Μόνο αυτός είναι... ελεύθερος

Γιάννης Τζούμας
Δείτε τις Φωτογραφίες
Σάβ, 05/12/2020 - 09:36

Χιονίζει… το καλοκαίρι;

Ένα ντε αν είναι να σκλαβωθείς τότε οι ακτίνες του ήλιου γίνονται χιονοστιβάδες, τότε η ζέστη κρυσταλλιάζει, τότε τα λόγια γίνονται σφαίρες και ακόμα χειρότερο… στίχοι.

Να λοιπόν που την εποχή του κορωνοϊού και της σκληρής επικαιρότητας, ένα βιβλίο ήρθε να μαλακώσει την ψυχή και συνάμα να την οργίσει και μάλιστα μια ποιητική συλλογή από τον συμπολίτη μας, Έφορο Λογοτεχνίας και Βιβλιοθήκης του Φιλοτεχνικού Ομίλου Χίου Κωνσταντίνο Νέστ. Βολάκη.

Τίτλος του «Το Καλοκαίρι που χιόνισε» μια λυρική προσέγγιση, που ο υπότιτλος δεν αφήνει καμιά αμφιβολία «Ες γην εναλίαν Κύπρον».

Το χιονισμένο… Καλοκαίρι είναι βεβαίως εκείνο της εισβολής του «Αττίλα» το 1974 και οι στίχοι του βιβλίου είναι σαφώς επηρεασμένοι όχι μόνο από αυτήν, αλλά και από το συναισθηματικό δέσιμο του συγγραφέα - ποιητή, που ακολουθώντας τα βήματα του Σεφέρη έζησε για 5 χρόνια στο μαρτυρικό νησί.

Με χαιρετισμό του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκου Αναστασιάδη και πρόλογο της εξαίρετης Dr. Ελένης Θεοχάρους, γνωστής για την προσφορά της και τους αγώνες της στο πανελλήνιο, το βιβλίο δεν αναδεικνύει μόνο το μέγεθος της θυσίας και τον πόνο του Κυπριακού Ελληνισμού, αποπνέει την οργή του σκλαβωμένου τόπου, σέρνει παντού με τους στίχους του την λαβωματιά της διχοτόμησης.

Με πολλές διακρίσεις στο ενεργητικό του ο Κ. Βολάκης σε 130 μόνο σελίδες κατορθώνει όχι μόνο να συγκινήσει αλλά να βγάλει και οργή, οργή όχι για τους απολίτιστους μα και τους… πολιτισμένους, που συνεχίζουν να ανέχονται την κατοχή ενός τμήματος Ευρωπαϊκού εδάφους. Του μοναδικού στην… φουρτούνα μας, Ενωμένη Ευρώπη.

Λόγω περιορισμένου χώρου επιτρέψτε μου να διακρίνω την φωτογραφία αυτή, το βιβλίο είναι γεμάτο από ανάλογες ιστορικές και συναισθηματικές, με την λεζάντα της και το ποίημα που την συνοδεύει, με τίτλο «Ανάμεσα στις χαρουπιές» και ένα στίχο του Οδ. Ελύτη από την συλλογή «Εκ του πλησίον» «Κάποτε νιώθω να είμαι ανάμεσα σ’ αυτούς που δεν γνώρισα ποτέ».

 

Ξύπνησαν αλυσοδεμένα τα μισογαφωμένα φρούτα στο τραπέζι. Τα καράβια που ερχόταν. Τα ψάρια που σκαρφάλωναν στο γαλάζιο. Οι φωτογραφίες του γάμου στον τοίχο. Η καμπάνα του εσπερινού, που ποτέ δεν ακούστηκε.

Τα παιδιά, που κάνανε αποβραδίς την προσευχή τους. Το νερό, που όλη νύχτα κοιμόταν στο κανάτι. Το φεγγάρι, που είχε σκαρφαλώσει στη χαρουπιά.

Στο βαρέλι η τσάπα, που περίμενε τον αυριανό ιδρώτα. Και η λάμπα που κάηκε εχθές. Τώρα ποιος θα την αλλάξει; Βλέπεις; Μόνο αυτός ο στρατιώτης

Που πέθανε στη μέση του δρόμου, εκεί π’ αρχίζουν οι χαρουπιές. Μόνο αυτός, είναι ελεύθερος. Αυτός μόνο, δεν φορεί αλυσίδες στα χέρια του.

 

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Τάδε έφη».

Σχετικά Άρθρα