Χίος, Δευτέρα 20 Ιανουαρίου

Το πολιτικό κεφάλαιο Μανώλης Βουρνούς

Γιάννης Τζούμας
Τρί, 28/05/2019 - 21:23

«Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται» έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι.

Όταν πέσει η βελανιδιά, όποιος περάσει κόβει και ένα κλαδί.

Εμείς λοιπόν θα πάμε κόντρα στο… ρεύμα. Θα μιλήσουμε για τον… ηττημένο των δημοτικών εκλογών της 26ης Μαΐου 2019.

Θέλω να γυρίσουμε το ρολόι 5 χρόνια πίσω, όταν τον Μ. Βουρνού τον ήξεραν οι περισσότεροι ως τον αδελφό του… μικροβιολόγου Νικολάου Βουρνού, όταν ως ώριμο σύκο τέλειωσε η εποχή της πράσινης παντοδυναμίας, ας μην το προσωποποιήσουμε, στον Δήμο Χίου.

Και τέλειωσε γιατί ο Μανώλης Βουρνούς μπήκε μπροστά σχεδόν με το… ζόρι και πάντως ούτε ως ανεπάγγελτος, ούτε με τη φιλοδοξία να γίνει πολιτικός.

Από τότε και για μία 5ετή δημοτική θητεία, ηγήθηκε της ομάδας που ονομάστηκε «Πρωτοβουλία» και έβαλε τη δική του σφραγίδα στα αυτοδιοικητικά πράγματα του νησιού.

Και επειδή είναι ανώριμο να κρίνονται πράγματα από την κρίση ενός εκλογικού αποτελέσματος, άλλωστε η ίδια η Δημοκρατία μας λέει ως λειτουργία να μην βλέπουμε μόνο το αποτέλεσμα αλλά το έργο, εγώ θα ήθελα να δούμε αυτό.

Γιατί ο Μ. Βουρνούς φεύγοντας αφήνει το δικό του αποτύπωμα. Καταρχάς αφήνει το ήθος και την εντιμότητά του. Στη θητεία του μπορεί να βρεί κανείς ό,τι στραβό θέλει, άλλωστε τις αδυναμίες του τις «εκμεταλλεύτηκαν» οι αντίπαλοί του, όμως ούτε αυτοί, φυσικά, ούτε κανένας άλλος αμφισβήτησε το ήθος και την εντιμότητά του.

Αφησε παράλληλα και ένα στυλ λειτουργίας. Κατ’ αρχήν δεν μπορούσε, όχι να σχεδιάσει αλλά ούτε να σκεφθεί… χύμα. Ο διάδοχός του θα βρεί ένα Δήμο χωρίς αυθαίρετα και χωρίς φέσια. Παράλληλα θα βρει και έργο. Έργο που έγινε και παράλληλα έργο που δρομολογήθηκε σωστά.

Επιπλέον αφήνει έναν τρόπο λειτουργίας τέλειο, τεχνοκρατικό, ορθολογικό, συλλογικό, σύγχρονο, αλλά για ένα Δήμο του… Βελγίου.

Εδώ ήταν και η «αχίλλειος πτέρνα» του Μ. Βουρνού και επιτρέψτε μου τώρα να αναφερθώ σε μια ιστορία στην οποία ήμουν αυτόπτης μάρτυς.

Ο Μ. Βουρνούς κάθεται στο γραφείο ενός Αντιδημάρχου όταν μπαίνει μέσα ένας δημότης.

Α, Δήμαρχε, εσένα… ήθελα και άρχισε να λέει το πρόβλημά του.

Και ο Μανώλης απτόητος. Κάνεις λάθος, δεν θέλεις εμένα θέλεις τον Αντιδήμαρχο, αλλά πριν πεις το πρόβλημά σου, μπες στη σελίδα του Δήμου στο internet, κάνε σχετική αναφορά και θα δεις ότι θα διορθωθεί το θέμα και δεν θα θέλεις κανέναν από μας.

Παράδειγμα τέλος και δεν χρειάζεται άλλο.

Τέτοιοι δημότες υπάρχουν στο Βέλγιο και ίσως υπάρξουν και στη Χίο, αλλά σε 50 χρόνια.

