Χίος, Τρίτη 20 Αυγούστου

Οι 7 νεκροί στην Χαλκιδική και οι 6 νεκροί της Χίου

Γιάννης Τζούμας
Πέμ, 11/07/2019 - 16:44

Πως τα συσχετίζω;

Γιατί όχι, νεκροί οι μεν, νεκροί και οι δε, άνθρωποι οι μεν, άνθρωποι οι δε, θλιμμένες οικογένειες, ρημαγμένα σπίτια, ορφάνια και οδυρμός, ανεξίτηλα αρνητικά σημάδια ζωής.

Βεβαίως υπάρχουν δύο διαφορές. Στην μεν Χαλκιδική οι νεκροί είναι 7 στην δε Χίο 6.

Υπάρχει και η δεύτερη διαφορά. Την Χαλκιδική την χτύπησε μπουρίνι, ακραίο καιρικό φαινόμενο, τυφώνας, την Χίο την χτυπάει μονίμως τυφώνας… στο μυαλό.

Και την χτυπάει μονίμως γιατί ενώ στην Χαλκιδική κανείς από τους 7 δεν ήθελε να πεθάνει στη Χίο πάμε γυρεύοντας.

Καταλάβατε βέβαια πως μιλάμε για τα τροχαία δυστυχήματα, όπου ναι καλά διαβάζετε, στο νησί μας τα θανατηφόρα από την αρχή του 2019 είναι 6 με πάνω από 10 τραυματίες.

Μιλάμε δηλαδή για πραγματικό πόλεμο χωρίς ακραία φαινόμενα εκτός αν είναι ακραίο αυτό που εύστοχα λέει ο Διοικητής της Τροχαίας Παντελής Καλανδρόπουλος, ότι στη Χίο οδηγούμε λες και ο ένας οδηγός έβαλε στόχο τον άλλο, κάτι σαν τα συγκρουόμενα αυτοκινητάκια του Λούνα – πάρκ.

Ας πούμε ειλικρινά και τι δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα;

Οι έλεγχοι είναι ασφυκτικοί, οι τροχονόμοι πανταχού παρόντες και αρκετά ελαστικοί αφού στόχο έχουν να πείσουν και όχι να τσεκουρώσουν. Αν έγραφαν όλα τα συμβάντα θα ξεπερνούσαμε τις 500 κλήσεις την ημέρα.

Στα Σχολεία γίνονται ειδικά μαθήματα, από Δασκάλους, καθηγητές αλλά και τροχονόμους.

Τι βγαίνει απ’ όλα αυτά;. Μα, το απόλυτο τίποτα. Σε ορισμένες περιπτώσεις θυμίζουμε εκείνες τις γάτες, που βάζουν το κεφάλι κάτω και γκαζώνουν καθέτως του δρόμου και όποιον πάρει χάρος, που αποκλείεται να πάρει το… αυτοκίνητο.

Δεν ξέρω τι θα γίνει ειλικρινά, λες και όλα πάνε στον βρόντο, αρχίζω να πιστεύω στον… καφέ και το κακό το ριζικό μας ή το τζούφιο περιεχόμενο της κεφαλής μας.

Τον… ελεύθερο χρόνο μου πάω στην Βιβλιοθήκη και διαβάζω τις παλιές εφημερίδες.

Αντέγραψα κάτι από τη «Νέα Χίο» του 1920 και σας το μεταφέρω στη γλώσσα ή μάλλον την γραφή της εποχής.

 «Η τρέλλα του τροχασμού των φορτηγών αμαξών ανάγκην φρονούμεν να τεθή υπό αυστηράν επιτήρησιν.

Είναι φοβερόν ότι γίνεται με τους κυρίους αυτούς καθώς και με κάποιους ρομαντικούς κουρσάρους οι οποίοι περνούν τους δρόμους για ιπποδρόμια.»

Στη συνέχεια ο αρθρογράφος καλούσε τον… Καλανδρόπουλο του 1920 βάλει μια τάξη ήτοι να τους ταράξει στα πρόστιμα.

Δεν ξέρουμε αν τους τάραξε τότε η Αστυνομία αλλά τώρα δεν κάνει τίποτα άλλο απ’ το να σφυρίζει και να γράφει.

