Χίος, Τετάρτη 15 Ιουλίου

Οι 7 νεκροί στην Χαλκιδική και οι 6 νεκροί της Χίου

Γιάννης Τζούμας
Πέμ, 11/07/2019 - 16:44

Πως τα συσχετίζω;

Γιατί όχι, νεκροί οι μεν, νεκροί και οι δε, άνθρωποι οι μεν, άνθρωποι οι δε, θλιμμένες οικογένειες, ρημαγμένα σπίτια, ορφάνια και οδυρμός, ανεξίτηλα αρνητικά σημάδια ζωής.

Βεβαίως υπάρχουν δύο διαφορές. Στην μεν Χαλκιδική οι νεκροί είναι 7 στην δε Χίο 6.

Υπάρχει και η δεύτερη διαφορά. Την Χαλκιδική την χτύπησε μπουρίνι, ακραίο καιρικό φαινόμενο, τυφώνας, την Χίο την χτυπάει μονίμως τυφώνας… στο μυαλό.

Και την χτυπάει μονίμως γιατί ενώ στην Χαλκιδική κανείς από τους 7 δεν ήθελε να πεθάνει στη Χίο πάμε γυρεύοντας.

Καταλάβατε βέβαια πως μιλάμε για τα τροχαία δυστυχήματα, όπου ναι καλά διαβάζετε, στο νησί μας τα θανατηφόρα από την αρχή του 2019 είναι 6 με πάνω από 10 τραυματίες.

Μιλάμε δηλαδή για πραγματικό πόλεμο χωρίς ακραία φαινόμενα εκτός αν είναι ακραίο αυτό που εύστοχα λέει ο Διοικητής της Τροχαίας Παντελής Καλανδρόπουλος, ότι στη Χίο οδηγούμε λες και ο ένας οδηγός έβαλε στόχο τον άλλο, κάτι σαν τα συγκρουόμενα αυτοκινητάκια του Λούνα – πάρκ.

Ας πούμε ειλικρινά και τι δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα;

Οι έλεγχοι είναι ασφυκτικοί, οι τροχονόμοι πανταχού παρόντες και αρκετά ελαστικοί αφού στόχο έχουν να πείσουν και όχι να τσεκουρώσουν. Αν έγραφαν όλα τα συμβάντα θα ξεπερνούσαμε τις 500 κλήσεις την ημέρα.

Στα Σχολεία γίνονται ειδικά μαθήματα, από Δασκάλους, καθηγητές αλλά και τροχονόμους.

Τι βγαίνει απ’ όλα αυτά;. Μα, το απόλυτο τίποτα. Σε ορισμένες περιπτώσεις θυμίζουμε εκείνες τις γάτες, που βάζουν το κεφάλι κάτω και γκαζώνουν καθέτως του δρόμου και όποιον πάρει χάρος, που αποκλείεται να πάρει το… αυτοκίνητο.

Δεν ξέρω τι θα γίνει ειλικρινά, λες και όλα πάνε στον βρόντο, αρχίζω να πιστεύω στον… καφέ και το κακό το ριζικό μας ή το τζούφιο περιεχόμενο της κεφαλής μας.

Τον… ελεύθερο χρόνο μου πάω στην Βιβλιοθήκη και διαβάζω τις παλιές εφημερίδες.

Αντέγραψα κάτι από τη «Νέα Χίο» του 1920 και σας το μεταφέρω στη γλώσσα ή μάλλον την γραφή της εποχής.

 «Η τρέλλα του τροχασμού των φορτηγών αμαξών ανάγκην φρονούμεν να τεθή υπό αυστηράν επιτήρησιν.

Είναι φοβερόν ότι γίνεται με τους κυρίους αυτούς καθώς και με κάποιους ρομαντικούς κουρσάρους οι οποίοι περνούν τους δρόμους για ιπποδρόμια.»

Στη συνέχεια ο αρθρογράφος καλούσε τον… Καλανδρόπουλο του 1920 βάλει μια τάξη ήτοι να τους ταράξει στα πρόστιμα.

Δεν ξέρουμε αν τους τάραξε τότε η Αστυνομία αλλά τώρα δεν κάνει τίποτα άλλο απ’ το να σφυρίζει και να γράφει.

 

Υ.Γ. Αν δεν κάνουν οι… καφετζούδες μας κάνουν και οι ψυχολόγοι. Κάποιος πρέπει να μας ψυχαναλύσει γιατί αυτοκτονούμε.

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Τρί, 14/07/2020 - 17:19

Έχουμε συνειδητοποιήσει τι κοινό έχουμε με τους κατοίκους της υπό την έρημο Σαχάρα Αφρικής;

Το γεγονός ότι γεννιόμαστε με ένα… παγούρι κρεμασμένο στο λαιμό.

