Ντουγάμι Σιάλτ 1855

Τρί, 26/04/2016 - 21:29

Ευρισκόμενος στο Σιάτλ το 1979-80, το πρώτο πράγμα που φρόντισα να μάθω ήταν η ιστορία του (μου αρέσει να γνωρίζω πού βρίσκομαι). Έμαθα λοιπόν ορισμένα πράγματα τα οποία δημοσίευσα στον τοπικό Τύπο (Χίου) το 1999, όταν «διεμελίζετο» η (πρώην) Γιουγκοσλαβία!...

Σχεδόν το ίδιο κείμενο (το οποίο και ακολουθεί), για κάποιους λόγους δημοσιεύθηκε και στις 28/2/2009, με αφιέρωση στους «ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΤΗΣ ΓΗΣ ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ». Φαίνεται όμως ότι το θέμα πάντα είναι επίκαιρο, διότι το βλέπω δις δημοσιευμένο (εκ παραδρομής;) στον χιακό Τύπο από τον εκλε­κτό Ελληνοαμερικανό και Χιολάτρη κ. Στέλιο Τάτση, μόνιμο κάτοικο Νέας Υόρκης!... Βέβαια το κείμενο (του κ. Στέλιου Τάτση) είναι πολύ καλογραμμένο, απλά εδώ συμπληρώνω το όνομα του Αρχηγού των Ερυθροδέρμων που ελέγετο Ντουγάμι Σιάτλ και του οποίου το χωριό (μουσειακό δείγμα) το επισκέφθηκα από περιέργεια.

Ξαναδημοσιεύω το κείμενο διότι είναι πάντα ΔΙΔΑΚΤΙΚΟ και πάντα ΕΠΙΚΑΙΡΟ (επανάληψη της προσφυγιάς κλπ. κλπ.). Ακολουθεί το κεί­μενό μου του 2009:

======================================================

 

 

Αθήνα, 28-02-2009

 

 

 «...το κελάηδισμα του κοκκινολαίμη, η πνοή του ανέμου ανάμεσα στα κλαδιά, ο φλοίσβος του τρεχούμενου νερού...»

Ντουγάμι Σιάτλ, 1855

(Αφιερωμένο στους απανταχού της Γης Οικολόγους)

Υπό Δρ. Αναστ. Ι. Τριπολίτη

 

 

Το κείμενο αυτό, είχε ξανά (αντι)γραφεί και είχε δημοσιευθεί με άλλη μορφή το 1999, όταν η Αμερικανική Πολεμική (κρεατο)μηχανή, διέλυε και άλεθε την πρώην Γιουγκοσλαβία. Είχαν τότε χρησιμοποιηθεί όροι όπως Τόμαχωκ, Απάτσι κ.α., που μας παραπέμπουν στην Άγρια Δύση της Αμερικής.

Βρισκόμαστε στα 1855. Ο Αρχηγός των Ινδιάνων Ντουγάμι Σιάτλ * στέλνει την απάντησή του στον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών που ζητά ν’ αγοράσει τη γη της φυλής του.

Η συγκινητική αυτή ομιλία του Σιάτλ –που το μεγαλύτερο μέρος της ακολουθεί στις επόμενες σελίδες– υπερασπίζεται τον ινδιάνικο τρόπο ζωής αλλά και την ίδια τη ζωή. Είναι ένα μάθημα για όλους μας είτε ο προβληματισμός μας αφορά το περιβάλλον, είτε αφορά τις μειονότητες που τόσο πολύ δοκιμάζονται στις μέρες μας.

«Ο Ουρανός, που πάντα έχει ένα δάκρυ συμπόνιας για το λαό μου, που μας φαίνεται αμετάβλητος και αιώνιος, μπορεί ν’ αλλάξει. Σήμερα είναι καθαρός, αύριο όμως ίσως σκεπαστεί με σύννεφα. Τα λόγια μου είναι σαν τ’ αστέρια, ποτέ δεν αλλάζουν. Σ’ αυτά λοιπόν που θα πει ο Σιάτλ μπορεί ο Μεγάλος Λευκός Αρχηγός της Ουάσινγκτον να βασιστεί με σιγουριά όπως βασίζεται στις εναλλαγές των εποχών.

