Χίος, Σάββατο 4 Ιουλίου

Οι Χιώτες αιρετοί την εποχή του… κορωνοϊού

Γιάννης Τζούμας
Τρί, 12/05/2020 - 20:34

Μαζί του βέβαια δεν ξεμπερδέψαμε, αλλά πρέπει να ζήσουμε.

Αυτό, γιατί ακούσαμε και γλυτώσαμε τα δύσκολα, αλλά πάλι ακούγοντας πρέπει δειλά – δειλά να βγούμε απ’ το θολάμι μας, αλλιώς δεν θα μας βρεί ο κορωνοϊός, αλλά θα πάμε είτε από πείνα, είτε θα φορέσουμε… ζουρλομανδύα.

Επειδή όμως η ανθρώπινη φύση ξεχνάει εύκολα, ακόμα και τα πρόσφατα, ήθελα να γράψω κάτι, επειδή ακριβώς τα γραπτά μένουν και γιατί μπορεί να θεωρηθεί αυτό λεπτομέρεια ή… υποχρέωση.

Αυτό λοιπόν που καταθέτω και επειδή το έζησα και επειδή τους αιρετούς κατά πάγια τακτική τους «κατεβάζουμε από το γάδαρο» μη των δημοσιογράφων εξαιρουμένων, είναι ότι τις πρώτες ειδικά σκληρές μέρες του κορωνοϊού, όταν σταμάτησα μια στιγμή στην Πλατεία και μαγνητοσκόπησα το… γουργούρισμα των περιστεριών, αλλά και στη συνέχεια, δεν υπήρχε Χιώτης αιρετός που απουσίαζε από τη θέση του.

Θα μπορούσα να ξεκινήσω από τον Παντελή Μπουγδάνο, τον Σταμάτη Κάρμαντζη και να γράφω στη σειρά αλλά δεν έχει νόημα γιατί μπορεί να αδικήσω κάποιον άθελα μου.

Περιορίζομαι να γράψω λοιπόν απλά ότι άπαντες ήταν παρόντες.

Αυτό ούτε αυτονόητο πρέπει να θεωρείται, ούτε είναι τυχαίο ότι εξαιτίας αυτού του γεγονότος τα πάντα λειτούργησαν ρολόϊ.

Όχι, οι Χιώτες αιρετοί δεν είχαν άγνοια κινδύνου ή ήταν απείθαρχοι. Είτε το αισθάνθηκαν, είτε τους βγήκε, είτε οι ηγήτορες δημιούργησαν το κλίμα, σημασία έχει το αποτέλεσμα.

Ο μηχανισμός δεν μπορεί να αδρανήσει, όταν οι αιρετοί είναι στο πόστο τους.

Θέλω να καταθέσω λοιπόν ότι τα πολλά, αμέτρητα, σκληρά πρωϊνά, δεν είδα ούτε μια μέρα να απουσιάζει ΚΑΝΕΙΣ και δεν το γράφω για να τους πιστωθεί εκλογικά, άλλωστε μέχρι τις επόμενες εκλογές «ποιός ζεί και ποιος πεθαίνει» που λέει ο λόγος, το γράφω γιατί δεν πρέπει να λέγονται μόνο τα κακά αλλά και τα καλά.

Και το κυριότερο καλό του κορωνοϊού είναι ότι με τα πάντα παγωμένα και με γενικό εγκλεισμό ούτε άπλυτοι μείναμε, ούτε τα σκουπίδια μας έκαναν βόλτες στους δρόμους.

Όποιος θεωρεί όλα τα παραπάνω και δεκάδες ακόμα ως αυτονόητα κάνει λάθος.

 

Υ.Γ. Μου αρέσει ο όρος «βαριά βιομηχανία». Ακούω να το αναμασούν οι πάντες. Τώρα με τον κορωνοϊό θα πληγεί η «βαριά βιομηχανία της χώρας, ο τουρισμός». Από πότε και από πού και ως πού η παροχή υπηρεσιών είναι «βαριά βιομηχανία»;

Δυστυχώς στη χώρα που φτιάξαμε, εξαιρουμένης της ναυτιλίας, ούτε πρωτογενή παραγωγή δεν έχουμε όχι… βαριά βιομηχανία. Ωραίο ανέκδοτο.

 

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Παρ, 03/07/2020 - 18:13

 Επειδή έχουμε δυστυχώς ασθενή μνήμη, θα μπορούσαμε στην θέα αυτών των φωτογραφιών, που δείχνουν την σημερινή εικόνα της Παθολογικής του Νοσοκομείου, να είχαμε αυτή μιας σύγχρονης πτέρυγας.

Δεν είναι λοιπόν κακό να θυμηθούμε, ούτε να δεχόμαστε ως… φυσιολογικό το γεγονός των καθυστερήσεων, την εγκρίσεων, των μελετών και κόντρα μελετών, των δηλώσεων, κόλλησε, ξεκόλλησε η Παθολογική κ.λ.π.

