Χίος, Πέμπτη 2 Ιουλίου

Οι… άθλιοι της ΒΙΑΛ

Γιάννης Τζούμας
Δείτε το Βίντεο
Δευ, 06/01/2020 - 21:11

Ξέρω, δεν τους κάλεσε κανείς εδώ. Ξέρω, να πάνε από εκεί που ήρθαν. Ξέρω, είναι αλλόθρησκοι και θα μας αλλοιώσουν εθνολογικά.

Ξέρω ότι υπάρχουν κι’ αυτές οι φωνές και είναι πολλές, αλλά θα ήθελα να ήταν μαζί μου σήμερα.

Την ώρα που έβγαζα αυτή την φωτογραφία, ήξερα ότι είχα κάτι κοινό με αυτούς τους ανθρώπους. Ήμουν εκεί συνειδητά και εγώ και αυτοί. Εγώ για τις ανάγκες του ρεπορτάζ εκείνοι για τις ανάγκες της ζωής.

Μόνο που εγώ πατούσα με τα παπούτσια μέχρι τον αστράγαλο στη λάσπη, που μάλλον είχε κάτι… βαρύ, σαν από κάτουρο, και αυτοί ήταν γύρω από έναν τενεκέ με ξύλα για να ζεσταθούν, σε μια παράγκα περίπου στο μέγεθος μικρής… τουαλέτας.

Όταν σήκωσα την μηχανή, μου έγνεψαν να μην φωτογραφήσω και το σεβάστηκα, αλλά κατάλαβα ότι ήθελαν απλά να φωτογραφηθούν… όλοι.

Και ξαφνικά βγαίνει από την παράγκα ένα παιδί, και μετά και άλλο, και μετά και άλλο…και μετά και τέταρτο!

Υπέθεσα ότι τελειώσαμε, όπως σωστά υπέθεσα ότι υπήρχε μέσα και άλλος, στον οποίο απαγορεύεται η φωτογράφηση. Η… μάνα.

Εδώ σταμάτησαν τα κοινά μεταξύ μας. Εγώ θα επέστρεφα να κάνω… απολύμανση στα ζεστά μου και μπροστά στον υπολογιστή, που γράφω τώρα, και αυτοί θα στριμώχνονταν στην παράγκα τους, με το κρύο να πιρουνιάζει τα κόκκαλα και το νερό να πέφτει καταρράκτης.

Και έτσι γράφοντας, και εγώ και οι έχοντες την γνώμη, που περιγράφω προλογικά, και οι κάτοικοι μιας από τις παράγκες της ΒΙΑΛ, σκέφθηκα ότι έχουμε κάτι κοινό, που να πάρει και να σηκώσει.

Είμαστε άνθρωποι και μάλιστα για τους θρησκευόμενους, μας έκανε και ο ίδιος Θεός και είμαστε και… αδέλφια, Θεέ μου συγχώρεσε μου, αλλά αυτά δεν είναι δικά μου, μα του… αναρχικού υιού σου.

Και σκέφθηκα ότι επειδή εμείς είμαστε εκ των πραγμάτων, της ιστορίας, της γεωγραφίας και άλλων αλλότριων θεμάτων, μερικές δεκαετίες μπροστά από την νοοτροπία αυτών των ανθρώπων, χρειάστηκαν τα ΜΑΤ για να μπούν στην σειρά να πάρουν κουβέρτες, πως θα έπρεπε αφού τους αφήσαμε να μπούν σπίτι μας, αφού τους λέμε ότι θα εξετάσουμε το αίτημα τους για άσυλο, ότι τουλάχιστον θα τους είχαμε εξασφαλίσει, για όσο καιρό μείνουν εδώ, καλύτερες συνθήκες από… ζώα.

Έτσι θέλω να ξέρετε, όσοι δεν είμαστε μαζί σήμερα στην ΒΙΑΛ. Οι άνθρωποι αυτοί ζούν σαν ζώα.

Θεωρώ ότι δεν μας τιμά και επίσης θεωρώ ότι την ίδια γνώμη θα έχουν και οι πιο αρνητικοί σ’ αυτά που γράφω, αν φύγουν απ’ τα ζεστά τους και πεταχτούν να δούν αν εκεί που μένουν οι… άθλιοι της ΒΙΑΛ, θα έβαζαν έστω ένα αδέσποτο, γιατί τα σκυλιά μας σίγουρα ζούν κάτω από καλύτερες συνθήκες.

 

Υ.Γ. Στην ΒΙΑΛ διαπιστώνεις εκτός των άλλων την ηλιθιότητα του κράτους. Πως ας πούμε έχουν ΦΠΑ 17-24% !!!! και περιμένουν να μαζέψουν φόρους;

 Έτσι και στην ΒΙΑΛ έχουν τους ανθρώπους μέσα στις λάσπες και στους στεγασμένους χώρους είτε φιλοξενούν….  Γραφεία, είτε έχουν μια αποθήκη του Δήμου λέει, λες και η υπόλοιπη ΒΙΑΛ είναι του… Θανάση και την ανοίγουν μόνο όταν χαλάσει ο κόσμος. Κοντολογίς, μέχρι να δούν τι διάολο θα κάνουν, με το Αίπος, το 15, το 18, τον Αχλαδόκαμπο, την Νταμαροτούντα (δεν το κατάλαβα εγώ δεν μπορώ να φανταστώ περιοχές που δεν υπάρχουν;) θα μπορούσαν να μην έχουν τους ανθρώπους στο ψοφόκρυο και στη βροχή.

