Χίος, Σάββατο 6 Ιουνίου

Όταν οι γονείς δεν μένουν με δεμένα τα χέρια

Γιάννης Τζούμας
Δείτε τις Φωτογραφίες
Κυρ, 13/10/2019 - 18:52

 

Έχουμε πολλές φορές αναφερθεί στην προσωπική ευθύνη και την εθελοντική εργασία.

Το «Να λες εγώ θα σώσω το κόσμο. Αν δεν σωθεί, εγώ φταίω» που είπε ο Νίκος Καζαντζάκης, δυστυχώς δυσκολευόμαστε να το κάνουμε πράξη.

Το αποτέλεσμα το βλέπουμε γύρω μας. Τα σπίτια εσωτερικά λάμπουν, αλλά περιμένουμε από τον Δήμο να καθαρίσει τα αγριόχορτα έξω από την αυλή μας. Αν μαζευτούν οι κάτοικοι ενός δρόμου μια Κυριακή, οργανωμένα και για ένα πρωϊ, ο δρόμος τους θα αλλάξει όψη και μετά η γειτονιά.

Αυτή τη στιγμή υπάρχει ένας ολόκληρος στρατός υπαλλήλων του Δήμου, που συντονισμένος σωστά αλλάζει την εικόνα της πόλης, αλλά δεν φτάνει. Πρώτον, επειδή δεν φτάνουν οι άνθρωποι αυτοί έτσι κι’ αλλιώς και δεύτερον κανείς δεν μας εγγυάται, ότι το πρόγραμμα στην ουσία απασχόλησης χιλιάδων ανέργων, θα συνεχιστεί.

Σίγουρα αυτό που ζητείται δεν είναι εύκολο, αλλιώς θα είχε γίνει, δεν πηγάζει δε από μέσα μας, όπως για παράδειγμα γίνεται στις Εκκλησιές, που αστράφτουν από εθελοντική συμμετοχή, κυρίως γυναικών και κυρίως στα χωρά μας.

Να όμως που αυτή η νοοτροπία δέχεται θετικά… χτυπήματα, κάτι που έγινε σήμερα το πρωί από τους γονείς του 1ου Νηπιαγωγείου Αγίου Μηνά.

Σίγουρα υπήρχε αρχηγός, χωρίς αυτόν, και αυτός σίγουρα ζητείται, δεν γίνεται τίποτα. Αν εμπνεύσει θα υπάρχει και συμμετοχή, κάτι που είδαμε στο εν λόγω Νηπιαγωγείο και πρώτοι μάρτυρες μας οι φωτογραφίες.

Οργανώθηκε η καθαριότητα, σχεδιάστηκε, συμμετείχαν οι εκπαιδευτικοί, συμμετείχαν οι γονείς, συμμετείχαν και τα παιδιά, συμμετείχαν όλοι, με ένα εκπληκτικό αποτέλεσμα, ο χώρος άλλαξε, μεταμορφώθηκε, πήρε χρώμα, έγινε χαρούμενος.

Οι ίδιοι γονείς έδωσαν κι’ άλλο ραντεβού να συνεχίσουν, αλλά η πρωτοβουλία τους ας αποτελέσει παράδειγμα μίμησης.

Μην τα περιμένουμε όλα έτοιμα από τον Δήμο, αλλά ελάτε και στη θέση του Δημάρχου όταν τον επισκεφθεί μια ομάδα γειτονιάς και του πεί: Εμείς την Κυριακή από το πρωί μέχρι το μεσημέρι θα κάνουμε την περιοχήμας μας έτσι, μας βοηθάς με ένα συνεργείο; Ή αυτές τις δουλειές, προκαταρκτικά, που χρειάζονται ας πούμε μηχανήματα, μας τις κάνετε εσείς και εμείς αναλαμβάνουμε τα υπόλοιπα; Ας σηκώσει ένας το χέρι του ότι ο Σταμάτης Κάρμαντζης θα… αρνηθεί.

Άντε λοιπόν, η αρχή έγινε, ας ακολουθήσει η συνέχεια. Αλλά και ο Δήμος ας βάλει τα πράγματα και σ’ αυτή τη βάση, με μια εκστρατεία του τύπου «Βάλε και εσύ το χέρι σου».

Στο χέρι μας είναι να κάνουμε την πόλη μας και τις γειτονιές ότι και εσωτερικά τα σπίτι μας, να λάμπουν, γιατί εν τέλει όλοι στο μεγάλο αυτό σπίτι ζούμε.

 

Υ.Γ. Μπράβο στον Κ. Μουτζούρη για την ευαισθησία, στο θέμα του λεωφορείου των ΑμΕΑ.

Ενδιαφέρον αλλά και μετρημένες κουβέντες. Θα ενημερωθεί μας είπε ο Παντελής Βρουλής, αρμόδιος Αντιπεριφερειάρχης Υγείας, θα μας κάνει μια εισήγηση και θα βοηθήσουμε καλά. Οι λεπτομέρειες πλέον στα χέρια των υπερήφανων «Ιώνων».

