Καλοκαίρι Και Καταχνιά (Summer And Smoke*)

Πέμ, 24/09/2020 - 19:51

Ένα δύσκολο καλοκαίρι έφθασε στο τέλος του. Οι κορωνοϊοί παραμονεύουν, αρκιωρούν (όπως λένε και οι ποιητές) με ό,τι σημαίνει αυτό για όλες τις κοινωνικές και οικονομικές δραστηριότητες. Ο περισσότερος κόσμος βιώνει μια δύσκολη καθημερινότητα, κολυμπώντας στα απόνερα των μνημονίων, τρέχοντας κάθε τόσο, κυνηγώντας ρυθμίσεις επί ρυθμίσεων (εφορία, ΔΕΥΑΧ, ΔΕΗ, ΟΤΕ, κινητά, ΕΦΚΑ κ.λπ). Μόνο το κιβούρι μας δεν βάλαμε ακόμα σε προρύθμιση.

Η ανατολική πύλη (όταν άνοιξε επιτέλους) ενώ για κάποιο διάστημα βοήθησε την τοπική οικονομία (τουρισμό και όχι μόνο) και έδωσε ελπίδες και κάποια αισιοδοξία για το μέλλον, ήρθε ο κορωνοϊός και οι ξεπερασμένοι λεονταρισμοί και οι προκλήσεις της ηγεσίας των γειτόνων, παράλληλα με την ένταση του προσφυγικού, έκλεισε η πόρτα αυτή ως προς την μετακίνηση ανθρώπων. Πως τα κατορθώσαμε οι δύο χώρες από τα ζεϊμπέκικα και τις κουμπαριές, να φτάσουμε πάλι στις κανονιοφόρους θέλει πολύ συζήτηση, εξ άλλου έχουμε γεμίσει από στρατηγικούς και γεωπολιτικούς αναλυτές (και τοπικά). Πάντως, το ιστορικό συμπέρασμα είναι ένα: "είμαστε καταδικασμένοι να ζήσουμε ειρηνικά, είναι ο μόνος δρόμος που συμφέρει και τους δύο λαούς, παρόλο που τώρα τελευταία έχει ξεθωριάσει η λέξη ειρήνη... σημεία των καιρών.

Φυσικά υπάρχουν και εδώ άνθρωποι και "αρχηγοί" που δεν είδαν με καλό μάτι αυτή την επικοινωνία που άρχισε με τους απέναντι : άλλοι με τους ορισμούς του "καλού Τούρκου", άλλοι με τους γερανούς και τις τεράστιες σημαίες (μέσα στο "τραπέζιο" μάλιστα των προσγειοαπογειώσεων αεροσκαφών (προφανώς για να φοβούνται τα ταγγαλάκια) και αλλού με ξεπερασμένα συνθήματα και αρκετοί άλλοι θέλουν τουρισμό μόνο από την Εσπερία. Βεβαίως σε όλα αυτά θα δώσει απάντηση η ίδια η ζωή και το μέλλον που έρχεται καταιγιστικά. Σε αυτή λοιπόν την περιρρέουσα ατμόσφαιρα ο ταλαιπωρημένος κόσμος, που έχασε τις συλλογικότητες του, τις αυθόρμητες αγκαλιές, τα πανηγύρια του, την εν γένει ανθρώπινη επαφή που έχουμε εμείς οι μεσογειακοί, περίμενε κάποιες σταγόνες πολιτισμού να γλυκάνει το καλοκαίρι του.

