Χίος, Τετάρτη 18 Σεπτεμβρίου

Προτείνω την εξαγωγή των… σκουπιδιών μας

Γιάννης Τζούμας
Σάβ, 13/04/2019 - 20:18

Δεν κάνω καθόλου πλάκα.

Παλαιότερα εισαγάγαμε… πέτρες καθ΄ ότι πεδινό νησί, οπότε είμασταν δικαιολογημένοι.

Βέβαια επειδή κόστιζε λίγο… παραπάνω αποφασίσαμε να αδειοδοτήσουμε μερικά νταμάρια, χωρίς να είμαι σίγουρος για το πέρας της διαδικασίας της… αδειοδοτήσεως.

Τώρα αυτό ξεχάστηκε όπως ξεχάστηκε πως τα παλαιά νταμάρια έπρεπε να αποκατασταθούν και η σκυτάλη της… επανάστασης πέρασε στην επεξεργασία αποβλήτων.

Δεν στέκομαι στον Καρυδά της Λαγκάδας. Μπορεί όντως η τοποθεσία να είναι ακατάλληλη για μια δραστηριότητα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από επεξεργασία ελαίων, αλλά στην Ευρώπη, που κατά λάθος μπήκαμε και επίτηδες μένουμε, αφού κάποιος πρέπει να εξασφαλίζει φθηνές διακοπές για τους εταίρους μας και να κάνει και τον δεσμοφύλακα στους πρόσφυγες, το ζήτημα το έχουν λύσει εδώ και δεκαετίες.

Τα τηγανέλαια τους δεν τα πετούν στην αποχέτευση, να τα πίνουν στη συνέχεια τα καλαμάρια, να θέλουν λιγότερο… τηγάνισμα, δεν τα πετούν στο χώμα, να τα βρίσκουν στο ποτήρι τους αλλά παράγουν απ’ αυτά ηλεκτρική ενέργεια.

Εμείς ως γνωστόν ηλεκτρική ενέργεια παράγουμε από μαζούτ, καπνίζοντας τον… Καρφά περιμένοντας απλά την ώρα, που θα μας ρίξουν ένα καλώδιο οι απέναντι και θα έχουμε και φθηνό ρεύμα μαζί με μια απλή μετάθεση… σημαίας, από τον λόφο απέναντι στον Τσεσμέ στον λόφο της… Αγίας Ελένης.

Ελπίζουμε να μας αφήσουν τον γερανό του Νταϊκου να ανεβάζουμε την γαλανόλευκη στις… εθνικές επετείους.

Η σκυτάλη της… επανάστασης βλέπουμε πως περνάει τώρα από την Λαγκάδα στους Ολύμπους όπου άκουσον – άκουσον αδειοδοτείται μονάδα, που θα επεξεργάζεται βιομάζα.

Απίστευτο, πως θα κάνουμε αύριο μεθαύριο… παιδιά.

Βέβαια τέτοιες μονάδες υπάρχουν πλέον σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, αλλά εμείς γουστάρουμε να εισάγουμε πέλετ για τα τζάκια μας αντί να έχουμε δικό μας και επιπροσθέτως να μην αφαιρούμε από το περιβάλλον την γραφικότητα να πετούμε κλαδιά, κορμούς και μπάζα όπου μας γουστάρει, κυρίως στους χειμάρρους ή στα χωράφια του… γείτονα.

Η αλήθεια είναι βέβαια ότι αυτά δεν γίνονται… αυθορμήτως αφού τα επιβάλλουν πλέον οι Ευρωπαϊκές οδηγίες και στο μεταξύ επειδή δεν τις εφαρμόζουμε πληρώνουμε και πρόστιμα.

Δηλαδή ως βλάκες με λοφίο, όχι μόνο καίμε μαζούτ στη ΔΕΗ, για παράδειγμα, αλλά πληρώνουμε και πάνω στους λογαριασμούς τέλη ρύπανσης.

Βέβαια επειδή στην Ευρωπαϊκή Ενωση έχουν αντιληφθεί ότι εδώ ισχύει το δίκαιο του… Κολόμβου, δηλαδή καταλαβαίνουμε μόνο από πρόστιμα, αλλά και αυτό δεν είναι αρκετό, μας όρισαν καταληκτικές ημερομηνίες και για να τις πιάσουμε τρέχουμε τώρα και δεν προλαβαίνουμε εξ’ ού και οι πρωτοβουλίες ιδιωτών να στραφούν σε αυτού του είδους τις επενδύσεις, οι οποίες εννοείται  για να αδειοδοτηθούν φτύνουν το γάλα τουλάχιστον της μητρός τους.

