Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί

Τρί, 29/11/2022 - 16:42

Η ρήση αυτή δεν βρίσκει εφαρμογή μόνο στο χώρο τής εκκλησίας, αλλά σε όλους τους αρμούς τής κοινωνικοπολιτικής ζωής. Έχω τη γνώμη, πως αυτά είναι σημάδια παρακμής, που, - αν είναι δυνατό – πρέπει να είσαι φυσιογνωμιστής για να αντιληφθείς το βόρβορο τού ψεύδους και της υποκρισίας που είναι διάχυτο όχι μόνο στη ζωή μας, αλλά και στην κοινωνία ολόκληρη. Δυστυχώς, τίποτα δεν πρέπει να πιστεύει κανείς, γιατί όπως έχουμε ξαναπεί η αμφιβολία είναι η οδός προς την βεβαιότητα.

Και για να βεβαιωθεί κάποιος για κάτι ή αν θέλετε για να πιστέψει κάτι, είναι απαραίτητος ο έλεγχος μακριά από κάθε υπερβολή, φαντασία ή προκατάληψη‧ γιατί αυτά είναι σημάδια παρακμής μιας κοινωνίας που κινείται πέραν τής λογικής, προσπαθώντας να ακολουθήσει το δρόμο τής νεφελώδους εννοίας τής μεταφυσικής.

Γιατί οι εντολές από μόνες τους είναι ένας ηθικός κώδικας, που, ούτως ή άλλως κατά 99% δεν βρίσκουν εφαρμογή στη σημερινή κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα, πολύ δε περισσότερο δεν εφαρμόζονται κατά παραγγελίαν ή ως διαταγή! Παρόλα αυτά, στις προσταγές τών πολιτικών και της πολιτικής μπορεί κανείς να υπακούσει, έστω και αν αυτό μπορεί να σημαίνει και βία… ενώ κάθε θρησκεία και θρησκευτική ηθική βασίζει τις αρχές της στον κανόνα‧ δηλαδή στο ότι άλλα πράγματα επιτρέπονται και άλλα απαγορεύονται.

Αυτό λοιπόν το ΟΥ των εντολών μπορεί να πει κανείς πως είναι στοιχείο παραφροσύνης, αλλά και κοινωνικού εκφυλισμού. Πολύ δε περισσότερο θρησκευτικού… Η ουσία βρίσκεται στο να είναι κανείς ελεύθερος, δηλ. υπεύθυνος,  για να μπορεί να υποστηρίξει το “γιατί”‧ δηλ. την αιτία των πράξεών του δηλ. το γιατί συμβαίνει κάτι, και όχι την υπόθεση ως αποδοχή τών πράξεών μας. Παλαιότερα, λέγαμε στο μάθημα τής Λογικής πως οι πράξεις μας κινούνται με βάση το αίτιο και το αιτιατό‧ δηλαδή με την αιτία (ως πηγή) και ως γενεσιουργό παράγοντα για να επιτύχουμε κάτι… Τό αιτιατό όμως, είναι το αποτέλεσμα μιάς πράξης, άσχετο αν αυτή θεωρείται καλή ή κακή. Η αξιολόγηση, ωστόσο, έχει αξία μόνο όταν αυτή την τοποθετούμε μέσα στη ζωή ή όταν αναφέρεται σ’ αυτήν, και με βάση την κοινωνική ηθική ως αξία – και όχι για να προσδιορίζουμε τις αξίες στη βάση μιάς ηθικής που αντιτίθεται στη φύση. Γιατί αυτό στην ουσία σημαίνει παρακμή που βασίζεται στην προκατάληψη.  
 

knafpl@hotmail.com
    

Άλλες απόψεις: Του Κ. Α. Ναυπλιώτη