Με αφορμή τον κορωνοϊό υποβαθμίστηκε σε μεγάλο βαθμό η οποιαδήποτε πολιτιστική προσφορά. Κατ αρχήν οι φίρμες του χώρου σταμάτησαν τις περιοδείες γιατί με τα μέτρα κατά της πανδημίας δεν θα πετύχαιναν το προσδοκόμενο ταμείο. Αλλά και η ηγεσία του τόπου με την ίδια αφορμή, προσέφερε μηδαμινές πολιτιστικές εκδήλώσεις, σε σημείο ώστε οι εκδηλώσεις που οργάνωσε ο Δήμος Ψαρών να είναι καλύτερες. Α! Ξέχασα. Έπεσαν και πυροτεχνήματα. Η κατάσταση ευτυχώς περισώθηκε από λίγους συλλόγους όπως από την κινηματογραφική λέσχη και μερικούς άλλους, όπως και από μεμονωμένες προσπάθειες. Ο πολιτισμός όπως γνωρίζουμε διαμορφώνει την ταυτότητα της κοινωνίας, παράλληλα και την αισθητική της και πρόκειται για αδιαπραγμάτευτο δημόσιο αγαθό.

Δυστυχώς στον τόπο μας αυτά δεν ισχύουν. Εδώ και καιρό, ο πολιτισμός οδεύει την κατιούσα. Η προηγούμενη δημοτική αρχή έκλεισε το Δημοτικο Περιφερειακό Θέατρο, η σημερινή έκλεισε τον Θερινό Δημοτικό Κινηματογράφο με αστείες δικαιολογίες. Σε άλλους δήμους, όπως στην Καισαριανή, στα Χανια κλπ θεωρούν τιμή τους την λειτουργεία των δημοτικών κινηματογράφων και μάλιστα την μισή εβδομάδα προσφέρουν δωρεάν τις προβολές. Εμείς δεν μπορέσαμε να καταρτήσουμε έναν άνθρωπο να διαχειρισεί τον θερινό. Κατά τα άλλα, πολύ συχνά ακούγεται από επίσημα χείλη "των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν". Εδώ όχι μόνο δεν μαγειρέψαμε, αλλά πετάξαμε και τα υλικά...

Δεν θέλω να βάλω κακές προθέσεις σε κανέναν, αλλά έχω την γνώμη ότι μπορεί πίσω από την πανδημία να καλύπονται ανεπάρκειες, ασχετοσύνες και έλλειψη πολιτιστικών οραμάτων. Αυτό βέβαια που πρέπει να μας "ενθουσιάσει" είναι ότι ετοιμάζουν το σαβάνωμα του REX. Ναι, καλά ακούσατε. Θα καλυφθεί η πρόσοψή του, ώστε να μην φαίνεται η φθορά του (και η ανεπάρκειά μας) και μέσα να πετούν ανενόχλητες οι δεκαοχτούρες και να ξεκουράζονται οι γλάροι. Πάντως προσωπικά μου αρέσει η ιδέα και θα συνιστούσα να σαβανώσουμε και το φράγμα "Κόρης Γεφύρι" με μπλε χρώμα ώστε να φαίνεται γεμάτο. Επίσης, κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει και στο Σαραπειό και στο γιαπί του δικαστικού μεγάρου με τα ανάλογα χρώματα, όπως και στον Ναυτικό Όμιλο.

Τέλος, με όλα αυτά πέρασε το καλοκαίρι με καταχνιά, ας ελπίσουμε ότι στο επόμενο θα έχει περάσει η πανδημία, θα τα ξαναφτιάξουμε με τους γείτονες και θα διαμορφωθούν λύσεις για τους ταλαιπωρημένους πρόσφυγες. Πάντως, κάλά είναι να θυμόμαστε τους πάντα επίκαιρους στίχους του Μιχάλη Κατσαρού από το "Κατά Σαδδουκαίων": μην αμελήσετε, πάρτε μαζί σας νερό, το μέλλον μας έχει πολύ ξηρασία". Αν και θα ήταν χρήσιμο να εμβαθύνουμε στο άλλο συνταρακτικό του ποίημα "Αντισταθείτε". Τέλος δεν θα ήθελα να καταλήξω στο συμπέρασμα, ότι τα μόνα οράματα της τοπικής εξουσίας είναι η άσφαλτος και το τσιμέντο.

* Ο τίτλος είναι από το ομώνυμο θεατρικό έργο του Τενεσι Γουίλιαμς

 

 

Άλλες απόψεις: Του Μίμη Μουτσάτσου