Χίος, Σάββατο 8 Αυγούστου

Στ. Κάρμαντζης: Από τους 10 που βλέπω, οι 12 μου γυρεύουν… δουλειά

Τρί, 13/08/2019 - 17:41

Ετοιμάζεται να αλλάξει γραφείο και από την Νομαρχία, τώρα την λέμε ένα αλαμπουρνέζικο όνομα, όπως το… Ομηρούπολη, να πάει στον Δήμο, αλλά είμαστε σε θέση να ξέρουμε ότι το μυαλό του είναι προσανατολισμένο στο κύριο και αυτό δεν είναι οι… Αντιδήμαρχοι, κάτι για το οποίο κύριοι ενδιαφερόμενοι είναι οι ίδιοι.

Αναφερόμαστε στον Σταμάτη Κάρμαντζη, γνωρίζοντας από πρώτο χέρι, πως αυτό που τον διακατέχει είναι το άγχος του τίτλου.

Είναι αλήθεια πως όλο αυτό το διάστημα, ούτε από το γραφείο του έφυγε, ούτε αρνήθηκε να ακούσει τον όποιο προβληματισμό, αλλά σίγουρα πάει στον Δήμο με τις... αποσκευές γεμάτες, για το ποιό ακριβώς είναι το κύριο.

Είναι απίστευτο, επαναλαμβάνει σε όποιον δεί ο νέος Δήμαρχος. Από τους 10 ανθρώπους, που ζητούν να με συναντήσουν και τους βλέπω όλους, οι… 12 μου ζητάνε δουλειά!

Αυτό βέβαια κάτι σημαίνει και ο Στ. Κάρμαντζης είναι αρκετά έμπειρος για να μην το γνωρίζει.

Η πόρτα του γραφείου του στον Δήμο πρέπει να είναι ανοικτή, αλλά αν μπαίνει μέσα ο καθένας  όποτε θέλει, ας αλλάξει το ταμπελάκι και από Δήμαρχος ας γράψει «Κυρία του ελέους».

Άρα πρέπει να υπάρχουν συγκεκριμένες ώρες ή μέρες για τους δημότες αλλιώς το… μαγαζί δεν θα δουλέψει.

Μετά, το κύριο δεν είναι οι θέσεις και τα οφίτσια αλλά η δουλειά όχι μόνο στην κατεύθυνση λύσης προβλημάτων της καθημερινότητας, αλλά στην κατεύθυνση ανάπτυξης και στην δημιουργία θέσεων εργασίας.

Αν δεν γίνει αυτό, αν ο Δήμος δεν ανοίξει τα πανιά σε όποιον θέλει να επενδύσει και του λένε οι υπηρεσίες πως για να πάρει άδεια κυλικείου πρέπει μεταξύ άλλων να τρέξει μισή ώρα δίπλα στον… Χριστόφορο Μερούση θα τρώμε τις σάρκες μας.

Είδαμε τι γίνεται στο νησί 15 μέρες;

Δεν είμαστε άξιοι και δεν θέλουμε να το κάνουμε τρίμηνο, ε, τουλάχιστον ας δημιουργηθούν θέσεις εργασίας που να κρατήσουν τον πληθυσμό γιατί όχι και να τον αυξήσουν.

Και αύξηση θέσεων εργασίας είναι και οι υποδομές. Έχουμε εδώ δύο Ναυτικές Ακαδημίες και το πρώτο Ιδιωτικό Ναυτικό Λύκειο στην Ελλάδα, έχουμε ένα Πανεπιστήμιο με ναυτιλιακή κατεύθυνση.

Γιατί να μην καλέσουμε τους εφοπλιστές να ανοίξουν γραφεία τους στο νησί;

Ποιός θα υπολογίσει τις θέσεις της ναυτικής στεριανής εργασίας χωρίς να υπολογίζεται η θαλάσσια;

Προχθές μιλούσα με ένα παλληκαράκι που μπαρκάρει μάγειρας.

