒΙΑΛ και της Μόριας.

Η Κυβέρνηση και ο Νότης Μηταράκης φυσικά, πρέπει να κάνουν σωστή πολιτική ανάγνωση.

Με καμένο το ένα χαρτί, τα άλλα δίνουν λύση;

Και εφόσον δίνουν γιατί το συζητάμε;

Σήμερα η ΒΙΑΛ κ.λ.π έχει 4.500 ανθρώπους.

Αν λειτουργήσει η Κυβέρνηση τα υπόλοιπα σκέλη του προγράμματος της.

Σφράγισμα συνόρων.

Γρήγορη απονομή ασύλου.

Μεταφορά στην ενδοχώρα, γιατί να συζητάμε για νέα κλειστή δομή; Γιατί να συζητάμε χωρίς αντικείμενο;

Ρώτησα τον υπουργό στην συνέντευξη.

Αν τα τρία αυτά σκέλη της Κυβερνητικής πολιτικής συνεχίζουν να λειτουργούν, τον Δεκέμβριο του 2020 πόσους μετανάστες – πρόσφυγες θα έχουμε στην Χίο;

Μου απάντησε ΚΑΝΕΝΑΝ.

Προσέθεσε βέβαια ότι θεωρεί απίθανο να μην έχουμε μέχρι τότε νέες ροές.

Πιθανόν, αλλά από το μηδέν θα πάμε, που ας πούμε, στο 1000;

Μα τότε πλέον θα μιλάμε για εισβολή και τότε πιθανά να μιλάμε όχι για σφράγισμα αλλά για αποτροπή αλά Έβρου και χειρότερα ακόμα.

Άρα ας αφήσει η κυβέρνηση και ένα εξέχον στέλεχος της, ο δικός μας Βουλευτής, το χθές για τους ιστορικούς και ας απαντήσουν στο σήμερα.

 Αν συνεχιστεί η ίδια πολιτική και το ίδιο κλίμα, τέλος του 2020 προσφυγικό πρόβλημα στα νησιά δεν θα υπάρχει.

Όσον αφορά τον ίδιο τον Νότη Μηταράκη, όντως έχει να κερδίσει ένα στοίχημα. Κερδίζει στην Ελλάδα να κερδίζει και στην έδρα του.

Ήδη έχει κάνει σημαντικά βήματα. Σταδιακά και μεθοδικά με την δουλειά του σπάει τον πάγο. Το επόμενο βήμα θα είναι μια ανοικτή συγκέντρωση και να μου το θυμηθείτε.

Και εάν πετύχει το προσφυγικό να περάσει στην ιστορία και το 2023 να μην συζητάμε στη Χίο, Φράγμα, νερό, Αεροδρόμιο, Δικαστικό Μέγαρο και κάτι… ψιλά, θα ξεκινάει όπως παλιά από το Απλώ και μέχρι να φτάσει στου Μαϊστράλη θα χρειάζεται μια ώρα.

Μακάρι και για καλό δικό του, θα είναι πρωτοφανές στην πολιτική να αντιστρέψει κανείς το χθεσινό κλίμα αλλά κυρίως για το καλό της Χίου.

 

Υ.Γ. Δεν θέλω να φοβίσω κανέναν, αλλά είμαι πεπεισμένος ότι μετά την υπογραφή του Ερντογάν για την Αγία Σοφιά, την απόφαση στο μυαλό του για την σύγκρουση την έχει πάρει. Κρίμα για τον λαό του. Όσο για μας, μόνο από μια γροθιά γερή στη μούρη μπορεί να ξαναβρούμε τον εαυτό μας.