Χίος, Πέμπτη 6 Αυγούστου

Αναπολώντας τις παιδικές αναμνήσεις και τις χαρούμενες στιγμές της ζωής μας

Παρ, 03/07/2020 - 06:35
Λευτέρης Πυκνής

Σχετικά με την Ελιά Λιβεράνι !

Έγιναν αυτές τις μέρες πολλές δημοσιεύσεις με λανθασμένα στοιχεία για την τοποθεσία και την ονομασία περιοχών ακόμη και του Paolo Liverani που τον αναφέρουν Marko καθώς επίσης και την τοποθεσία της ελιάς ενώ είναι στις Μαυρομάτες της Καλλιμασιάς την αναφέρουν στα βασιλικά και μάλιστα ότι γειτνιάζει με την περιοχή Αφροδίσια ή Αφροίσια που βρίσκονται βορειοανατολικά του νεκροταφείου του Αγίου Γεωργίου της Καλλιμασιάς ! Έχω γράψει από τις 7 Δεκεμβρίου 2019 και αναφέρθηκα για τα παιδιά της ελιάς Λιβερανι που υπάρχουν από την δεκαετία του 1950 ! 

Αυτά για την πλήρη ενημέρωση και τις ονοματολογίες και τοποθεσίες που περιδιαβαίνοντας καθημερινά τα πέτρινα χρόνια της δεκαετίας του 1950 μέχρι τα δώδεκα μου χρόνια ! 

 

Η μέρα το καλεί 7 Δεκεμβρίου 1969 από τις πιο γλυκές αναμνήσεις η γέννηση του γιου μας. Αλλά θέλοντας να ξεφύγω από την γενικότερη πολιτική και γεωπολιτική ατμόσφαιρα της παγκόσμιας και της γειτονικής μας καταχνιάς του ψυχοπλακώματος των ημερών θα σας ταξιδέψω στα πέτρινα χρόνια της δεκαετίας του 1950 που νοσταλγώ και αναπολώ σχεδόν καθημερινά γιατί όσο μεγάλες δυσκολίες και αν υπήρχαν ήταν σαφώς πολύ καλύτερα από ψυχολογικής άποψης και ηρεμίας στην απλότητα της ζωής μας. Θα αναφερθώ σε δύο γεγονότα που και σήμερα τα βλέπουμε να προβάλλονται διαδικτυακά. Θα ξεκινήσω από την καρδερίνα που είχαμε και ο πατέρας μου Σπύρος Πυκνής την είχε μάθει να πίνει νερό με την δεκτυλύθρα δηλαδή όπως ένας κουβάς με σχοινί που ανασύραμε νερό από το πηγάδι έτσι και η καρδερίνα τραβούσε την κλωστή με την μύτη της και το πόδι της ανέβαζε την δακτυλύθρα γεμάτη νερό μέσα από ένα κύπελλο έπινε και το άφηνε πάλι και έπεφτε μες το νερό . Κάποτε μεταξύ 1955 έως 1959 είχαμε πάει στις Μαυρομάτες περιοχή που βρίσκεται η ελιά Λιβερανι και στέναμαι αξώβεργα εγώ ο αδελφός μου Στέφανος και ο πατέρας μας. Πάντοτε είχαμε σε κλουβιά κράχτες πουλιά που Κελαϊδούσαν ένα από τα αγαπημένα μας ήταν η Καρδερίνα ! Όταν το μεσημέρι πλέον θα φεύγαμε για το σπίτι μας στο χωριό την Καλλιμασιά Ανοίξε το κλουβί και η Καρδερίνα έφυγε . Προσπαθούσαμε να την πιάσουμε αλλά μάταια, αφού είδαμε κι αποείδαμε ότι δεν γινόταν τίποτα φεύγαμε στεναχωρημένοι και απογοητευμένοι για το χωριό συζητώντας και κουβεντιάζοντας ποιός έφτεγε που άνοιξε το κλουβί. Μόλις όμως φθάσαμε στο σπίτι μας ακούσαμε το Κελαϊδημα της καρδερίνας και ήρθε και κάθισε στον Άμπελο που είχαμε και σκέπαζε όλη την βεράντα του σπιτιού μας, τότε ο πατέρας μας κρέμασε το κλουβί με την πόρτα ανοιχτή οπότε η καρδερίνα μπήκε μέσα . Από τότε ο πατέρας μας άφηνε την πόρτα ανοιχτή και η καρδερίνα έφευγε πήγαινε την βόλτα της και ερχόταν πάλι ! Κάποια στιγμή πιάστηκε στα αξώβεργα κάποιου γείτονα μας και την κράτησε χωρίς να μπορούσαμε να του την πάρουμε . Το άλλο που θα αναφέρω είναι τούς κονδύλους η βυζιά πού είχε με την τσάπα βγάλει από τόν κορμό της ελιάς Λιβερανι και τα φυτέψαμε στον μπουναφέ και έχουν γίνει ελιές και υπάρχουν και σήμερα τα παιδιά της ελιάς Λιβερανι ! Αλλά την βλαστήμια που ρίχναμε και εγώ και ο αδελφός μου Στέφανος όταν τα καλοκαίρια μέσα στην ζέστη κουβαλούσαμε νερό από τά πηγάδια στον ποταμό στον Κάλαμο και ανεβαίναμε την ανηφόρα μέχρι τον μπουναφέ και ποτίζαμε τις ελιές για να μην ξεραθούν γιατί ο πατέρας μας ήθελε οπωσδήποτε να φυτρώσουν γιατί η ελιά Λιβερανι κάνει πολύ καλές κουρμάδες . Μας έβγαινε η πίστη μας από την κούραση και τόν ιδρώτα που χίναμε . Αλλά οι ελιές έγιναν . Και μάλιστα τώρα που η ελιά Λιβερανι περνά δύσκολες στιγμές με τους νέους ιδιοκτήτες και την αδιαφορία των αρμοδίων υπηρεσιών κοινοτικών και δημοτικών αρχόντων που αδιαφορούν πλήρως για αυτό το αρχαίο αιωνόβιο μνημείο της φύσης ! Ας όψονται οι αρμόδιοι ! Αυτές τις γλυκές αναμνήσεις θέλησα να μοιραστώ μαζί σας για όσους τουλάχιστον έχουν ζήσει παρόμοιες εμπειρίες στο διάβα του χρόνου ! Καλό Σαββατοκύριακο ! Χίος 7 Δεκεμβρίου 2019 Λευτέρης Πυκνής Μαλλιάς Καλλιμασιωτης

 

Άλλες απόψεις: του Λευτέρη Πυκνή