Χίος, Κυριακή 31 Μαΐου

O χώρος… προ του κύματος, Προκυμαία, δεν είναι δρόμος

Γιάννης Τζούμας
Παρ, 15/05/2020 - 18:37

Αρχίζουμε απ’ αυτό.

Η Προκυμαία, δεν είναι δρόμος, δεν ήταν ποτέ δρόμος. Η θάλασσα έσκαγε στην Βενιζέλου, το Αγιο Νικολάκι, απέναντι απ’ τα κλειδιά του Φρυδά, για να συνεννοούμαστε ήταν… παραθαλάσσιο.

Ο τελευταίος Σουλτάνος έδωσε το έργο σε ιδιώτες, ήταν σύμπραξη δημοσίου ιδιωτών και το Λιμάνι, που εξυπηρετούσε στο ίδιο σημείο από την αρχαιότητα, έγινε τόσο σωστά, που αντέχει από το 1896 μέχρι σήμερα!

Και έγινε σωστά, γιατί εκτός των άλλων διέθετε άνετους χερσαίους χώρους.

Ας μην κάνουμε ιστορία. Το… γάλα χύθηκε. Επιβεβαιώνοντας τον στίχο του Χιωτοσυριανού Γεωργίου Σουρή «Ω Ελλάς ηρώων χώρα τι γαϊδάρους βγάζεις τώρα» οι χερσαίοι χώροι έγιναν… πολυκατοικίες και η Προκυμαία, από χώρος περιπάτου, έγινε δρόμος!

Έτσι φτιάξαμε μια πόλη σαν τα μούτρα μας και ένα λιμάνι χώρο μαρσαρίσματος νταλικών.

Και επειδή έμπαινε από πάντα ζήτημα να ζήσουν τουλάχιστον ανθρώπινα οι επόμενες γενιές, ένας από τους λόγους, ο κύριος, κατασκευής του Περιφερειακού δρόμου, ήταν η παράκαμψη της πόλης, δηλαδή στην ουσία του μοναδικού κυκλοφοριακού ρεύματος σύνδεσης βορά – νότου, που είναι η… Προκυμαία.

Τα ξαναγράφω αυτά, ακούγοντας την διαφορετική άποψη του Δημάρχου την οποία σέβομαι απόλυτα, θεωρώντας ότι όλα τα λύνει ο διάλογος.

Ας καθίσουν κάτω αυτοί που πρέπει και ας εξετάσουν όλες τις παραμέτρους. Ένα απόγευμα θα μας φάει και θα καταλήξουμε, αλλά θα πρέπει να έχουμε κατά νού κάτι, το οποίο θεωρώ ότι το έχει ο Δήμαρχος, να σώσουμε κάποιες επιχειρήσεις.

Ο Σταμάτης Κάρμαντζης αυτό το καταλαβαίνει απόλυτα. Έζησε σαν έφηβος την Προκυμαία με απλωμένα τα τραπεζοκαθίσματα και το ρεύμα προ του κύματος ως χώρο περιπάτου.

Και το έζησε όχι ως… καθήμενος, μην κάνει αυτό στους νεότερους εντύπωση, πολλοί δεν είχαμε το βαλάντιο για ένα καφέ ή ένα γλυκό στα δυσεύρετα έτσι κι’ αλλιώς τραπεζάκια της Προκυμαίας, το έζησε όμως ως… περιπατητής, όπως πολλοί πατεράδες μας το έζησαν και ως γκαρσονάκια, γιατί βλέπετε υπάρχει και αυτή η πλευρά της ζωής.

Αυτή την καταλαβαίνει πολύ καλά, την νοιώθει ο Σταμάτης Κάρμαντζης και εκεί θέλω να επικεντρωθώ. Μπορεί όσοι λέμε να κλείσει η Προκυμαία, να έχουμε λάθος. Αν όμως δεν έχουμε, τότε θα κρατήσουμε ζωντανές πάνω από 50 επιχειρήσεις, που απασχολούν πάνω από 200 ανθρώπους.

