Ο θάνατος της γλώσσας μας

Πέμ, 19/11/2020 - 00:45

Κάτι το οποίο μου αρέσει στην ΕΣΤΙΑ την οποία διαβάζω καθημερινώς, είναι η γλώσσα της (π.χ. το άρθρο του κ. Νικολάου Α.Ε. Καλοσπύρου, στη σελ. 2 του φύλλου της Δευτέρας 2/11/2020). Όσον αφορά το πολυτονικό, εγώ ως… υπερήλιξ το προτιμώ, αλλά για τους νεώτερους είναι… συζητήσιμο!...

Πάμε λοιπόν στη γλώσσα και στον έντυπο (κυρίως) Τύπο, παρά το γεγονός ότι στους δρόμους και στις πλατείες ΔΕΝ συναντάς πλέον επιγραφή γραμμένη στα Ελληνικά!...

Παρά το γεγονός λοιπόν ότι… το κακό προϋπήρχε, τώρα με την… έλευση του κορωνοϊού… παράγινε.

Ο κορωνοϊός λοιπόν (Covid-19 επί το Ελληνικότερον!) μας έφερε και το… Lockdown, το οποίο βεβαίως-βεβαίως για να θυμηθούμε και τον αείμνηστο Χρήστο Τσαγανέα, υπάρχει και σε μορφή soft ή mini (το αντίθετο πρέπει να είναι το hard!...).

Βέβαια και η «καραντίνα» δεν είναι ελληνική λέξη αλλά, «βρε αδερφέ» όπως θα αναφωνούσαμε, την ανεχόμαστε επειδή τη… συνηθίσαμε!...

Παρακολουθώντας την ανατροφή και την εκπαίδευση των εγγονούλων μου (8 ετών η μία, 5 ετών η άλλη) που προσφάτως μετεγκαταστάθηκαν από τη Γενεύη στην Αθήνα, βλέπω με μεγάλη μου χαρά να ομιλούν τέλεια ελληνικά, παρά το γεγονός ότι γνωρίζουν και αρκετά γαλλικά και λιγότερα αγγλικά! Όμως τα ελληνικά (τους) ελληνικά και χαίρομαι γι’αυτό!...

Κλείνοντας τη μεγάλη παρένθεση που άνοιξα, επανέρχομαι και στο άνοιγμα του… τζαμιού! Ας συγχωρήσουμε αυτούς που το προώθησαν, διότι δύο λάθη δεν κάνουν ένα σωστό, όμως από τη μία οι «φίλοι» μας οι Τούρκοι μετατρέπουν την Αγία Σοφία και τη Μονή της Χώρας σε τζαμιά(!!!), από την άλλη εμείς ανοίγουμε τζαμί στην… Αθήνα.

Ευτυχώς ο Ιμάμης είναι μεν Σουνίτης αλλά είναι Μαροκινός (ο 49χρονος Μοχάμεντ Ζακί) και ως εκ τούτου δεν είναι φανατικός Ισλαμιστής. Ζει 25 χρόνια στην Ελλάδα και έχει τελειώσει ελληνικό Πανεπιστήμιο!

Επανερχόμενος στο γλωσσικό ζήτημα και προσπαθώντας να σώσουμε ό,τι προλάβουμε, σκέπτομαι ότι η διατήρηση των ηθών και των εθίμων, ίσως είναι ένα βοήθημα, ίσως είναι μια σανίδα σωτηρίας με την οποία μπορούμε να βοηθήσομε και στη διατήρηση (συντήρηση, αν προτιμάτε) και της γλώσσας μας.

Ακόμα και η διατήρηση των τοπικών διαλέκτων και των ιδιωματισμών ή και της ντοπιολαλιάς, ίσως και ο υπερτονισμός τους, μπορούν αν χρησιμοποιηθούν και αυτά ως όπλα για να διατηρήσομε τη γλώσσα μας. Ίσως είμαι υπερβολικός και συγχωρείστε με γι’αυτό, όμως όταν ως Χιώτης ακούσω κάποια χιώτικη φράση, π.χ. «ήντα κάνεις;» που σημαίνει «πώς είσαι;», ε! τότε νιώθω… όμορφα!...

Αγαπητοί Αναγνώστες, από εμάς εξαρτάται να παραδώσομε στα παιδιά μας τη γλώσσα μας, τη θρησκεία μας, τα ήθη και τα έθιμά μας ανέπαφα έτσι όπως τα παραλάβαμε από τους γονείς μας!

Έτσι διατηρούμε και την ιστορία μας ζωντανή, διότι έθνος που ξεχνάει την ιστορία του σε λίγο (οσονούπω) θα παύσει να είναι Έθνος.

Χαιρετώ ευχόμενος υγεία σε όλους σας.

 

Άλλες απόψεις: Toυ Αναστάσιου Ι. Τριπολίτη