Ο Μεγάλος Αρχηγός της Ουάσινγκτον μας στέλνει μήνυμα πως θέλει ν’ αγοράσει τη γη μας. Καλοσύνη του, παρόλο που ξέρουμε ότι δεν έχει ανάγκη τη φιλία μας. Την πρότασή του πάντως θα τη σκεφτούμε καλά γιατί ξέρουμε πως αν δεν δεχτούμε, ο λευκός θα θελήσει με τα όπλα ν’ αρπάξει τη γη μας.

Ρωτάω όμως: Πως μπορεί κανείς να πουλά ή να αγοράζει τον ουρανό ή τη ζεστασιά της γης; Η ιδέα μας φαίνεται περίεργη. Επειδή ακριβώς δεν μας ανήκουν η δροσιά του αέρα και η διαύγεια του  νερού. Πώς λοιπόν είναι δυνατόν να τ’ αγοράσετε; Πάντως μην ανησυχείτε: θα πάρουμε την απόφασή μας.

Είμαστε κομμάτι της γης. Καθετί πάνω σ’ αυτή τη γη είναι ιερό για το λαό μου. Κάθε λαμπερή πευκοβελόνα, κάθε αμμουδερή ακρογιαλιά, κάθε κομμάτι ομίχλης στα σκοτεινά δάση, κάθε ξέφωτο, κάθε βούισμα εντόμου, είναι ιερό στη μνήμη του λαού μου. Είμαστε κομμάτι της γης κι αυτή πάλι ένα κομμάτι από μας. Οι χυμοί που τρέχουν μέσα στα δέντρα μεταφέρουν τις μνήμες του ερυθρόδερμου ανθρώπου. Τα ευωδιαστά λουλούδια είναι αδελφές μας, το ελάφι, το άλογο, ο μεγάλος αετός είναι τ’ αδέλφια μας. Οι απότομες ψηλές κορυφές, τα καταπράσινα λιβάδια, η ζεστασιά του πόνεϋ, ο άνθρωπος, όλα ανήκουν στην ίδια οικογένεια. Καταλαβαίνει λοιπόν τι μας ζητάει ο Μεγάλος Αρχηγός της Ουάσινγκτον όταν μας παραγγέλνει ότι θέλει ν’ αγοράσει τη γη μας;

Γρήγορα θα κατακλύσετε όλη τη χώρα. Ο Μεγάλος Αρχηγός μας παραγγέλνει ότι θα μας εξασφαλίσει ένα μέρος έτσι που να μπορούμε να ζούμε άνετα μεταξύ μας. Όπως ο πατέρας που αποφασίζει για τα παιδιά του. Ξέρουμε ότι ο λευκός δεν καταλαβαίνει τους τρόπους μας. Ένα κομμάτι γης μοιάζει σ’ αυτόν μ’ ένα οποιοδήποτε κομμάτι γιατί είναι ένας ξένος που έρχεται μέσα στη νύχτα και παίρνει ότι έχει ανάγκη. Η γη δεν είναι σύντροφός του αλλά εχθρός του. Με την απληστία του θα την καταβροχθίσει και δεν θ’ αφήσει πίσω του τίποτα παρά μόνο έρημο. Βρίσκουμε χαρά στα δάση… Ίσως να μην το καταλαβαίνετε γιατί οι συνήθειές μας είναι διαφορετικές απ’ τις δικές σας.