Και επειδή παραπάνω έγινε αναφορά στο έργο, τέτοιο υπήρξε και μάρτυς ο… τόμος που μοίραζε ο Συνδυασμός του στις περιοδείες. Αλήθεια, το… φυλλάδιο αυτό το διάβασαν όσοι το διέδιδαν και κυρίως το διάβασαν όσοι το πήραν;

Κοντολογίς ο Μ. Βουρνούς από απειρία ενώ μπορούσε να σερβίρει καθημερινά μια ωραιότατη μακαρονάδα (την αναφέρω λόγω… αδυναμίας) σερβίρισε μια κι έξω μια λαμαρίνα. Λησμονώντας τη ρήση του Καίσαρα στη γυναίκα του, πως δεν πρέπει να είναι μόνο τίμια αλλά και να το δείχνει, δεν επικοινώνησε το έργο του.

Τα υπόλοιπα ήταν θέμα χρόνου αφού οι δύο αντίπαλοί του ήταν έμπειροι και με «Στρατό» πίσω τους, του μεν Σταμάτη εν ενεργεία του δε Τριαντάφυλλου εν… εφεδρεία.

Και τώρα, θα πει κανείς; Έχασε ο Μανώλης.

Λάθος. Ο Μανώλης κέρδισε από το ταξίδι, από την εμπειρία, από τα λάθη του, είναι πιο ώριμος, πιο δυνατός, είναι επιτυχημένος και αυτό δεν μπορεί να το αναιρέσει μια εκλογική ήττα.

Κυρίως όμως, και αυτό μας ενδιαφέρει πιο πολύ, κερδισμένο είναι το νησί και σημειώστε το κάπου αυτό, όπως σημειώστε αύριο, πού μπορεί να βρεθεί η Χίος μέσω ενός άλλου πολιτικού κεφαλαίου της, του Κωστή Μουσουρούλη.

Μα, θα πει κανείς, ο Μανώλης έχασε. Και ο Τριαντάφυλλος έχασε, επίσης πολιτικό κεφάλαιο, και εκείνος παρασύρθηκε από τη δίνη του πολιτικού του σκάφους που βυθίστηκε, αλλά σήμερα είναι στην επιφάνεια και διεκδικεί τον Δήμο Χίου και εάν δεν είχε απέναντί του έναν Σταμάτη Κάρμαντζη, μπορεί να έκανε και περίπατο.

Συνεπώς ας μην αγνοούμε το κύριο. Η Χίος μπορεί να μην διάλεξε για δεύτερη φορά Δήμαρχό της τον Μανώλη Βουρνού αλλά αυτός παραμένει όχι μόνο ως αντιπολίτευση αξίας αλλά ως πολύτιμο πολιτικό κεφάλαιο, που θα αξιοποιηθεί σε όφελος του νησιού και επειδή τα γραπτά μένουν, κρατήστε κάπου το παρόν σημείωμα.

 

Υ.Γ.: Ο Μ. Βουρνούς θα έχανε περισσότερο αν δεν είχε να αντιμετωπίσει έναν βρόμικο επικοινωνιακό πόλεμο, που εν τέλει τον έκανε περισσότερο συμπαθή.

 

 

 

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Τετ, 15/01/2020 - 19:31

Κατ’ αρχήν οι υπουργοί έκλεισαν εξάμηνο και ήρθε η ώρα της αξιολόγησης.

Θα πάρουν τους φακέλους τους παραμάσχαλα και με βάση τις δεσμεύσεις τους θα πρέπει να παρουσιάσουν αποτελέσματα.

Με την έννοια αυτή ο Νότης Μηταράκης είναι ο πρώτος που αξιολογείται θετικά δημοσίως και ξεχωριστά. Ο Πρωθυπουργός του εμπιστεύεται το πιο δύσκολο υπουργείο, αυτό της Μεταναστευτικής πολιτικής και ασύλου.