 

Υ.Γ. Αν δεν κάνουν οι… καφετζούδες μας κάνουν και οι ψυχολόγοι. Κάποιος πρέπει να μας ψυχαναλύσει γιατί αυτοκτονούμε.

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Δευ, 19/08/2019 - 23:12

Σκόνη οι άνθρωποι και σκορπίζονται, ένα ατέλειωτο ανακάτεμα της τράπουλας, μια αέναη κίνηση όχι μόνο διαιώνισης του είδους, αλλά σκόρπισμα όπου γής.

Όταν με την βοήθεια της επιστήμης κάποιοι έψαξαν το DNA τους, έπαθαν πλάκα, γιατί δεν περίμεναν τελικά να είναι αυτό που προέκυψε.

Από την μια λοιπόν η πανσπερμία και από την άλλη η αναζήτηση της ρίζας.

Γιατί; Ας ρωτήσουμε τον Michel Marbot, που μάζεψε μόνο στην Γαλλία καμμιά εβδομηνταριά… Κανάρηδες και τους κουβάλησε στη Χίο;

Μέχρι την Γαλλία έφτασε η φύτρα του Μπουρλοτιέρη, αφήστε που με επικεφαλής έναν αείμνηστο Φον στην Γερμανία, υπάρχουν και εκεί ρίζες και αυτό δεν αφορά μόνο τους διάσημους και  τους ήρωες, αφορά τον κάθε απλό άνθρωπο και ειδικά εμάς με τις ναυτικές ρίζες, που όσοι να ναι εκτός των νόμιμων αγρών  όλο και κάτι σπείραμε στα… παρτέρια.

Όμως το ερώτημα δεν είναι αυτό, η ιστορία των λαών και των ανθρώπων είναι ιστορία μετακινήσεων, το καίριο ερώτημα είναι αυτό που μπορεί να μην μπορεί να απαντήσει ούτε ο Michel Marbot, ούτε οι εβδομήκοντα Γάλλοι, που προφανώς δεν ήρθαν μόνο για διακοπές ή σε τελική ανάλυση μπορούσαν να πάνε αλλού.

Είναι στο ερώτημα που δεν μπορούν να απαντήσουν οι απόγονοι των Μικρασιατών τέταρτης και πέμπτης πιά γενιάς, που σημαίνει μηδενική μνήμη, αλλά και δεν σημαίνει τίποτα ή μάλλον σημαίνει κάτι βαθύτερο, και το αισθάνονται όσοι πάνε απέναντι, ακόμα και για αγορά… σωβράκων, αυτό που δεν μπόρεσαν να ξεριζώσουν οι Παγκοσμιοποιήσεις και των δύο πολιτικών συστημάτων, τότε που υπήρχε η… διπλή πολυτέλεια.

Την πατρίδα, την ανάγκη της ρίζας, αυτό που δεν εξηγείται ακόμα και με την λογική.

Έκοβαν τις φλέβες τους οι εφευρέτες του διαδικτύου ότι ο παγκόσμιος ιστός θα δώσει την χαριστική βολή στις πατρίδες και τις ταυτότητες και ηττήθηκαν κατά κράτος αφού συνέβη ακριβώς το αντίθετο, όχι μόνο σε επίπεδο πατρίδας αλλά και σε επίπεδο… χωριού.

Εκεί λοιπόν ας αναζητήσουμε το ερώτημα για το τι ακριβώς έφερε τους Κανάρηδες όχι μόνο στη Χίο αλλά και τα Ψαρά και πάνω σ’ αυτό ας οικοδομήσουμε τέτοιες δημόσιες σχέσεις, που αντί να μας ψάχνουν αυτοί, γιατί αυτό έγινε στην περίπτωση των Γάλλων Κανάρηδων να τους ψάχνουμε και να τους προσκαλούμε εμείς.

 

Υ.Γ. Άσχετο, αλλά μετά την έλλειψη αναισθησιολόγου στην… Σαντορίνη, αφήνουμε κατά μέρος το ένα ασθενοφόρο και της Σάμου και το τι διακυβεύεται στον υπ. αριθμόν ένα προορισμό της τουριστικής μας βιομηχανίας, είναι φανερό ότι αν η Κυβέρνηση δεν λύσει τέτοιες λεπτομέρειες θα την φάει γρήγορα το μαύρο φίδι.