Νομίζω ότι αξίζει να δοκιμάσουμε, δεν θα χαθεί ο κόσμος, θα δοκιμάσουμε, θα μάθουμε και τον Περιφερειακό, θα έχουμε πολλαπλά οφέλη, επιμένω.

 

Υ.Γ. Στη φωτογραφία είναι η Προκυμαία των Χανίων. Ουδέν σχόλιον.

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Σάβ, 30/05/2020 - 19:04

Nα ξεκινήσουμε με μια παραδοχή. Κανένας μας δεν θέλει ξαφνικά να αρχίσει μια μπόρα και να μας κάνει μούσκεμα. Αν όμως γίνει αυτό, μετά το αρχικό σόκ, πρώτα θα τρέξουμε κάπου να προφυλαχτούμε, μετά να προετοιμαστούμε μην μας ξανάρθει μπόρα και στην επόμενη φάση θα σκεφτούμε μήπως τελικά το νερό το εκμεταλλευτούμε, είτε μαζεύοντας το σε φουντάνες, είτε ποτίζοντας.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με το προσφυγικό, που στη συνέχεια έγινε και μεταναστευτικό.

Ξέρω, υπάρχουν και αυτοί που καταριούνται τον ουρανό, τον μουτζώνουν κι’ όλας, δεν θα ήθελαν δηλαδή αυτή την μπόρα στο σπιτικό τους, αλλά όσα ξιόρκια κι’ αν κάνουν δεν θα αποφύγουν να γίνουν μούσκεμα.

Ας φύγουμε όμως από το παράδειγμα να πάμε στην πραγματικότητα.

Χιλιάδες άνθρωποι εισήλθαν παράνομα στην χώρα μας, που δεν φύλαγε τα σύνορα της, γιατί απ’ ότι απεδείχθη φυλάσσονται και παραφυλάσσονται. Η Ελλάδα, εφαρμόζοντας τις Διεθνείς Συνθήκες που και η ίδια ψήφισε, τους παρείχε φιλοξενία, με την υποχρέωση να εξετάσει το αίτημα τους για παροχή ασύλου ή όχι. Ας μην μπούμε τώρα σε λεπτομέρειες, δεν θα ωφελήσει, αυτό έγινε.

Μέχρι στιγμής λοιπόν σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία 11.000 άνθρωποι είναι πλέον εφοδιασμένοι με το χαρτί του ασύλου, που σημαίνει απλά ότι έχουν τα ίδια δικαιώματα με αυτά του κάθε Έλληνα και κατ’ επέκτασιν Ευρωπαίου πολίτη, συνεπώς παύει η φιλοξενία τους. Ουδείς Ευρωπαίος πολίτης φιλοξενείται και τον… ταϊζουν, άρα είναι ελεύθεροι προς αναζήτηση εργασίας.

Το τι θα γίνει από και πέρα το φοβούνται όλοι. Η Ελλάδα με μόνη εξαίρεση την πανδημία, συμπεριφέρεται με την λογική «βλέποντας και κάνοντας».

Πέντε χρόνια και βάλε, δεν μάθαμε μια λέξη ελληνικά σε αυτούς τους ανθρώπους και τα παιδιά τους, που πολλοί σήμερα είναι έφηβοι, άντε να μιλούν το πολύ μερικές… Αγγλικές λέξεις, που τους έμαθαν οι ΜΚΟ!

Τι θα γίνει; Αυτοί που ξέρουν πιο πολλά από μας λένε πως οι δρόμοι είναι τρείς.

Ή παίρνουν άσυλο και αρνούνται να φύγουν από τα ΚΥΤ, στην περίπτωση μας ΒΙΑΛ, γιατί δεν έχουν που να πάνε. Εμείς κάνουμε τα κορόϊδα και τους κρατάμε άρα φουντώνουμε ένα πρόβλημα μέχρι να εκραγεί και όποιον πάρει ο χάρος.

Τους διώχνουμε από τα ΚΥΤ ευχόμενοι καλή τύχη και αυτοί μαζεύονται στην Αθήνα να εγκαινιάσουν τους πεζόδρομους του Κ. Μπακογιάννη ή να δροσίζονται στο νέο συντριβάνι Ομονοίας.