Αναγνωρίζει ταυτόχρονα τις ικανότητες του αλλά και το γεγονός ότι είναι ο μοναδικός Κοινοβουλευτικός από τον χώρο της Ν.Δ. στο Αιγαίο, που στηρίζει χωρίς αστερίσκους την Κυβερνητική πολιτική, μη διστάζοντας να πεί τις θέσεις της, περνώντας και εν μέσω… μπουκαλιών, στις Αίθουσες των Δημοτικών Συμβουλίων.

Αυτά φορούν τον Πρωθυπουργό βεβαίως και εμάς άμεσα, αφού όσο ψηλότερα ανεβαίνει ένας αιρετός του νησιού τόσο η Χίος βρίσκεται σε ψηλότερο σκαλοπάτι.

Όμως τον Ν. Μηταράκη ως πολιτικό, πόσο τον αγγίζει και πόσο καλό του κάνει η αναβάθμιση;

Το πόσο… ζεματάει το θέμα φάνηκε από το γεγονός του φορτώματος της ευθύνης στον Αλκιβιάδη Στεφανή, όχι μόνο με την έννοια των ικανοτήτων του ανδρός, αλλά και από το γεγονός ότι ως μη πολιτικό δεν τον ένοιαζε και ιδιαίτερα να καεί, κρατώντας την καυτή πατάτα του προσφυγικού.

Τώρα αυτή πέρασε σε πολιτικά χέρια. Ο Νότης Μηταράκης εκτός από τολμηρός είναι και αρκετά έξυπνος για να μην το αντιλαμβάνεται. Κάθισε εν γνώσει του σε ηλεκτρική καρέκλα, από την οποία ή θα τον κατεβάσουν από εκεί  καρβουνοποιημένο ή θα απογειωθεί. Μέση λύση δεν υπάρχει.

Και δεν υπάρχει γιατί ο Νότης Μηταράκης είναι ο μόνος στην Κυβέρνηση, που έχει μπροστά του δεσμευτικές ημερομηνίες, που ή δίνουν αέρα στην κυβέρνηση, επιλύοντας το δυσκολότερο των εσωτερικών προβλημάτων ή το κρατούν κολλημένο και κολλούν και την ίδια.

Στην πρώτη περίπτωση ο Νότης Μηταράκης παραμένει καβάλα στο άλογο, στη δεύτερη θα έχει την τύχη της στημένης λεμονόκουπας.

Όμως εκτός από κεντρικά και αυτό σίγουρα το έχει δεί και ο Μητσοτάκης, ο Νότης Μηταράκης έχει δεσμευτεί απέναντι στους συμπατριώτες και ψηφοφόρους του.

Έχει δεσμευτεί για παράδειγμα για άδειασμα της ΒΙΑΛ. Αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος;

Έχει δεσμευτεί για έτοιμο Κέντρο Κράτησης στον Ιούλιο. Αντιλαμβανόμαστε πόσο κοντά είναι ημερολογιακά και πόσες φλόγες στις πατούσες πρέπει να βγάλει όχι μόνο ο Μηταράκης, εκείνος μπορεί να το μπορεί, αλλά και ο κρατικός μηχανισμός, που δεν το μπορεί;

Έχει δεσμευτεί για επιστροφές και ούτω καθ’ εξής. Ο Νότης Μηταράκης έχει δεσμευτεί όχι μόνο στο πανελλήνιο, αυτό μπορεί και να συγχωρεί, αλλά στον τοπικό του μικρόκοσμο, που θα είναι αμείλικτος.

Υπό αυτό το πρίσμα η Κυριάκος Μητσοτάκης σκέφθηκε καλά στην επιλογή Μηταράκη, εκείνος δεν ξέρουμε αν πρόλαβε να σταθμίσει το βάρος της ευθύνης.

Ο συμπατριώτης μας Βουλευτής της Ν.Δ. μετά από έξι μήνες από σήμερα ή θα έχει καεί ή θα απογειωθεί.

Από καρδιάς και από το πρίσμα της επίλυσης του προβλήματος του ευχόμαστε το δεύτερο.

Υ.Γ. Κρατείστε το ως αξίωμα. Πολιτικός που δεν ρισκάρει και δεν βουτάει στα βαθιά δεν κάνει γι’ αυτή τη δουλειά.