 

 

 

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Τετ, 01/07/2020 - 18:10

Θεωρητικό το ερώτημα ικανό όμως να μας ταρακουνήσει ότι δεν θα είμαστε πάντα… τυχεροί.

Γιατί σ’ αυτήν την πυρκαγιά στους Βαβύλους είμαστε.

Ας τα πάρουμε με τη σειρά. Εκδηλώθηκε στις 10.30 π.μ. μια ωραία ώρα για την ιδανική κινητοποίηση όλων, από τον κρατικό μηχανισμό μέχρι τους κατοίκους.

Για σκεφτείτε αντί για 10.30 το πρωϊ να εκδηλώνονταν 10.30 το βράδυ;

Αμέσως μετά εκδηλώθηκε με σχεδόν άπνοια.

Για να φανταστούμε την ίδια πυρκαγιά με 7-8 μποφόρ Βορείους ανέμους;

Συνεπώς, επειδή δεν θα είναι η μοναδική πυρκαγιά του καλοκαιριού, ας σημειώσουμε μερικά πράγματα και ας πάρει ο καθένας τις ευθύνες του.

Επίσημο πόρισμα για την αιτία της πυρκαγιάς των Βαβύλων δεν υπάρχει.

Ποιός όμως θα πείσει όχι τους κατοίκους της περιοχής, αλλά κάθε λογικό άνθρωπο ότι αυτή είναι άσχετη με το άπλωμα του ΚΥΤ της ΒΙΑΛ, που οι σκηνίτες όσο και αν φαίνεται παράξενο είναι πιό κοντά στους Βαβύλους παρά στο… Χαλκειός;

Άρα, δεν μπορούμε να συζητάμε με την παραμονή αυτού του υπερπληθυσμού. Στην Χίο έχουμε μηδενικές ροές εδώ και ένα δίμηνο. Εδώ το υπουργείο Μετανάστευσης παίρνει άριστα. Όμως τι βαθμό παίρνει για τον πληθυσμό που παραμένει;

Αν, αν λέμε συνεχιστεί η ίδια μηδενική ροή, μέχρι ας πούμε τον Δεκέμβριο του 2020 με πιά λογική η ΒΙΑΛ θα πρέπει να έχει 5000 ανθρώπους και όχι 1000;

Αμέσως μετά και εδώ φαίνεται ότι ο Δήμαρχος Χίου, όπως προκύπτει από δηλώσεις του, παίρνει την κατάσταση πάνω του, θα συζητάμε επ’ άπειρον για την αντιπυρική ζώνη της ΒΙΑΛ; Ότι αποφασίστηκε πρέπει να γίνει. Η περιοχή πρέπει να καθαριστεί και να… ξυριστεί. Οι δε έτσι κι’ αλλιώς θιγόμενοι κάτοικοι να αποζημιωθούν.

Όμως αν δούμε μόνο την ΒΙΑΛ, συγνώμη αλλά κάνουμε ότι και η… στρουθοκάμηλος.

Αλήθεια, ποιός θα στείλει το παιδί του σε κατασκήνωση στα Σκλαβιά, με αυτή την κατάσταση, που είδαμε εμείς σήμερα;

Ο κύριος Βουράκης θα δώσει άδεια πυροπροστασίας, επειδή πέριξ των κατασκηνώσεων θα υπάρχουν όχι τυπικά αλλά ουσιαστικά πυροσβεστικές φωλιές. Να σβήσουν τι;

Το δάσος των Σκλαβιών υπάρχει σήμερα μόνο από τύχη. Τα κλαδιά όχι ακουμπούν το ένα το άλλο στην άλλη άκρη του δρόμου, στην ουσία έχουν εξαφανίσει τους δρόμους.

Αν ω μη γένοιτο εκδηλωθεί πυρκαγιά εκεί με αέρα, η φωτιά σε 15’ λεπτά θα τα έχει κάνει όλα στάχτη από τους Βαβύλους μέχρι το Θολόποταμι.

Αν υπήρχε βέβαια οργανωμένο κράτος, θα βάζαμε τους φιλοξενούμενους στο ΚΥΤ έναντι τουλάχιστον της δωρεά τροφής τους να έχουν… γλύψει όχι μόνο τα Σκλαβιά αλλά και άλλους δασικούς πυρήνες.

Κάτι τέτοιο όμως δεν υπάρχει.

Άρα, άρα ας μην βαυκαλιζόμαστε και συγχαίρομε αλλήλους, γιατί τα καταφέραμε στην φωτιά των Βαβύλων.

Βεβαίως και δεν μηδενίζουμε τίποτα, βεβαίως και καταφέραμε όλοι μαζί, αλλά κυρίως είμαστε τυχεροί, αλλά αυτό δεν είναι δεδομένο και για την επόμενη πυρκαγιά, που καραδοκεί.

 

Υ.Γ: Δεν φοβερίζω κανέναν, δεν υποκαθιστώ κανέναν, λέω ευθαρσώς και υπογράφω την άποψη μου. Δεν θα έστελνα υπό αυτάς τας συνθήκας το παιδί μου σε κατασκήνωση στα Σκλαβιά.