Χίος, Κυριακή 8 Δεκεμβρίου

Το πολιτικό κεφάλαιο Μανώλης Βουρνούς

Γιάννης Τζούμας
Τρί, 28/05/2019 - 21:23

«Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται» έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι.

Όταν πέσει η βελανιδιά, όποιος περάσει κόβει και ένα κλαδί.

Εμείς λοιπόν θα πάμε κόντρα στο… ρεύμα. Θα μιλήσουμε για τον… ηττημένο των δημοτικών εκλογών της 26ης Μαΐου 2019.

Θέλω να γυρίσουμε το ρολόι 5 χρόνια πίσω, όταν τον Μ. Βουρνού τον ήξεραν οι περισσότεροι ως τον αδελφό του… μικροβιολόγου Νικολάου Βουρνού, όταν ως ώριμο σύκο τέλειωσε η εποχή της πράσινης παντοδυναμίας, ας μην το προσωποποιήσουμε, στον Δήμο Χίου.

Και τέλειωσε γιατί ο Μανώλης Βουρνούς μπήκε μπροστά σχεδόν με το… ζόρι και πάντως ούτε ως ανεπάγγελτος, ούτε με τη φιλοδοξία να γίνει πολιτικός.

Από τότε και για μία 5ετή δημοτική θητεία, ηγήθηκε της ομάδας που ονομάστηκε «Πρωτοβουλία» και έβαλε τη δική του σφραγίδα στα αυτοδιοικητικά πράγματα του νησιού.

Και επειδή είναι ανώριμο να κρίνονται πράγματα από την κρίση ενός εκλογικού αποτελέσματος, άλλωστε η ίδια η Δημοκρατία μας λέει ως λειτουργία να μην βλέπουμε μόνο το αποτέλεσμα αλλά το έργο, εγώ θα ήθελα να δούμε αυτό.

Γιατί ο Μ. Βουρνούς φεύγοντας αφήνει το δικό του αποτύπωμα. Καταρχάς αφήνει το ήθος και την εντιμότητά του. Στη θητεία του μπορεί να βρεί κανείς ό,τι στραβό θέλει, άλλωστε τις αδυναμίες του τις «εκμεταλλεύτηκαν» οι αντίπαλοί του, όμως ούτε αυτοί, φυσικά, ούτε κανένας άλλος αμφισβήτησε το ήθος και την εντιμότητά του.

Αφησε παράλληλα και ένα στυλ λειτουργίας. Κατ’ αρχήν δεν μπορούσε, όχι να σχεδιάσει αλλά ούτε να σκεφθεί… χύμα. Ο διάδοχός του θα βρεί ένα Δήμο χωρίς αυθαίρετα και χωρίς φέσια. Παράλληλα θα βρει και έργο. Έργο που έγινε και παράλληλα έργο που δρομολογήθηκε σωστά.

Επιπλέον αφήνει έναν τρόπο λειτουργίας τέλειο, τεχνοκρατικό, ορθολογικό, συλλογικό, σύγχρονο, αλλά για ένα Δήμο του… Βελγίου.

Εδώ ήταν και η «αχίλλειος πτέρνα» του Μ. Βουρνού και επιτρέψτε μου τώρα να αναφερθώ σε μια ιστορία στην οποία ήμουν αυτόπτης μάρτυς.

Ο Μ. Βουρνούς κάθεται στο γραφείο ενός Αντιδημάρχου όταν μπαίνει μέσα ένας δημότης.

Α, Δήμαρχε, εσένα… ήθελα και άρχισε να λέει το πρόβλημά του.

Και ο Μανώλης απτόητος. Κάνεις λάθος, δεν θέλεις εμένα θέλεις τον Αντιδήμαρχο, αλλά πριν πεις το πρόβλημά σου, μπες στη σελίδα του Δήμου στο internet, κάνε σχετική αναφορά και θα δεις ότι θα διορθωθεί το θέμα και δεν θα θέλεις κανέναν από μας.

Παράδειγμα τέλος και δεν χρειάζεται άλλο.

Τέτοιοι δημότες υπάρχουν στο Βέλγιο και ίσως υπάρξουν και στη Χίο, αλλά σε 50 χρόνια.

