Η καμπάνα (Από Καμπούσικες ιστορίες της βεγγέρας)

Παρ, 02/12/2022 - 16:33
Ο Γιάννης Παϊδούσης

Όσοι ζούμε έξω από τις πόλεις γνωρίζουμε τους ήχους της καμπάνας, που σημάδευαν την καθημερινότητά μας.

Ο αναστάσιμος ήχος όταν τον ακούγαμε πρωί ξέραμε ότι ήταν Κυριακή για εορτή και έπρεπε να αναβάλουμε όλες τις δουλιες και να πάμε στην εκκλησιά.

Όταν τον ακούγαμε απόγευμα ξέραμε ότι είναι για εσπερινό και τελείωσε η μέρα.

Πάντα όταν ακούγαμε αυτό τον ήχο σταματούσαμε ό,τι κάναμε γυρνούσαμε προς την κατεύθυνση της εκκλησιάς και κάναμε το σταυρό μας.

Ήταν και ο πένθιμος ήχος, τρία νταν νταν νταν μετά παύση και πάλι άλλα τρία νταν. Με αυτόν ξέραμε ότι κάποιος γείτονας ξεκίνησε για τα λιβάδια του Αγίου Πέτρου. Όταν τον ακούγαμε σταματούσαμε τη δουλειά και βγαίναμε στο δρόμο όπου σύντομα μαθαίναμε για ποιον χτυπά η καμπάνα.

Ααα τον καημένο ήταν καλός άνθρωπος θεός σχωρέσει του ‘λεγαν οι πολλοί που ξέρουν πόσο μάταιος είναι ο κόσμος.

Λίγοι κακεντρεχείς θα ‘πουν τα λάθη του στη ζωή, αν είχε ίσως τα μεγάλωναν κιόλας (παντού και πάντα υπάρχουν οι κακεντρεχείς).

Όλοι πηγαίναμε στο σπίτι του εκλιπόντα να παρηγορήσουμε τους συγγενείς και να βοηθήσουμε. Οι γυναίκες ανέβαιναν στο σπίτι να συγυρίσουν και να καλύψουν τους καθρέπτες κατά τη συνήθεια και οι άντρες να φροντίσουν τα ζώα και να φέρουν από την εκκλησιά το φέρετρο που ήταν για κοινή χρήση.

Το βράδυ μαζευόμασταν στο σπίτι του (για να ξενυχτήσουμε τον συχωρεμένο). Ο πένθιμος ήχος της καμπάνας ακουγόταν μέχρι το τέλος της εξοδίου τελετής.

Σε μερικά χωριά μερικά κτυπήματα της καμπάνας, ήταν σημάδι ότι ήλθε ο ταχυδρόμος. Μαζεύονταν στην πλατεία όσοι περίμεναν γράμμα από τους ξενιτεμένους, ιδίως τούτες τις μέρες που πιθανόν να είχε μέσα και κάποιο ρεγάλο.

Αυτά για την καμπάνα του χωριού. ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!

 

Άλλες απόψεις: Του Γιάννη Παϊδούση