Η χώρα μας επεξεργάζεται πρόγραμμα απορρόφησης τους στην παραγωγή.

Επειδή το τρίτο είναι το δυσκολότερο και το υγιές θα πρότεινα να προηγηθούμε. Απευθύνομαι λοιπόν  σε ένα οργανωμένο τοπικό παραγωγικό κομμάτι, τους μαστιχοπαραγωγούς και την προοδευτική Διοίκηση της ΕΜΧ και τον πολύ καλό Πρόεδρο της Γ. Τούμπο.

Με δεδομένο ότι βλέπουν πιο μπροστά από όλους μας, αντιλαμβάνονται ότι με την έκρηξη της μαστίχας στον χώρο του φαρμάκου, θα πρέπει την επόμενη εικοσαετία να φυτευτούν στα Νοτιόχωρα και οι… γλάστρες.

Ποιοί θα το κάνουν αυτό; Οι γέροντες θα έχουν φύγει, οι μεσήλικες είναι συνταξιούχοι… δημόσιοι υπάλληλοι και οι νέοι αγρότες βίας συμπληρώνουν… εντεκάδα. Οι Αλβανοί είναι πλέον επιστάτες των Πακιστανών, που χρησιμοποιούν για… εργάτες «σκαστούς» της ΒΙΑΛ.

Πολλοί θα επιθυμούσαν να είναι αλλιώς τα πράγματα, αλλά είναι όπως το αρχικό παράδειγμα της… μπόρας. Όσο και να τα ωραιοποιούμε έτσι περίπου έχουν και αύριο θα γίνουν χειρότερα.

Η πρόταση μου είναι απλή και στηρίζεται στην κοινή λογική. Η ΕΜΧ δεν είναι όπως η χώρα, δεν είναι δηλαδή μπάχαλο. Μπορεί να προβλέψει τι ανασχινώσεις πρέπει να γίνουν, πόσους εργάτες γής χρειάζεται, σε πιά χωριά, πόσοι απ’ αυτούς να είναι πολύτεκνοι (ας μην το αναλύσουμε, αν δεν υπήρχαν οι Αλβανοί θα ήταν κλειστά σήμερα τα Σχολεία μετά τον… Βροντάδο και μετά την… Καλλιμασιά) να καταγραφούν τα καταλύματα, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν, και να αναζητήσει η ΕΜΧ ανθρώπους που να θέλουν να εργαστούν από την ΒΙΑΛ στα μαστιχόδενδρα του νησιού μας.

Η ΒΙΑΛ κάποτε θα κλείσει, η μαστίχα θα μείνει. Αν η Χίος άκουγε τον Κοτσακά, που πριν 30 χρόνια ήθελε να μεταφέρει Έλληνες του Πόντου (τότε η αθάνατη βλακεία τους έλεγε Ρωσοπόντιους) στα Βορειόχωρα σήμερα δεν θα μιλάγαμε για το… κοιμητήριο της αγόνου Αμανής. Αν χάσουμε τώρα την ευκαιρία του εργατικού δυναμικού της ΒΙΑΛ, οι μαστιχοπαραγωγοί του αύριο θα εισάγουν ξένο εργατικό δυναμικό, όπως κάνουν και στην Ηλεία με τις φράουλες που τρώμε και στην Κρήτη και αλλού με τις ελιές που έχουμε στο τραπέζι μας.

 

Υ.Γ. Παρασκευή μεσημέρι στο λιμάνι. Οι εργάτες πάνω από τους μπαβέδες σαν τα μαμούνια. Άλλος τρίβει, άλλος πλένει, άλλος ρίχνει λάσπη. Απέναντι κάθεται σε καφετέρια αραχτός, αφράτος φασεμπουκέλληνας με τη φραπεδιά μπροστά του. Καθώς περνάω με το ποδήλατο, μου φωνάζει.

«Ντζούμα, αυτά να γράφεις ρε, ούτε ένας έλληνας δεν δουλεύει στο έργο»