Και επειδή παραπάνω έγινε αναφορά στο έργο, τέτοιο υπήρξε και μάρτυς ο… τόμος που μοίραζε ο Συνδυασμός του στις περιοδείες. Αλήθεια, το… φυλλάδιο αυτό το διάβασαν όσοι το διέδιδαν και κυρίως το διάβασαν όσοι το πήραν;

Κοντολογίς ο Μ. Βουρνούς από απειρία ενώ μπορούσε να σερβίρει καθημερινά μια ωραιότατη μακαρονάδα (την αναφέρω λόγω… αδυναμίας) σερβίρισε μια κι έξω μια λαμαρίνα. Λησμονώντας τη ρήση του Καίσαρα στη γυναίκα του, πως δεν πρέπει να είναι μόνο τίμια αλλά και να το δείχνει, δεν επικοινώνησε το έργο του.

Τα υπόλοιπα ήταν θέμα χρόνου αφού οι δύο αντίπαλοί του ήταν έμπειροι και με «Στρατό» πίσω τους, του μεν Σταμάτη εν ενεργεία του δε Τριαντάφυλλου εν… εφεδρεία.

Και τώρα, θα πει κανείς; Έχασε ο Μανώλης.

Λάθος. Ο Μανώλης κέρδισε από το ταξίδι, από την εμπειρία, από τα λάθη του, είναι πιο ώριμος, πιο δυνατός, είναι επιτυχημένος και αυτό δεν μπορεί να το αναιρέσει μια εκλογική ήττα.

Κυρίως όμως, και αυτό μας ενδιαφέρει πιο πολύ, κερδισμένο είναι το νησί και σημειώστε το κάπου αυτό, όπως σημειώστε αύριο, πού μπορεί να βρεθεί η Χίος μέσω ενός άλλου πολιτικού κεφαλαίου της, του Κωστή Μουσουρούλη.

Μα, θα πει κανείς, ο Μανώλης έχασε. Και ο Τριαντάφυλλος έχασε, επίσης πολιτικό κεφάλαιο, και εκείνος παρασύρθηκε από τη δίνη του πολιτικού του σκάφους που βυθίστηκε, αλλά σήμερα είναι στην επιφάνεια και διεκδικεί τον Δήμο Χίου και εάν δεν είχε απέναντί του έναν Σταμάτη Κάρμαντζη, μπορεί να έκανε και περίπατο.

Συνεπώς ας μην αγνοούμε το κύριο. Η Χίος μπορεί να μην διάλεξε για δεύτερη φορά Δήμαρχό της τον Μανώλη Βουρνού αλλά αυτός παραμένει όχι μόνο ως αντιπολίτευση αξίας αλλά ως πολύτιμο πολιτικό κεφάλαιο, που θα αξιοποιηθεί σε όφελος του νησιού και επειδή τα γραπτά μένουν, κρατήστε κάπου το παρόν σημείωμα.

 

Υ.Γ.: Ο Μ. Βουρνούς θα έχανε περισσότερο αν δεν είχε να αντιμετωπίσει έναν βρόμικο επικοινωνιακό πόλεμο, που εν τέλει τον έκανε περισσότερο συμπαθή.

 

 

 

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Πέμ, 05/12/2019 - 21:01

Όχι μην πάει το μυαλό σας στα άλλα τα κανάλια, τα τηλεοπτικά και δη τα Αθηναϊκά, που διακρίνονται διαχρονικά για το… επίπεδο τους.

 Όχι αναφέρομαι σε κάτι απλούστερο, τα κανάλια εξαγωγής των ομβρίων υδάτων, αυτά που από γενέσεως οικοδομών παροχετεύουν το βρόχινο νερό από τις ταράτσες στο έδαφος, χωρίς να γλύφει το ύδωρ τους τοίχους.

Επίσης δεν αναφέρομαι στα μεγάλα έργα, που δεν θα τα προλάβω, αφού οι εικοσαετίες στο νησί μας περνούν… απαρατήρητες και εγώ την επόμενη θα βλέπω λογικά τα Φράγματα και τα Αεροδρόμια, τα Δικαστικά Μέγαρα και συγνώμη ξέχασα το Λιμάνι… ανάποδα.

Όχι αναφέρομαι σε τρία κωλοκάναλα, που δεν έχουν μπεί Δήμαρχε μου στο Σχολείο, που από το 1792 μας κάνει ανθρώπους.