Το πεντακάθαρο νερό, που κυλά στα ρυάκια και στα ποτάμια μεταφέρει στο διάβα του και το αίμα των προγόνων μας. Το μουρμουρητό του είναι  η φωνή τους. Κάθε φευγαλέα αντανάκλαση του φωτός πάνω στο διάφανο νερό των λιμνών εξιστορεί γεγονότα και παραδόσεις από τη ζωή του λαού μας. Τα ποτάμια είναι αδέρφια μας. Σβήνουν τη δίψα μας. Μεταφέρουν τα κανώ μας και τρέφουν τα παιδιά μας. Αν σας πουλήσουμε τη γη μας μην ξεχάσετε να μάθετε και στα παιδιά πως τα ποτάμια είναι αδέρφια όλων μας. Δεν καταλαβαίνω, οι τρόποι μας είναι διαφορετικοί απ’ τους δικούς σας. Η όψη των πόλεών σας κάνει κακό στα μάτια του ερυθρόδερμου. Ο θόρυβος ταράζει τ’ αφτιά μας. Αλλά αυτό μπορεί να συμβαίνει επειδή είμαι άγριος και δεν καταλαβαίνω. Την αδικαιολόγητη απαίτηση ν’ αγοράσετε τη γη μας θα τη σκεφτούμε προσεκτικά. Αν δεχτούμε θα βάλω έναν όρο:

Τα ζώα. Ο λευκός άνθρωπος θα πρέπει να συμπεριφέρεται στα ζώα σαν να’ ταν αδέρφια του. Είμαι άγριος και δεν καταλαβαίνω γιατί ο λευκός αφήνει πίσω του χιλιάδες νεκρά αγριοβούβαλα πυροβολώντας τα μόνο για το κέφι του μέσα από το σιδερένιο άλογο που καπνίζει (σ.σ.= το κλασικό τραίνο της εποχής), ενώ εμείς δεν σκοτώνουμε παρά μόνο για να τραφούμε.

Τι είναι ο άνθρωπος χωρίς τα ζώα; Αν εξαφανίζονταν όλα τα ζώα ο άνθρωπος θα πέθαινε από μεγάλη πνευματική ερημιά. Ό,τι συμβεί στα ζώα θα συμβεί σύντομα και στον άνθρωπο. Ξέρουμε τουλάχιστον αυτό:

Η γη δεν ανήκει στον άνθρωπο, ο άνθρωπος ανήκει στη γη.

ΚΙ ΑΚΟΜΑ, πως εμείς δεν δημιουργήσαμε τον ιστό της ζωής αλλά αποτελούμε μόνο μια ίνα μέσα σ’ αυτόν. Αν προκαλέσουμε κάποια καταστροφή στον ιστό οι συνέπειες θα έρθουν και σε μας τους ίδιους. Πρέπει να το πάρουμε απόφαση: Η νύχτα και η μέρα δεν μπορούν να υπάρξουν μαζί την ίδια στιγμή.

Ο ΛΑΟΣ ΜΟΥ ΡΩΤΑ: Την αδικαιολόγητη απαίτηση του λευκού να αγοράσει τη γη μας θα τη σκεφτούμε καλά. Όμως ο λαός μου ρωτά: Τι θέλει να αγοράσει ο λευκός; Γίνεται να αγοράσει κανείς τον ουρανό ή τη γρηγοράδα της αντιλόπης; Θα κάνετε λοιπόν τη γη ό,τι θέλετε επειδή ο ερυθρόδερμος θα υπογράψει ένα κομμάτι χαρτί και θα το παραδώσει στο λευκό; Τη στιγμή που δεν μας ανήκει η δροσιά του αέρα και το άφρισμα του νερού γιατί επιμένετε να τ’ αγοράσετε;

Όλοι μοιράζονται τον αέρα με την ίδια πνοή. Τα ζώα, τα δέντρα, ο άνθρωπος μοιράζονται την ίδια ανάσα. Ο αέρας που έδωσε στον παππού μας την πρώτη αναπνοή θα πάρει και τον τελευταίο του στεναγμό. Ο λευκός δεν φαίνεται να δίνει σημασία στον αέρα που αναπνέει: Όπως ο άρρωστος που του έχει εξασθενίσει η όσφρηση. Πουθενά στις πολιτείες του λευκού δεν υπάρχει μια ήσυχη ειρηνική γωνιά. Δεν υπάρχει τόπος να σταθείς, ν’ ακούσεις το ξεπέταγμα των φύλλων την άνοιξη ή το βουητό των εντόμων. Αλλά τι μένει απ’ τη ζωή όταν ο άνθρωπος δεν μπορεί να αφουγκραστεί το μοναχικό κάλεσμα του κοκκινολαίμη ή τις συζητήσεις των βατράχων τη νύχτα στη μικρή λίμνη;