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Τετ, 03/06/2020 - 17:39

Οι παλαιότεροι θα θυμούνται το… ολόσπιτο του συγχωρεμένου του Ανδρέα Παπανδρέου χαρακτηρισμός του επίσης αείμνηστου Ευάγγελου Γιαννόπουλου, για την βίλα της… Μιμής του Ανδρέα, γνωστού σκανδάλου της εποχής.

Κατά το ίδιο τρόπο δίνουμε και εμείς αυτόν τον χαρακτηρισμό, ακούγοντας και θαυμάζοντας κάθε φορά τα έργα που εξαγγέλλονται, πολλά από τα οποία, για να μην τα μηδενίζουμε όλα αλλάζουν την ζωή μας προς το καλύτερο.

Και επειδή βρισκόμαστε πάλι μπροστά σε εξαγγελίες και σχεδιασμούς, θέλω να βάλω τους ταγούς του τόπου στη σκέψη του πολύπαθου δρόμου της Ράμνης, ζητώντας κάτι όντως… υπερδιαστημικό.

Ένα πεζοδρόμιο βρε παιδιά;

Ο δρόμος είναι χαρακτηρισμένος ως Επαρχιακός, συνεπώς μάλλον η Περιφερειακή Ενότητα, θα πρέπει να το φροντίσει, αλλά έτσι κι’ αλλιώς αποτελεί έναν κεντρικό δρόμο της πόλης, οπότε Περιφέρεια και Δήμος θα πρέπει να συνεργαστούν, κάτι που θεωρείται αυτονόητο.

Επειδή όμως από αυτό ακριβώς πάσχουμε ως τόπος, ας πιαστούμε ακριβώς από το… αυτονόητο.

Αυτονόητο δεν είναι ο δρόμος ο οποίος οδηγεί ένθεν και ένθεν σε τρία Δημοτικά Σχολεία, ένα Γυμνάσιο, τα γραφεία και τα ιατρεία του ΕΦΚΑ, ένα νεκροταφείο, μια ενεργή Εκκλησία, και συνδέει με το κέντρο, τρείς τουλάχιστον πολυσύχναστες συνοικίες να έχει πεζοδρόμιο;

Παρατηρήσατε ότι δεν χρησιμοποιώ τον όρο πεζοδρόμια, γιατί ο δρόμος από τα Σχολεία Βουνακίου, μέχρι τον Φόρο αυξομειώνεται στο φάρδος αναλόγως των καταπατήσεων, συνεπώς τα δύο πεζοδρόμια ίσως οδηγήσουν σε στένεμα και μετατρέψουν τον δρόμο σε μονής κατεύθυνσης, κάτι που δεν είναι αρνητικό, αλλά είναι αλλονού παπά Ευαγγέλιο.

Όμως σε πρώτη φάση δεν είναι αυτονόητο ότι από την μία πλευρά τουλάχιστον πρέπει να υπάρχει πεζοδρόμιο;

Τι περιμένουμε δηλαδή, να βάλει κανένα βαρύ όχημα από κάτω κάποιο παιδί για να ξυπνήσουμε;

Ήδη έχουν γίνει στην περιοχή αρκετά τροχαία, μάλιστα κάποια επειδή άνθρωποι βγήκαν απλά από την πόρτα τους και τους παρέσυρε ένα όχημα!

Κατά καιρούς το θέμα τίθεται επί τάπητος, έχουν μάλιστα μαζευτεί και υπογραφές, αλλά εις μάτην. Δεν υπάρχει προφανώς επιμονή από τους κατοίκους και δεν υπάρχει και το ενδιαφέρον των αιρετών.

Πρόταση μας είναι να το ξαναδούν. Αν δεν γίνει κάποια στιγμή η αρχή, το έργο δεν θα γίνει ποτέ και είναι αναγκαίο και εύκολο, με την έννοια ότι δεν έχει καταστήματα και επιχειρήσεις, όπως για παράδειγμα ο άλλος πολύπαθος δρόμος της Γ. Βερίτη.

Ιδού λοιπόν η Ρόδος. Πήδημα δεν υπάρχει. Θα υπάρξει όμως όταν κάποιο παιδί, συγνώμη αν γίνομαι σκληρός αλλά η ζωή το ίδιο είναι, βρεθεί από το Σχολείο στο… νεκροταφείο.

 

Υ.Γ.: Kαλό κατευόδιο για το… ναυτάκι του ηρωϊκού Αδρία, που είχε την ευτυχία να φύγει από την ζωή «πνιγμένο» μέσα στην αγκαλιά και την φροντίδα των παιδιών του. Συλλυπητήρια στον Δήμαρχο που έχασε τον πατέρα του.