Ταξιδεύω έξι μήνες το χρόνο, μου είπε και κάθομαι τέσσερις.

Πόσα παίρνεις αν επιτρέπετε, τον ρωτάω.

Μπα, δεν παίρνω πολλά σε σχέση με άλλους γιατί είμαι νέος ακόμα.

Τέλος πάντων τα λίγα πόσα είναι;

4000 ευρώ το μήνα, μου απαντά και πριν συνέλθει η κεφαλή μου από το ντιντίνισμα, μου αμολάει και τη δεύτερη σφυριά.

Ε, και το τετράμηνο που μένω έξω παίρνω και κάτι… ψιλά από την εταιρεία, για να μένω συνέχεια μαζί της.

Kαι κάτι τελευταίο. Ανεργία υπάρχει όντως, αλλά ας ρωτάει ο Στ. Κάρμαντζης έτσι ως υπόθεση εργασίας, σε όσους ζητούν δουλειά κυρίως για το παιδί τους. Που θέλουν να δουλέψει στο δρόμο ή σε… γραφείο;

 

Υ.Γ. Να δείτε τελικά που τον νέο Γεωγραφικό Αντιπεριφερειάρχη (τα αλαμπουρνέζικα που λέγαμε) θα τον λένε... Παντελή.

 

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Πέμ, 06/08/2020 - 17:42

Επιτρέψτε μου να φιλοξενήσω σήμερα μια επιστολή της Ομοσπονδίας ΑμΕΑ Β. Αιγαίου και για να την προβάλλω, αλλά και ως υπόδειγμα κατά τη γνώμη μου, επικοινωνίας όπου κανείς... χάνει το δίκο του.

Πρώτα όμως η ανακοίνωση.

"Με αφορμή την κατασκευή ράμπας Α.μεΑ. για πρόσβαση στη θάλασσα, στον Καταρράκτη της Χίου, η ΠΟΑμεΑΒΑ, η οποία εκπροσωπεί τα άτομα με αναπηρία στο Β Αιγαίο, έχει να παρατηρήσει και να επισημάνει τα παρακάτω:

Η τοποθέτηση ράμπας στην παραλία του Καταρράκτη ήταν ένα χρόνιο αίτημα μέλους μας που υλοποιήθηκε! Αναμφισβήτητα αυτό είναι θετικό για όσους μπορέσουν να την αξιοποιήσουν, ιδιαίτερα από τον αιτούντα κάτοικο της περιοχής. Η προβολή του θέματος όμως ως "τεράστιου επιτεύγματος" δεν μπορεί να κρύψει την υποκρισία όσων βιάζονται να πανηγυρίσουν.

Πρέπει να γνωρίζουν όσοι μιλούν για την αναπηρία, όσοι με μπαλώματα και προχειροδουλειές επιχειρούν να παραπλανήσουν τον κόσμο της αναπηρίας, ότι κάθε κατασκευή για ΑμεΑ μετριέται με το κατά πόσο άτομα με αναπηρικά αμαξίδια θα μπορούν να είναι σε θέση να αυτοεξυπηρετηθούν με αυτονομία ή έστω μερική αυτονομία και αξιοπρέπεια. Ειδικά για τη θάλασσα το ζητούμενο είναι κανείς να φθάνει στην ακτή, να μπαίνει και να βγαίνει από το νερό με ασφάλεια, αξιοπρέπεια και αυτονομία. Τις προδιαγραφές αυτές μέχρι τώρα σε μεγάλο βαθμό εξασφαλίζουν τα seatrack.

Ρωτάμε λοιπόν: Η Ράμπα στον καταρράκτη, που ο δήμος ξεκαθάρισε ότι αφορά γενικότερα ΑμεΑ και όχι μονάχα άτομο που διαμένει στην περιοχή, μπορεί να αξιοποιηθεί από άτομα με αμαξίδιο; Αν ναι, πως θα μπει στη θάλασσα ένα τέτοιο άτομο και πολύ περισσότερο πως θα βγει με σχετική αυτονομία;

Το ίδιο ερώτημα ισχύει και για άτομα μειωμένης κινητικότητας, που ακόμα κι αν φθάσουν με τη βοήθεια συνοδού ή αυτοτελώς ως το νερό, είναι ζητούμενο ή και αδύνατο να εξέλθουν χωρίς ουσιαστικά σε πολλές περιπτώσεις να τους «πάρουν στα χέρια».

