Ο τελευταίος των Μοϊκανών

Τρί, 12/07/2016 - 06:19

Κεραυνοβολήθηκα, σοκαρίστηκα, μου κόπηκαν στην κυριολεξία τα γόνατα μου, ακούγοντας στο ραδιόφωνο το πρωί της 6ης Ιουλίου 2016 το ξαφνικό φευγιό του αρχηγού όπως τον προσφωνούσαν και τον αποκαλούσαν οι περισσότεροι που τον γνώριζαν και επικοινωνούσαν μαζί του για πάρα πολλά χρόνια.Πιστεύω στις καρμικές ημερομηνίες και χρονολογίες που μπορεί να επαναλαμβάνονται γεγονότα που καθορίζουν την μοίρα μας.

Στις 22 Ιουνίου 2016 το βράδυ αργά μετά την θεατρική παράσταση « Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ» της Χριστίνας Σπύρου για την ΛΑΘΡΑ που παρουσιάσθηκε στο πρώην 6ο Δημοτικό Σχολείο, μας κατέβασαν από την συγκεκριμένη σκάλα που βγαίνει στην βιβλιοθήκη ΚΟΡΑΗ και μάλιστα μες ’το σκοτάδι διότι δεν υπάρχει φωτισμός. Στην θέα του μεγάλου κενού που υπάρχει φώναξα στους αποχωρούντες θεατές να προσέξουν καλά γιατί εδώ θα σκοτωθεί άνθρωπος! Η μοίρα παίζει πολλά παιχνίδια. Έμαθα ότι αυτή την σκάλα ο Αρχηγός την διάβαινε σχεδόν καθημερινά.(Έκοβε μεσαριά).

Δυστυχώς ! Έπεσε όρθιος!  

Έφυγε η ζωντάνια της αγοράς της Χίου ! Ο ανοιχτόκαρδος, ο κεφάτος, ο χαμογελαστός, ο χιουμορίστας, ο άνθρωπος που έλεγε τα πράγματα με το όνομα τους μ’ ατάκες με ρήμες και παροιμίες και δεν χάριζε σε κανέναν τα κάστανα. Ο ευπατρίδης του κοινωνικού ιστού της Χίου!Δεν θα αναφερθώ στο προσκοπικό και εκκλησιαστικό του έργο. Γι’ αυτό αναφέρθηκαν και θα γράψουν οι αρμόδιοι και υπεύθυνοι που γνώριζαν καλά την προσφορά του στους τομείς αυτούς.Τον γνώρισα το 1963 όταν ξεκίνησα 16 χρονών παιδί ακόμη την επαγγελματική μου πορεία γύρο από τα νοσοκομειακά λογιστικά φαρμακευτικά κτλ. Τον γνώρισα μαζί με μια φουρνιά αλησμόνητων λειτουργών που κρατούσαν όρθιο το πάλε – ποτέ Σκυλίτσειο Νοσο/ο Χίου με την τότε Ανωτέρα Λονδίνειο ενοριακή  επιτροπή και έζησα από κοντά τον αγώνα σ’ αυτούς που θα αναφέρω στο να γίνει το Σκυλίτσειο Χίου Κρατικό Νοσ/ον.

Και ξεκινώ με σειρά ιεραρχίας που θυμάμαι τον Σάββα Νικολαίδη γραμματέα της ενοριακής επιτροπής καθημερινά επίσης επισκεπτόταν τον Δεσπότη στο Διοικητικό - Λογιστικό -Διαχειριστικό, τον τελευταίο των Μωικανών  που έπεσε όρθιος όπως πολλές φορές έλεγε στις ατάκες του, ο γέρος θα πάει ή από πέσιμο ή από χ…μο τον Γιώργο Μαθιούδη που πάντοτε πρόθυμα με βοηθούσε και μου έδινε πληροφορίες για τα ασφαλιστικά ταμεία και τα διάφορα γραφειοκρατικά διαδικαστικά.Τον Γιώργο Στακιά , τον Καμενάκη τον Βασιλάκη ίσως ξεχνώ κάποιους ας με συγχωρήσουν.Πάμε στο Μικροβιολογικά και Σταθμό Αιμοδοσίας, τον πάντα χαμογελαστό με χιούμορ Κώστα Αναγνώστου και την θεσπέσια για την εποχή Ρίτσα Μαμουνή που ήταν σαΐνι στην αιμοδοσία αλλά εγκατέλειψε την Χίο πολύ γρήγορα και δεν έχω από τότε νέα της.  