Ας τα πάρουμε από την αρχή και δεν έχει σημασία αν ο Σταμάτης Κάρμαντζης βγήκε Δήμαρχος χθες. Γι’ αυτό βγήκε για να λύνει τα προβλήματα σήμερα.

Προηγείται όμως η σειρά. Χρόνια δεν θα αναφέρω, κονδύλια δεν θυμάμαι.

Στην ιστορική Σχολή της Χίου, αργότερα Γυμνάσιο Αρρένων και σήμερα 1ο Γυμνάσιο, έγινε μια γενναία επισκευή, έγινε αντικατάσταση ακόμα και της στέγης, χωρίς να μπούμε σε λεπτομέρειες, δαπανήθηκε ένας σκασμός λεφτά.

Με το τέλος της επισκευής για λόγους που δεν γνωρίζουμε, δεν τοποθετήθηκαν τρία κανάλια από την δυτική πλευρά, που βλέπει τον πεζόδρομο, που χωρίζει 1ο Γυμνάσιο και 11οΔημοτικό Σχολείο.

Το αποτέλεσμα ήταν να γλύφει το νερό τους τοίχους, να κινητοποιηθεί η Διεύθυνση του Σχολείου, να κάνουμε εμείς ρεπορτάζ, να δοθούν υποσχέσεις άμεσης αποκατάστασης και να… ξεχαστεί το θέμα, τουλάχιστον από μας, που και υπολογιστή να είχαμε ήταν αδύνατον να παρακολουθούμε τις… βουδιές γύρω μας.

Προχθές με τις πρώτες βροχές έπεσε το μάτι μας στο Σχολείο και με πόνο ψυχής είδαμε το νερό να γλύφει ξανά τους τοίχους τα δε κανάλια να… λείπουν.

Διαβήκαμε λοιπόν τα ιερά, με την κυριολεξία της λέξης, σκαλιά και βρήκαμε τον Διευθυντή Δημ. Βρούζο, που ξέραμε ότι κυνηγάει την εν λόγω υπόθεση αμέσως μετά την επισκευή.

Ο άνθρωπος Δήμαρχε μας ήταν απελπισμένος. Όχι μόνο τον έχουν γράψει από τον Δήμο, όχι μόνο του τσαμπουνάνε κάποιες βλακείες για ένταξη στο ΕΣΠΑ και δεν συμμαζεύεται, αλλά τον κοροϊδεύουν δύο χρόνια ότι σήμερα – αύριο τα κανάλια μπαίνουν.

Ξέρω τώρα τι θα ρωτήσετε όλοι, ότι ρώτησα και εγώ.

Το 1ο Γυμνάσιο είτε από νοικοκυριό είτε από δωρεές αποφοίτων του έχει ένα, το λές και γερό, κομπόδεμα.

Γιατί δεν τα βάζετε εσείς προτού να αρχίσουν να «κλωστάνε» οι τοίχοι από την υγρασία;

Θέλετε την απάντηση του Διευθυντή;

Δεν με αφήνουν.

Ποιός Δήμαρχε; Ο πανίβλακας κράτος; Τα… ταχυβόλα των Δημοτικών υπηρεσιών; Το κακό το ριζικό και το χάλι μας;

Μα εκλεγήκατε για να δώσετε λύση και ταχύτητα και σ’ αυτά.

Δεν πειράζει ας μην τηρηθούν όλοι οι τύποι, που στο τέλος θα μας ψοφήσουν.

Αν δεν μπούν και φέτος τα κανάλια, του χρόνου θα μαζεύουμε τους τοίχους από τον πεζόδρομο.

 

Υ.Γ. Άσχετο, παρακολουθώντας τα ελληνοτουρκικά και περιμένοντας να κάτσει η σκόνη, για να καταθέσουμε απλές σκέψεις, καλούμε τον Κυριάκο Μητσοτάκη, να διαβάσει την συνέντευξη του πατέρα του στον Αλέξη Παπαχελά, το 2010, για την Τουρκία. «Ο Κ. Μητσοτάκης με τα δικά του λόγια». Η Τουρκία είπε, είναι σοβαρή χώρα και εξηγεί το γιατί.

Αν δεν σοβαρευτούμε και εμείς ας ετοιμαστούμε να… απολαύσομε τον βιασμό που έρχεται.