Η ράμπα αυτή λοιπόν κύριοι δεν είναι «ράμπα ΑμεΑ», είναι μια μπάρα που κατασκευάσατε χωρίς ειδική μέριμνα για ΑμεΑ όπως υπήρχε η δυνατότητα να γίνει. Μπορούσε να τοποθετηθεί μηχανισμός ηλεκτροκίνητος εισόδου και εξόδου από το νερό; Μπορείτε να απαντήσετε γιατί δεν έγινε; Για να μην αναφερθούμε στο εντελώς ακατάλληλο του περιβάλλοντος χώρου. (Χωματόδρομος μέχρι την αρχή της ράμπας, καμιά υποδομή προστασίας για ολιγόλεπτη παραμονή πριν ή μετά το μπάνιο, αδυναμία ταυτόχρονης εξυπηρέτησης πλέον του ενός αμαξιδίου.) Με τέτοιες ενέργειες δεν κρύβονται τα τεράστια και αγιάτρευτα προβλήματα των ΑμεΑ στο νησί μας και γενικότερα στα νησιά του Αιγαίου.

Χωρίς να σχολιάζουμε για πολλοστή φορά όλη την γκάμα των προβλημάτων μας, τα ρεαλιστικά και αναγκαία αιτήματα για ολοκληρωμένο κεντρικό σχεδιασμό πρόσβασης σε πόλεις και χωριά, τη σύνδεση μεταξύ των νησιών κλπ ας μείνουμε μονάχα στις... ράμπες.

Στην ομορφότερη ίσως παραλία του νησιού, τα "Μαύρα Βόλια", μόλις φθάσει ο λουόμενος αντικρίζει με χαρά μια μικρή ταμπέλα στην οποία αναγράφεται "Ράμπα ΑμεΑ". Λίγο παρακάτω λοιπόν, φαίνεται μια ξύλινη ράμπα που εδώ και καιρό είναι παρατημένη μέχρι τα μισά της παραλίας (δεν φθάνει δηλαδή μέχρι τη θάλασσα). Για να έχει κανείς πρόσβαση σε αυτή την υποτιθέμενη «ράμπα ΑμεΑ» χρειάζεται να κατέβει σκαλιά αφού πρώτα τον έχουν σηκώσει μαζί με το αναπηρικό αμαξίδιο για να διαβεί μια απόσταση ενός πεζόδρομου τουλάχιστο ακατάλληλου για αμαξίδιο, ακόμα και για ένα μπαστούνι... Εν ολίγοις δεν κολυμπάς.

Δεύτερη περίπτωση στην πανέμορφη παραλία της Αγίας Φωτιάς όπου μια μεγάλη τσιμεντένια ράμπα οδηγεί από τον πεζόδρομο μέχρι την αρχή της παραλίας, συνδεόμενη με άλλη ξύλινη και φτάνει δύο περίπου μέτρα πριν τη θάλασσα. Πρόκειται σίγουρα για ράμπα αλλά μάλλον αυτοκτονίας πάρα πρόσβασης..! Τη ράμπα αυτή ολοκλήρωσε με ιδιοκατασκευή το Τοπικό Συμβούλιο του Νεοχωρίου (προς τιμή του) μετά από διαμαρτυρίες ΑμεΑ αλλά και αφού επισήμανε δημόσια ότι ήταν υπόθεση που αφορούσε την εταιρία του Δήμου, αφού είχε κάνει αίτημα για αλλαξιέρες και ομπρέλα, αιτήματα που έπεσαν στο κενό.