Τον μόνιμο αιμοδότη Γιώργο Ράγκο. Την εποχή εκείνη η κάθε φιάλη αιμοληψίας ήταν τουλάχιστον 500 γρ. Στο ακτινολογικό τον αξέχαστο με τους καλούς τρόπους και ευγένεια χωριανό μου Πέτρο Μουλάκη συνεχίζει ο γιος του τώρα. Και πάμε τώρα στους νοσοκόμους που ήταν όλοι σχεδόν γιατροί με την εμπειρία τόσων χρόνων που είχαν στο λειτούργημα τους,  Φίλιππας  Κόβα, Αλέκο Πατσέλικο,  Μανώλη Δρίζο τους συναδέλφους μου στην νάρκωση Νίκο Φωτεινό και Γιάννη Κουτουκίδη βέβαια τα χρόνια εκείνα νάρκωναν με χλωροφόρμιο και αιθέρα.  
   
Τον ταχύτερο χειρουργό που υπήρξε στην Χίο τον Ματθαίο Ζύμαρη δεν τον έζησα από κοντά αλλά από τα ακούσματα της εποχής εκείνης από συναδέλφους του και τους βοηθούς στο χειρουργείο εργαλειοδότες το ζεύγος Μπαλακίτση.  
Τον παθολόγο Σταμάτη Τσιμπή, τον μόνιμα εσωτερικό γιατρό Αμαδιανό που εφημέρευε όλο το εικοσιτετράωρο και όταν δεν είχε πολύ δουλειά καθόταν στην παραλία όπου είχε τηλέφωνο συνήθως στο καφενείο  του Γαΐλα και το ζαχαροπλαστείο Μισκή. Τότε βέβαια δεν υπήρχαν και πολλά έκτακτα περιστατικά, ούτε πολλά αυτοκίνητα. Ήταν πάντοτε πανταχού παρόν.  

Τον μετά Ζύμαρη χειρουργό Όρέστη Στέκα που και τον γνώρισα και νάρκωση σε χειρουργεία του έδωσα, είχαμε και παλιά γνωριμία από την Αίγυπτο με θείους μου και εξαδέλφια  μου από το Κοτσίκειο νοσοκομείο Αλεξανδρείας.Τον αδικοχαμένο που έφυγε μικρός από την ζωή παιδίατρο Κώστα Μπιλαρίκη τον δημιουργό της παιδιατρικής κλινικής τα παιδιά του που γεννήθηκαν με καισαρική εγώ έδωσα ενδοτραχειακή νάρκωση  στην γυναίκα του Στέλλα που ήταν γιατρός.  

Ίσως από τα αρχεία του νοσοκομείου κάποιος ιστορικός πρέπει να αναφερθεί στη προσφορά όλων αυτών που μνημόνευσα και βοήθησαν  με την προσφορά τους συνανθρώπους μας μ’ όλες τις αντίξοες δυσκολίες που υπήρχαν την εποχή εκείνη. Εγώ τους χαρακτηρίζω πραγματικούς ήρωες για την τεράστια προσφορά τους στηνυγεία του Χιώτικου Λαού.
Ας είναι όλων : Αιωνία η μνήμη τους

Άφησαν το στίγμα τους στην υγεία τις δεκαετίες 1950 - 60 -70.


 

Άλλες απόψεις: του Λευτέρη Πυκνή