 Σε λίγο λοιπόν, συμπληρώνονται πέντε χρόνια που οι διοικούντες του ΣΥΡΙΖΑ ανέστειλαν τις εργασίες επισκευής της Παθολογικής Κλινικής, που είχε δρομολογήσει η προηγούμενη διοίκηση με Διοικητή τον Γ. Επιτροπάκη και αποποιήθηκαν, αφενός μεν την δωρεά του Ιδρύματος Νιάρχου και αφ’ ετέρου την πώληση ενός προβληματικού οικοπέδου, αναξιοποίητου για δεκαετίες, υποβαθμισμένου και κυρίως, όλα αυτά τα χρόνια, απαξιωμένου ως προς την τιμή πώλησης του και αναφερόμαστε στο γνωστό «χωράφι» του Νοσοκομείου στο Κοντάρι, στο οποίο το LIDL ανανέωσε πρόσφατα το ενδιαφέρον του.

Θυμίζομε λοιπόν ότι, το ίδρυμα Νιάρχος, που όπως ενημέρωσε και ο Πρωθυπουργός προχώρησε σε δωρεά ύψους 15 εκατομμυρίων ευρώ, η οποία θα διατεθεί για τη δημιουργία μονάδων που θα στεγάσουν 174 σύγχρονες νέες κλίνες εντατικής θεραπείας, σε 15 δημόσια νοσοκομεία σε διάφορες περιοχές της χώρας, ξεκίνησε τότε στη Χίο με χρηματοδότηση 700.000€ με προοπτική συμπληρωματικής χορήγησης, εάν απαιτείτο, και τελικά μετά την απομάκρυνση της τότε διοίκησης και γενικά του κλίματος που επικρατούσε την εποχή εκείνη, περιορίστηκε στα 350.000€ και υποσχέθηκε ότι, εάν το έργο προχωρούσε, θα μας έδινε συμπληρωματικά και τα υπόλοιπα χρήματα.

 Το δε περίφημο οικόπεδο, η αξία του οποίου δεν άγγιζε καλά καλά τα 100.000€ με βάση την εκτίμηση ορκωτών εκτιμητών, το τότε Διοικητικό Συμβούλιο του Νοσοκομείου είχε συμφωνήσει στην πώληση του προς 440.000€ αλλά οι ιδεοληπτικοί του Σύριζα δεν ήθελαν η… λαϊκή περιουσία να… ξεπουληθεί στο μεγάλο κεφάλαιο!

Αντί λοιπόν, το έργο να έχει τελειώσει μέχρι το τέλος του 2015 και να έχει παραδοθεί στην κοινωνία της Χίου, πέντε χρόνια μετά την προκήρυξη του, αυτό έχει πάρει τον συνήθη δρόμο που παίρνουν όλα τα δημόσια έργα, τα οποία με συμπληρωματικές συνεχώς συμβάσεις, όχι μόνο διπλασιάζουν το κόστος, αλλά καθυστερούν και την ολοκλήρωση του.

 Και ερχόμαστε τώρα στο ζητούμενο της μνήμης;

 Πού είναι κρυμμένοι τώρα όλοι αυτοί, που η ανικανότητα τους, η ευθυνοφοβία τους, η αβουλία τους, καλυπτόμενοι από την δήθεν ιδεολογική… καθαρότητα τους, μπλοκάρισε ένα τόσο σημαντικό έργο καταδικάζοντας μία κοινωνία να υποφέρει;

Πόσοι άνθρωποι, αλήθεια, σε αυτά τα χρόνια και σε αυτά που θα ακολουθήσουν θα μπορούσαν να είχαν βιώσει μία αξιοπρεπή φροντίδα και νοσηλεία;

Πόσα θα μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει εν όψει κορωνοϊού, που φυσικά βρίσκεται ακόμα εδώ και δεν εξαφανίστηκε λόγω… ζέστης;              

Στο μεταξύ πόσοι άνθρωποι έχουν εξευτελιστεί νοσηλευόμενοι σαν «τσιγγάνοι» στους διαδρόμους του Νοσοκομείου και όλα αυτά γιατί;

Για να μην δεχτούμε την δωρεάν Νιάρχου και να μην χρυσοπληρωθούμε για ένα άχρηστο χωράφι, αλλά να κρατήσουμε ψηλά την σημαία της πολιτικής μας βλακείας.

Συγνώμη που τα θυμήθηκα όλα αυτά, αλλά καλά είναι να μην νομίζουν μερικοί ότι έχουμε όλοι ομαδικά μνήμη χρυσόψαρου.

 

Υ.Γ: O Σύνδεσμος ενοικιαζομένων δωματίων, καταλυμάτων, αντισκήνων, σπηλαίων και... νταμίων, Καρφά, Αγίας Ερμιόνης, Μέγα Λιμνιώνα, Θυμιανών και περιχώρων, δεν θα εκδόσει ανακοίνωση καταγγελία και δεν θα προβεί σε συλλογή υπογραφών, γιατί Ξενοδοχείο Καραντίνας στο νησί μας θα είναι κεντρικό Ξενοδοχείο του Καρφά;