Όμως παρά ταύτα υπάρχουν αντιδράσεις. Χθες ήταν ο Καρυδάς, αύριο μπορεί να είναι ο… ιερός χώρος του Σαλάγωνα, μα και στα… Αντίψαρα να γίνει μια επένδυση και εκεί θα υπάρχουν αντιδράσεις.

Τελικώς, συγνώμη που θα το θέσω έτσι, μια μόνο αναπτυσσόμενη επένδυση βλέπω εν Χίω, τα… νεκροταφεία.

 

Υ.Γ. Ακόμα δεν έχω κλείσει το στόμα μου, που λέει ο λόγος, όταν μου είπαν ότι την ψευδοροφή που χρυσοπληρώσαμε από την Γερμανία, κοιτάξτε πάνω σας, όλο και μια τέτοια θα δείτε, ήταν από ανακυκλώσιμα σκουπίδια.

 

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Τετ, 18/09/2019 - 19:05

Κατ’ αρχήν όταν γράφω ακόμα και σε προσωπικό επίπεδο δεν το ξέρει κανείς, συνεπώς μαζί με εσάς διαβάζουν τις σκέψεις μου οι… πρωταγωνιστές, σε δυό κατά τη γνώμη μου νευραλγικούς τομείς του τόπου στο Δημόσιο Νοσοκομείο και στην Δημόσια Βιβλιοθήκη «Αδαμάντιος Κοραής».

Η Ελένη Κανταράκη δεν είναι χιώτισσα αλλά… έγινε αφού κέρδισε την εμπιστοσύνη όλων με την αθόρυβη και σημαντική δουλειά της στην ηλεκτρική καρέκλα του Σκυλίτσειου.

Συστηματικά οργάνωσε τη δουλειά, διοικεί με μαεστρία, ξεπερνά τα εμπόδια, που δημιουργεί η έλλειψη προσωπικού, κεντρίζοντας το φιλότιμο, αποφεύγοντας εντάσεις, αντιμετωπίζει το βάρος του προσφυγικού προβλήματος, προωθεί έργα αναβάθμισης στο Νοσοκομείο, πείθει δωρητές για το άξιο της προσφοράς τους και τις αξιοποιεί, αντιμετωπίζει σήμερα τα προβλήματα υγείας στο Νομό στα ίσια, δεν εξωραϊζει, δεν υποκρίνεται, δεν είναι πολιτικός με την παρεξηγημένη έννοια, σε μια δύσκολη συγκυρία έχει μετρήσιμα αποτελέσματα.

Σε άλλο μετερίζι, σε άλλο πόστο εξίσου σημαντικό βρίσκεται ο δικός μας Φιλόλογος Κώστας Μερούσης. Εδώ και αν η παρουσία είναι αθόρυβη. Στην Βιβλιοθήκη όλοι μιλούν ψιθυριστά, σεβόμενοι την μελέτη των άλλων. Έτσι… ψιθυριστά πορεύεται και ο Κώστας Μερούσης. Αθόρυβη αλλά ουσιαστική δουλειά, αναβάθμιση της Βιβλιοθήκης, άνοιγμα της στον κόσμο, φιλικότητα με ελάχιστα μέσα, παρουσία συνεχώς αναβαθμισμένη.

Τώρα γιατί τα γράφω αυτά, αφού δεν μου τα ζήτησε κανείς;

Μα γιατί Ελένη Κανταράκη και Κώστας Μερούσης έχουν κάτι κοινό. Τους διόρισαν στις θέσεις τους οι προηγούμενοι Κυβερνώντες και μέχρι τώρα είθισται να έρχεται ο ένας και να γκρεμίζει τον άλλο σε μια γκρεμισμένη χώρα.

Η αλήθεια είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης αυτό δεν το έκανε μέχρι στιγμής και ο ίδιος υποστηρίζει ότι το στοίχημα του είναι να γίνομε κανονική χώρα και επειδή εγώ μέχρι στιγμής βλέπω έναν… κανονικό άνθρωπο, που δεν προχωρά σπέρνοντας μπαρούφες και ψέματα, θα ήθελα να το επιβεβαιώσω στην πράξη και σε τοπικό επίπεδο.

Γιατί αλήθεια να αλλάξει ομάδα που κερδίζει; Και μέχρι στιγμής Ελένη Κανταράκη και Κώστας Μερούσης από διαφορετικά μετερίζια το κέρδισαν το στοίχημα.

 

Υ.Γ. Συμπληρώνοντας τον προβληματισμό του Φιλοζωϊκού για το πού βρίσκουν οι «πυροβολημένοι» πρασιγγουρίνη και υδροκυάνιο και σκοτώνουν τους σκύλους, βάλτε το μυαλό σας να δουλέψει που μπορούν αλλού να τα ρίξουν. Η Αστυνομία πρέπει να πιάσει τους δράστες από τα σημεία πώλησης.