Αφήνοντας έξω τις δεκάδες άλλες παραλίες που δεν υπάρχει πρόσβαση με αξιοπρέπεια στη θάλασσα στα περισσότερα νησιά του Αιγαίου διερωτόμαστε για το τι ακριβώς συμβαίνει;; Ανικανότητα; Έλλειψη σεβασμού; Ασχετοσύνη;

Λίγο απ όλα, μαζί με το βασικό: Η υλοποίηση μιας πολιτικής που υλοποιείται διαχρονικά από τις δημοτικές αρχές και το κράτος, που λόγο κόστους δεν θέλει και δεν προχώρα στην ουσιαστική λύση αυτονόητων προβλημάτων. Τη στιγμή που υπάρχει δυνατότητα! Η Θάλασσα που αποζητούμε κάθε καλοκαίρι όλοι, για τα Α. με Α. είναι η καλύτερη θεραπεία και συντελεί στην αποκατάσταση και τη διατήρηση της ΥΓΕΙΑΣ των ατόμων με κινητικά και όχι μόνο προβλήματα!

Με πατέντες, μισές δουλειές και αυτοσχεδιασμούς δεν αλλάζει η ζωή μας. Όσοι νομίζουν ότι θα «σερνόμαστε σαν ερπετά» για να μπούμε και να βγούμε από τη θάλασσα, χωρίς να μιλάμε, θα διαψευστούν και πάλι. Γιατί «Αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό… αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο, αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο».

Για το Διοικητικό Συμβούλιο της Π.Ο.Α.με Α.Β.Α.:

Η πρόεδρος: Σοφία Μιχάλα και ο Γενικός Γραμματέας: Νέστορας Ξυλάς

 

Τώρα αν ο Σύλλογος ΑμΕα θεωρεί ότι τα ΜΜΕ της Αλήθειας, όχι τώρα αλλά από γεννέσεως του, στηρίζουν τα δίκαια αιτήματα του, ας προσέξουν την άποψη μας και ας προβληματιστούν. Υπάρχει βέβαια και η λύση να μας αγνοήσουν ή να μας... πυροβολήσουν.

Δεκτά όλα, εμείς όμως προσπαθήσαμε.

Η ανακοίνωση σας είναι υπόδειγμα πως κανείς επικοινωνιακά χάνει το δίκιο του.

Η δημοτική αρχή ικανοποίησε ένα... ατομικό αίτημα μέλους σας.

Συγχαρητήρια, μπράβο και τέλος. 'Επρεπε να είστε οι πρώτοι που θα χειροκροτήσετε.

Αμέσως μετά και με αρχή αυτή την καλή διάθεση και με σύμμαχο σας την Δημοτική αρχή, καταθέστε μια σειρά προβλημάτων πρόσβασης κ.λ.π. που όντως υπάρχουν και ζητήστε από τους αρμόδιους Αντιδημάρχους συνεργασία για να τα λύσετε και βάλετε χρονοδιάγραμμα γι' αυτά.

Δώστε μια συνέντευξη μετά από κοινού, ανακοινώστε τα και δεσμεύστε τους. Παρακολουθήστε τα και για ότι γίνεται να χειροκροτάμε όλοι μαζί, για ότι δεν γίνεται να συνεχίζουμε να το παλεύουμε ή αν μας δουλεύουν εν τέλει να τους καταγγέλλουμε.

Δεν σας παραδίδουμε μαθήματα, σας λέμε ότι ειδικά τα προβλήματα των ΑμΕΑ απαιτούν συμμάχους. Εσείς κάνετε το αντίθετο, με αποτέλεσμα αν συνεχίσετε έτσι να απομονωθείτε από τα μέλη σας.

Τα παραπάνω γράφτηκαν με αγάπη, μακάρι και έτσι να ερμηνευτούν.

 

Υ.Γ.: Η Δημοτική αρχή θα πέσει στο ίδιο λάθος αν κάνει... αντιπολίτευση στην... επίθεση. Πιάστε ένα - ένα αυτά που θίχτηκαν και λύστε τα.