Ίσως είμαι άγριος και δεν καταλαβαίνω. Θα τη σκεφτούμε την πρότασή σας. Δεν έχει σημασία πού θα περάσουμε το υπόλοιπο της ζωής μας. Τα παιδιά μας είδαν τους πατεράδες τους ταπεινωμένους. Οι πολεμιστές μας ντροπιάστηκαν. Μετά τις ήττες περνούν τις μέρες τους άσκοπα και δηλητηριάζουν τα κορμιά τους με δυνατό ποτό. Μετά από λίγους χειμώνες, μετά από λίγα φεγγάρια, κανένα παιδί των μεγάλων φυλών, δεν θα μείνει να πενθήσει ένα λαό που κάποτε ήταν δυνατός και με πολλές ελπίδες, όπως ο δικός σας σήμερα.

Τι να πενθήσω; Τι να πενθήσω απ’ τον αφανισμό του λαού μου; Οι λαοί αποτελούνται από ανθρώπους και οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν όπως τα κύματα της θάλασσας. Ο καιρός της δική σας παρακμής είναι ακόμα μακριά αλλά θα ‘ρθει. Κανείς δεν ξεφεύγει απ’ το γραφτό του. Μολύνετε το κρεβάτι σας και μια νύχτα θα πάθετε ασφυξία από τα ίδια σας τα απορρίμματα. Αν ξέραμε τα όνειρα του λευκού… ο Θεός σας προσφέρει κυριαρχία στα ζώα, τα δάση και στους ερυθρόδερμους για κάποιον ιδιαίτερο λόγο. Όμως αυτός ο λόγος είναι ένα αίνιγμα για μας. Είναι κάτι που δεν καταλαβαίνουμε όταν όλα τα αγριοβούβαλα εξοντώνονται, τα άγρια άλογα δαμάζονται, οι απόκρυφες γωνιές του δάσους μολύνονται από τους ανθρώπους και η όψη των λόφων που είναι γεμάτη από λουλούδια γεμίζει από τα καλώδια του τηλέγραφου.

Που είναι η λόχμη; ΕΞΑΦΑΝΙΣΜΕΝΗ.

Που είναι ο αετός; ΕΞΑΦΑΝΙΣΜΕΝΟΣ.

Αυτό είναι το τέλος της ζωής και η αρχή του θανάτου. 

Όταν ο τελευταίος Ινδιάνος λείψει από τη γη κι ο λευκός φέρνει στη μνήμη του το λαό μου σαν ένα θρύλο, οι ψυχές των νεκρών μας θα ταξιδεύουν σαν το σύννεφο πάνω στον κάμπο, θα γεμίζουν τις ακρογιαλιές και θα φιλοξενούνται στα δάση που αγάπησαν, όπως το μωρό που αγαπά το χτύπο της μητρικής καρδιάς. Ο λευκός δεν θα ’ναι ποτέ μόνος σ’ αυτόν τον τόπο. Ας μεταχειριστεί λοιπόν το λαό μου με δικαιοσύνη και ειλικρίνεια γιατί στους νεκρούς δεν λείπει η δύναμη.

Μίλησα για θάνατο; Δεν υπάρχει θάνατος. Μόνο η εναλλαγή των κόσμων. 

Η προστασία του περιβάλλοντος και η αλληλεγγύη στον τρίτο κόσμο, δηλαδή ο σεβασμός στη ζωή, μπορούν να έρθουν μόνο μέσα από τη γνώση τού γιατί ο κόσμος βρίσκεται σήμερα σ’ αυτή τη μεγάλη κρίση. Όλοι μας οφείλουμε να δουλέψουμε, ο καθένας από τη δική του μικρή αλλά τόσο σημαντική θέση, για μια κοινωνία που να βρίσκεται σε ειρήνη και αρμονία με τη Μητέρα Γη. Ο παλιός κόσμος πεθαίνει και λίγο πριν ξεψυχήσει μοιάζει πολύ δυνατός και πολύ σκληρός.