Έχουμε υπολογίσει πόσο στοιχίζει στον πενιχρό μας προϋπολογισμό το πόσιμο νερό, είτε αυτό αφορά εμφιαλωμένα ή την βενζίνη, τον χρόνο και το κουβάλημα από πηγές;

Έχουμε υπολογίσει τι σημαίνει ετησίως σε κάθε νοικοκυριό η φθορά υλικών, είτε αφορά σωληνώσεις που… πετρώνουν, είτε αφορά πλυντήρια και άλλα, που πάνε για πέταμα;

Την αφαίρεση πέτρας από τα νεφρά ή την χολή κ.λ.π. που κάνει ο ένας Χιώτης στους δύο την υπολογίσαμε;

Τέλος, έχει κανείς υπολογίσει την προστιθέμενη αξία ενός τόπου, προς τα κάτω όμως, όταν η προς επίσκεψη ή προς επένδυση περιοχή χαρακτηρίζεται ως «κόκκινη» από νερό;

Ε, αφού τα σκεφτούμε αυτά ας έρθουμε και στην διαπίστωση του Προέδρου της ΔΕΥΑΧ ότι πρέπει να κάνουμε οικονομία, διότι Ιούλιο μήνα καταναλώνουμε ποσότητες Αυγούστου.

Και εντάξει, να κόψουμε εμείς το νερό… λάτρας, να προσπαθεί και η ΔΕΥΑΧ, γιατί κανείς δεν είναι αδιάφορος, Διοίκηση και εργαζόμενοι, αλλά τι θα γίνει με τις δεκάδες μικρές πληγές, που βρίσκονται γύρω μας και το άθροισμα τους ίσως μας κάνει το νούμερο, που ψάχνει ο Βασίλης Μυριαγκός;

Ακολουθήστε τα βήματα μας στην οδό Καλαμπόκα 50. Εκεί βρίσκεται μια Πολυκατοικία, που οι περίοικοι, που μας κάλεσαν, απελπίστηκαν να ειδοποιούν την ΔΕΥΑΧ αλλά ματαίως.

Η διαρροή, που γίνεται μπροστά τους κρατάει… χρόνια.

Πράγματι, όποτε δίνει νερό το δίκτυο, τα κανάλια της Πολυκατοικίας τρέχουν ποταμός, στην πάροδο και από εκεί σε σχάρα ομβρίων της Καλαμπόκα. Είναι σε τόσο χρόνιο το πρόβλημα, που η διαρροή, έχει... σημαδέψει πιά το δρόμο!

Ανεβήκαμε στην ταράτσα. Εκεί ας μην το αναλύσουμε τώρα, υπάρχει μια διαρροή στο κεντρικό πλαστικό μαύρο ντεπόζιτο της, που σε τελική ανάλυση δεν την πληρώνουν οι ένοικοι, αλλιώς θα έτρεχαν και δεν θα έφταναν, αλλά όλοι οι υπόλοιποι δημότες.

Αν όντως οι περίοικοι λένε αλήθεια και γιατί να μην συμβαίνει αυτό, προφανώς κάπου το γράφει αυτό η ΔΕΥΑΧ κάπου την… γράφουν και οι αποδέκτες.

Και όμως η μέθοδος είναι απλή και… ελληνική. Ανεβαίνει στην ταράτσα η ΔΕΥΑΧ , βλέπει αυτό που είδαμε και εμείς και βάζει το νερό της διαρροής να το πληρώνουν οι ένοικοι ή οι ιδιοκτήτες.

Πάμε στοίχημα ότι το ντεπόζιτο θα αλλαχθεί στην εβδομάδα;

Κοντολογίς για να μην μακρηγορούμε, τέτοια παραδείγματα όπως της Καλαμπόκα υπάρχουν δεκάδες. Αν δεν τα κυνηγήσει η ΔΕΥΑΧ ένα προς ένα, οικονομία στο νερό δεν θα δούμε, αλλά και οι δημότες θα πάρουν το σωστό μήνυμα. Λύνουμε το πρόβλημα με την επισήμανση, όποιος σπαταλά νερό πληρώνει.

 

Υ.Γ. Μπράβο στον Περιφερειάρχη, που κατάλαβε ότι σε… αντίποινα της Αγιάς Σοφιάς, πρέπει να σταματήσουν τα έργα στο Βελιδέ Τζαμί της Μυτιλήνης! Τα ίδια ακριβώς είπε και ο Τσαβούσογλου. Γιατί μιλάει η Ελλάδα είπε. Ξεχνάει ότι είναι η μοναδική πρωτεύουσα της Ευρώπης χωρίς Τζαμί; Αλλά γιατί κουράζεται ο Τούρκος ΥΠΕΞ; Εμείς τσιμπάμε και χωρίς δόλωμα.