Ας σταθούμε για μια στιγμή έξω απ’ τον αυτοκτονικό ρυθμό που κυριαρχεί γύρω μας και ας διευκολύνουμε τον καινούργιο κόσμο που έρχεται αργά αλλά σταθερά, με ότι καλύτερο έχουμε: την αγάπη και τη φροντίδα στον εαυτό μας, στους δικούς μας, στους άλλους ανθρώπους, στα ζώα, στα φυτά, στον αέρα, στα νερά που η ανθρώπινη βλακεία καταστρέφει στις μέρες μας (υπογραμμίσεις δικές μου)».

Σαν επίλογος:

Το πιο πάνω κείμενο, που για λόγους οικονομίας χώρου δεν το αντέγραψα αυτούσιο, έχει υπαγορευθεί από αγράμματο άνθρωπο, τον Αρχηγό Σιάτλ και  έχει αποσταλεί σε μορφωμένους ανθρώπους (Πρόεδρο ΗΠΑ, Στρατηγούς κλπ.). Το τι υπέφεραν οι ερυθρόδερμοι (καθώς και η κίτρινη φυλή που ερχόταν κατά κύματα μέσω του Ειρηνικού Ωκεανού, όπως σήμερα οι πρόσφυγες που έρχονται σε μας), ένας θεός το ξέρει!... Γεγονός είναι ότι όσοι ερυθρόδερμοι έμειναν σήμερα, βρίσκονται κάτω από ειδική προστατευτική ομπρέλα από νόμους, οι οποίοι νόμοι δυστυχώς άργησαν να γίνουν και να εφαρμοστούν.

Λυπάμαι και ντρέπομαι ειλικρινά που καταφέρομαι κατά των Αμερικανών (μήπως δεν έκαναν τα ίδια και οι Ρώσοι στη Γεωργία;). Πρέπει όμως να ξεχωρίσουμε τις αποφάσεις των ηγετών τους, από την έλλειψη ενημέρωσης του απλού λαού, ο οποίος ζει στον κόσμο του! Το 1979-80 που ήμουν εκεί, το 90% δεν ήξευραν που πέφτει η Κύπρος και το 95% δεν γνώριζαν γιατί πολέμησαν στο Βιετνάμ… Σήμερα πάλι, αφού κατέστρεψαν τη Γάζα (Ισραήλ = Αμερική), τώρα στέλνουν τις ... πολυεθνικές να την «ανασυγκροτήσουν»(!) Και να μην ξεχνάμε ότι οι βόμβες και τα διάφορα πυρομαχικά έχουν… ημερομηνία λήξεως. Επομένως κατά τακτά χρονικά διαστήματα θα έχουμε κάποια εστία στον πλανήτη μας, έτσι για… να μην ξεχνιόμαστε… Και η ζωή συνεχίζεται… για όσους επέζησαν! Και για να μη φανώ αχάριστος αναφέρω ότι στο Σιάτλ έζησα ίσως την καλύτερη περίοδο της ζωής μου με Αμερικανικά χρήματα (υποτροφία), αλλά όπως και να το κάνουμε, «τα σύκα-σύκα και η σκάφη-σκάφη», όπως λέει και ο λαός.

Ελπίζοντας να μην έθιξα την τιμή και την υπόληψη κάποιου ή κάποιων, είμαι ανοιχτός σε διάλογο αναμένοντας απαντήσεις στα ερωτήματά μου.

======================================================

 


*     Το Σιάτλ (Βρετανική Κολομβία – Β.Δ. Αμερική, κοντά στα σύνορα με τον Καναδά) πήρε το όνομά του από τον Αρχηγό-ήρωα των ερυθρόδερμων της περιοχής.

 

Άλλες απόψεις: Του Αναστ. Ι. Τριπολίτη